Wybierz dwóch bohaterów literackich, którzy doświadczyli samotności w tłumie.
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.03.2024 o 9:34
Rodzaj zadania: Referat
Dodane: 9.03.2024 o 19:54

Streszczenie:
Praca omawia motyw samotności w literaturze pozytywistycznej na przykładach postaci Wokulskiego i Judyma. Wykazuje uniwersalność prezentowanego problemu. ?✅
Samotność w tłumie jest motywem literackim, który stale powraca w różnorodnych dziełach na przestrzeni wieków. Jego przejawy możemy odnaleźć również w epoce pozytywizmu, która w Polsce przypadła na drugą połowę XIX wieku. Ta epoka charakteryzowała się silnym zainteresowaniem realizmem, nauką, rozwojem przemysłu i edukacji. Mimo postępu i optymizmu, wiele dzieł pozytywizmu dotyka problemu samotności jednostki w społeczeństwie, co jest znamienne dla dwóch bohaterów literackich: Wokulskiego z "Lalki" Bolesława Prusa oraz Tomasza Judyma z "Ludzi bezdomnych" Stefana Żeromskiego.
Izabela Łęcka i Stanisław Wokulski z „Lalki” Bolesława Prusa to jedna z najbardziej znanych par w polskiej literaturze, jednak szczególny nacisk w kontekście samotności należy położyć na postać Wokulskiego. Jego historia charakteryzuje głęboka samotność, mimo prób osiągnięcia społecznego uznania oraz miłości. Wokulski jest przedsiębiorcą i naukowcem, który za sprawą swojego intelektu i majątku próbuje włączyć się do wyższych sfer społecznych Warszawy. Jednak niezależnie od jego starań, zostaje odtrącony, zwłaszcza przez obiekt swoich uczuć - Izabelę Łęcką, która traktuje go z pogardą. Próby przynależności Wokulskiego do świata arystokracji pokazują jego samotność wśród tłumu osób, z którymi nie może się zidentyfikować ani odnaleźć prawdziwych więzi.
Drugim przykładem jest Tomasz Judym z „Ludzi bezdomnych” Stefana Żeromskiego. Postać ta reprezentuje zaangażowanego lekarza, który poświęca swoje życie pracy na rzecz ubogich i potrzebujących. Mimo swoich wysiłków, napotyka jednak niezrozumienie oraz izolację zarówno ze strony kolegów po fachu, jak i społeczeństwa, dla którego pracuje. Jego idealistyczne poglądy na ratowanie „chorych dusz” poprzez eliminowanie przyczyn ich cierpień – nędzy i niesprawiedliwości społecznych – spotykają się z obojętnością i egoizmem otoczenia. Samotność Judyma jest więc samotnością moralną, wynikającą z przekonania o konieczności poświęcenia się dla innych, co stawia go w opozycji do otaczającego go świata.
Obaj bohaterowie, chociaż różnią się postawą życiową i celami, doświadczają samotności w tłumie – społeczeństwa, które z jednej strony boi się zmian, a z drugiej strony brutalnie odrzuca tych, którzy nie pasują do jego narzuconych schematów. Samotność Wokulskiego i Judyma jest samotnością człowieka walczącego o lepszy świat, ale niezrozumianego i odrzucanego przez ten świat. Ich postacie, choć osadzone w realiach pozytywizmu, stanowią uniwersalne symbole walki jednostki o miejsce w społeczeństwie, o miłość, o sprawiedliwość – walki, która często jest walką z samotnością.
W konkluzji, samotność w tłumie, jaką doświadczyli bohaterowie literatury pozytywizmu, wskazuje na nadal aktualne problemy społeczne. Zarówno historia Wokulskiego, jak i Judyma, są przypomnieniem, że postęp materialny nie zawsze idzie w parze z postępem w relacjach międzyludzkich, a samotność może być ceną za indywidualizm i niespójność z otaczającym światem. Pokazują również, że prawdziwa zmiana społeczna wymaga nie tylko ofiar, ale i zrozumienia, akceptacji i wsparcia ze strony społeczności. Samotność w tłumie to zatem złożony temat, który nadal pozostaje aktualny i wart zgłębienia.
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się