Indywidualnie czy we współpracy z innymi? Skuteczność różnych dróg realizacji celów życiowych na przykładzie „Dżumy” Alberta Camusa

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.01.2026 o 12:49

Rodzaj zadania: Referat

Dodane: 25.11.2024 o 6:43

Realizacja celów życiowych stanowi jedno z fundamentalnych dążeń każdego człowieka. Jest to proces, który wymaga refleksji nad stanem naszych zasobów i zdolności, ale także nad sposobem, w jaki chcemy kroczyć tą ścieżką. Istnieją dwie główne strategie realizacji dążeń: działanie indywidualne oraz współpraca z innymi. Oba podejścia mają swoje zalety i wady, co czyni je interesującym przedmiotem rozważań. Literatura, jako odzwierciedlenie życia oraz jego dylematów, może pomóc nam w analizie tych dwóch dróg. Szczególnie wartościową lekturą może być "Dżuma" autorstwa Alberta Camusa, którą warto przywołać w kontekście tej dyskusji.

"Dżuma" jest powieścią o mieście Oran, które zostaje dotknięte epidemią dżumy. To miejscowość zamieszkała przez ludzi o różnych historiach i charakterach, ale w obliczu kryzysu wspólnym tematem staje się walka z chorobą. Główne postaci, takie jak doktor Rieux, Rambert, czy Tarrou, prezentują różne podejścia do stawianych przed nimi wyzwań.

Doktor Rieux jest symbolem działania kolektywnego, opartego na współpracy. Jako lekarz, jego misją staje się organizacja i zarządzanie wysiłkami wszystkich mieszkańców Oranu w walce z epidemią. Rieux wie, że skuteczność w walce z dżumą jest możliwa tylko w przypadku skoordynowanego działania. Zdaje sobie sprawę z tego, że indywidualna praca, choć istotna, nie wystarcza do skutecznej kontroli sytuacji. Dzięki determinacji i współpracy z innymi, jak Tarrou czy Grand, udaje się mu efektywnie przeciwdziałać rozprzestrzenianiu się zarazy. Przykład Rieux wskazuje na skuteczność zbiorowego wysiłku w osiąganiu celów przekraczających możliwości jednostki.

Z drugiej strony mamy postać Ramberta, dziennikarza, który z początku koncentruje się na swym indywidualnym pragnieniu opuszczenia miasta i powrotu do ukochanej. Rambert ukazuje nam dylemat osoby skupionej na swoich osobistych celach, które wydają się w pewnym momencie najważniejsze. Jego początkowa postawa pokazuje, jak indywidualne dążenia mogą być źródłem siły, lecz jednocześnie dylematem w kontekście odpowiedzialności społecznej.

Camus z dużą wrażliwością pokazuje, jak Rambert, konfrontując swoje pragnienia z realiami życia w Oranie, dokonuje przemiany. Stopniowo rozumie, że jego indywidualne potrzeby muszą ustąpić miejsca wspólnemu wysiłkowi w walce z epidemią. To przejście z perspektywy indywidualnej na współpracę z innymi napełnia jego życie nowym sensem i przynosi prawdziwą realizację wartości, którą jest solidarność.

Postać Tarrou jest natomiast hybrydą obu podejść. Z jednej strony, jego dzienniki świadczą o głębokiej filozoficznej refleksji i osobistym podejściu do życia, z drugiej jednak pokazuje praktyczne zaangażowanie we wspólne działanie. Tarrou organizuje grupy sanitarne, będąc jednym z najmocniejszych filarów wspólnotowego podejścia do walki z epidemią. Jest to postać, która zrozumiała, że osiągnięcie celów, zarówno społecznych jak i osobistych, wymaga połączenia naszych indywidualnych motywacji z działaniem zespołowym.

"Dżuma" Alberta Camusa wydaje się formułować tezę, że w kluczowych sytuacjach współpraca ma niezwykłą moc. Przytłaczający problem, jakim jest epidemia, wymusza na bohaterach książki wykraczanie poza swoje indywidualne granice. Jednakże, Camus nie neguje całkowicie wartości działania indywidualnego. Protagonistów jego książki charakteryzuje głęboka samorefleksja i zrozumienie siebie, co jest równie ważne w obliczu wspólnych działań.

Ostatecznie, konkluzja, którą można wyciągnąć z "Dżumy", to zrozumienie, że mimo realnej potęgi współpracy, sukces możliwy jest jedynie wtedy, gdy jest ona napędzana świadomością i determinacją pojedynczych jednostek. Wtedy to indywidualne dążenia i cele odnajdują swoje spełnienie w przyczynianiu się do wspólnego dobra. Literatura Camusa, przez złożoność swoich postaci, przekonująco obrazuje, że obie strategie w realizacji życiowych celów są nierozerwalnie związane i nie należy ich postrzegać jako sprzecznych, lecz komplementarnych.