Potęga mądrości - analiza wiersza Czesława Miłosza pt. "Zaklęcie"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 20.12.2023 o 12:36

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 20.12.2023 o 7:38

Zaklęcie" to jeden z wierszy autorstwa polskiego noblisty Czesława Miłosza, który został po raz pierwszy opublikowany w 1991 roku. W tym niewielkim utworze Miłosz porusza temat potęgi mądrości i roli filozofii w życiu człowieka. Analiza tego tekstu pozwoli nam zgłębić przesłanie wiersza oraz zrozumieć wizję świata, jaką Miłosz prezentuje.

Wiersz "Zaklęcie" składa się z dwóch siedmiozgłoskowych zwrotek, co nadaje mu rytmiczność i trwałość. Można zauważyć, że tekst jest napisany w formie zaklęcia, co pokazuje, że autora zależy na oddziaływaniu słów na czytelnika. Od samego początku wiersza widać, że Miłosz wykorzystuje mowę bezpośrednią, co sprawia, że czytelnik od razu staje się odbiorcą zaklęcia.

W pierwszych dwóch wersach Miłosz pisze: "Dziewięćdziesiąt dziewięć imion Boga / wypisanych na językach świata". Tutaj autor wyraża swoje przekonanie o istnieniu licznych koncepcji Boga w różnych kulturach i religiach. Poprzez wspomnienie o tych imionach Boga, Miłosz sugeruje, że mądrość może być odkrywana w różnych źródłach i tradycjach i że nie powiemy pełnej prawdy tylko korzystając tylko z jednej perspektywy.

W kolejnych wersach Miłosz pisze: "Dziewięćdziesiąt dziewięć osób jedzących obiad / na schodkach kamienicy / i tak dalej". Wiersz nabiera tu bardziej konkretnego charakteru, a autora interesują zwykłe, codzienne sceny życia. Poprzez pokazanie zwykłych osób jedzących obiad na schodkach kamienicy, Miłosz odwołuje się do powszedniości i prostoty, co może symbolizować dostępność mądrości dla wszystkich, niezależnie od warstwy społecznej czy wykształcenia.

Następnie Miłosz pisze: "i nie smykać się z powodu autochtonicznej człowieczej szczęśliwości". Autor zwraca uwagę na fakt, że człowiek ma tendencję do porównywania swojego życia i szczęścia z innymi, co może prowadzić do poczucia braku własnej wartości. Jednak wspominając o "autochtonicznej człowieczej szczęśliwości", Miłosz sugeruje, że prawdziwe szczęście można odnaleźć jedynie w akceptacji samego siebie i własnej tożsamości.

W dalszej części wiersza Miłosz zwraca uwagę na znaczenie intelektu i filozofii. Pisze: "Nieśmiertelność jest z nauk to prawdą" oraz "Nad istnieniem tamtych krążyć pytania". Autor podkreśla, że nauka i filozofia są niezbędne do głębszego zrozumienia świata i życia. Przez użycie słowa "pytania", Miłosz sugeruje, że to nie tylko znalezienie odpowiedzi jest istotne, ale także sam proces zadawania pytań i poszukiwanie prawdy.

Ostatnią zwrotkę rozpoczyna zdanie: "I tak nas widzę każdego, niezn hakera / próbującego odcyfrować tajemnice wszechświata". Miłosz zwraca się bezpośrednio do czytelnika, malując obraz człowieka jako hakera, który próbuje odkodować tajemnice wszechświata. Przez takie sformułowanie Miłosz podkreśla nieustanne dążenie człowieka do poszukiwania wiedzy i zrozumienia, co jest kluczowym aspektem mądrości.

Zakończenie wiersza brzmi: "więc wybuchający w aplauzie człowiek / z impetem wchodzi w obrzezanie białego". Miłosz kończy wiersz niezwykle dynamicznie, za pomocą metaforycznego obrazu człowieka "wybuchającego w aplauzie", co sugeruje entuzjazm i radość po osiągnięciu mądrości. Wyrażenie "wchodzi w obrzezanie białego" może być interpretowane jako symboliczne wejście w świat mądrości i odkrywanie jego tajemnic.

Wnioskiem płynącym z analizy wiersza "Zaklęcie" Miłosza jest to, że mądrość jest potężnym narzędziem, które może odmienić nasze życie i spojrzenie na świat. Autor podkreśla znaczenie otwartości na różne koncepcje Boga, prostego codziennego życia, akceptacji siebie, intelektu i filozofii. Miłosz zachęca nas do poszukiwania mądrości i zadawania pytań, co pozwoli nam odczytać tajemnice istnienia. Wiersz "Zaklęcie" jest pochwałą mądrości i zaproszeniem do zaangażowania się w fascynującą podróż poznawczą.