Czy w Polsce łamane są prawa dzieci do wypowiedzi?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.05.2024 o 10:30

Rodzaj zadania: Esej

Dodane: 21.04.2024 o 15:27

W polskim społeczeństwie, jak i w wielu innych na świecie, prawa dzieci są integralną częścią systemu praw człowieka. Prawa te są uznane zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym. Jednak czy w rzeczywistości prawa do wypowiedzi dzieci są w Polsce respektowane?

Pierwszym krokiem w zrozumieniu tego problemu jest przyjrzenie się samemu prawu. Polska jest sygnatariuszem Konwencji o prawach dziecka, która stanowi, że dzieci mają prawo do wyrażania własnych opinii w sprawach ich dotyczących i że te opinie powinny być brane pod uwagę w zależności od wieku i dojrzałości dziecka. W praktyce jednak realizacja tego prawa często napotyka różnorodne przeszkody.

Na poziomie rodzinnym, dzieci zwykle uczą się pierwszych lekcji o komunikacji i wyrażaniu swoich myśli i uczuć. Jednakże w wielu domach wciąż dominuje przekonanie, że "dzieci powinny być słyszane, ale nie słuchane". Taki model wychowania, w którym dominuje autorytarny głos rodzica, nie sprzyja rozwojowi umiejętności wyrażania własnych poglądów przez dzieci.

W edukacji, mimo że istnieje system samorządności uczniowskiej, często zdarza się, że głos uczniów nie jest wystarczająco doceniany przez dorosłych, a decyzje dotyczące życia szkolnego są podejmowane bez istotnego udziału samych zainteresowanych. Na przykład, uczniowie rzadko mają realny wpływ na kształtowanie programów nauczania czy zasad oceniania, co pokazuje, że ich prawo do wypowiedzi jest ograniczone.

W sferze publicznej, dzieci i młodzież starają się coraz śmielej wyrażać swoje opinie na ważne tematy społeczne i polityczne. Przykładem może być udział młodzieży w protestach dotyczących zmian klimatycznych czy reform edukacyjnych. Chociaż takie działania pokazują, że młodzi ludzie pragną być słyszani, to jednak często spotykają się z krytyką lub marginalizacją ze strony dorosłych, co może zniechęcać ich do dalszego angażowania się i wyrażania swoich poglądów.

Dodatkowym problemem jest fakt, że młodzież i dzieci, które znajdują się w trudnych sytuacjach życiowych – takich jak bieda, niepełnosprawność czy przynależność do mniejszości – mogą mieć jeszcze mniejsze możliwości wypowiedzenia się i bycia słuchanymi. Ich głosy często giną w gąszczu problemów dnia codziennego lub są ignorowane przez tych, którzy mogliby wprowadzić zmiany.

Podsumowując, mimo że prawa dzieci do wypowiedzi są jasno określone w przepisach prawnych, ich realizacja w Polsce nadal napotyka liczne wyzwania. Potrzeba więcej działań, zarówno prawnych, jak i społecznych, aby dzieci i młodzież czuły, że ich głos ma znaczenie i że są ważnym elementem społeczeństwa. Tylko wtedy można będzie mówić o pełnym respektowaniu ich praw.