Szczegółowy opis religii buddyzmu w Indiach.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.01.2024 o 18:06

Rodzaj zadania: Referat

Dodane: 2.01.2024 o 18:10

Buddyzm jest jedną z głównych światowych religii, która zawdzięcza swoje początki nauczaniu Siddharthy Gautamy, znany również jako Budda, co oznacza "oświecony". Religia ta powstała w północno-wschodnich Indiach w około VI wieku p.n.e. i od tego czasu rozwijała się, ewoluując w różnych kierunkach, zarówno w Indiach, jak i poza jej granicami.

Siddhartha Gautama urodził się około 563 p.n.e. w królestwie Sakyów, w regionie, który obecnie znajduje się w Nepalu. Był księciem, który porzucił życie w luksusie, by szukać odpowiedzi na pytanie o przyczynę cierpienia ludzkiego. Po latach wędrówki, medytacji i ascetycznego życia osiągnął oświecenie (nirwanę) pod drzewem bodhi w miejscowości Bodh Gaya, w obecnym stanie Bihar w Indiach. Jako Budda zaczął nauczać Drogi Środka, która wiodła do wyzwolenia z cierpienia.

Nauki Buddy skupiają się na Czterech Szlachetnych Prawdach i Ścieżce Ośmiorakiej. Cztery Szlachetne Prawdy to: prawda o cierpieniu (dukka), prawda o przyczynie cierpienia (samudaya), prawda o ustaniu cierpienia (nirodha) i prawda o drodze prowadzącej do ustania cierpienia (magga). Szlachetna Ośmioraka Ścieżka z kolei to zestaw zasad etycznych i praktyk, które mają na celu osiągnięcie nirwany, czyli wyzwolenia z cierpienia. Obejmuje ona prawidłowe rozumienie, postanowienie, mowę, działanie, środki do życia, wysiłek, uważność oraz koncentrację.

Struktura społeczności buddyjskich opiera się na wspólnocie zakonnej, zwaną Sangha, do której należą mnisi i mniszki prowadzący życie w zgodzie z buddyjskimi nakazami. W Indiach, buddyjska Sangha rozwijała się od samego początku, co wpłynęło na szerzenie się religii w całym kraju.

W okresie od IV do VI wieku naszej ery, pod patronatem cesarzy z dynastii Gupta, buddyzm przeżywał swój złoty wiek w Indiach. To wtedy powstały takie dzieła jak Mahayana Sutras, które później odegrały ważną rolę w rozwoju Mahajany, jednej z głównych gałęzi buddyzmu. W Ashoka, którego panowanie datuje się na trzeci wiek p.n.e., buddyzm otrzymał znaczące wsparcie polityczne. Cesarz ten wierzył w nauki Buddy i aktywnie przyczynił się do ich rozprzestrzeniania, wystawiając liczne kamienne słupy i stupy, które miały edukować ludność i promować pacyfistyczne wartości.

Jednakże z biegiem czasu, od około VI wieku n.e., buddyzm w Indiach zaczął stopniowo słabnąć. Było to spowodowane między innymi wzrostem popularności hinduizmu i pojawieniem się religii takich jak dźinizm, konkurencyjnych dla buddyzmu w kontekście społeczno-religijnym. Ponadto, inwazje muzułmańskie w średniowiecznych Indiach oraz upadek buddyjskich uniwersytetów takich jak Nalanda i Vikramashila przyczyniły się do dalszego osłabienia pozycji buddyzmu w tym regionie.

Współczesny buddyzm w Indiach to mniejszościowa religia, jednak zyskała na popularności dzięki ruchowi nawróceń prowadzonego przez B.R. Ambedkara, który był liderem klas niższych i niezadowolonych z dyskryminującego systemu kastowego w hinduizmie. Nawrócenie tysięcy Dalitów (wcześniej określanych jako "nietykalni") w połowie XX wieku doprowadziło do odrodzenia buddyzmu w niektórych regionach Indii. Buddyzm ten znany jest jako neo-buddyzm i kontynuuje walkę z dyskryminacją oraz promuje równość społeczną.

Podsumowując, mimo że buddyzm narodził się w Indiach i na początku miał tam silną pozycję, z czasem stracił na znaczeniu na rzecz innych religii. Jednakże buddyzm pozostał ważnym składnikiem duchowego krajobrazu Indii, wpływając nie tylko na kulturę i filozofię, ale też pełniąc funkcję narzędzia społecznej zmiany dla tych, którzy poszukują alternatywnych ścieżek do duchowego rozwoju i sprawiedliwości społecznej.