Kierowanie się dobrem innych jako klucz do szczęścia

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.04.2024 o 15:22

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 9.04.2024 o 20:31

Kierowanie się dobrem innych jest uniwersalną wartością, którą można odnaleźć w wielu utworach literackich. Ta zasada, wynikająca z altruizmu, często prowadzi do wniosku, że dając szczęście innym, sami stajemy się szczęśliwsi. Zarówno w lekturach obowiązkowych, jak i w innych dziełach literackich, można znaleźć przykłady postaci, które przez swoje działania na rzecz innych odnalazły prawdziwe szczęście. Dwa takie przykłady, które doskonale ilustrują tę tezę, to „Quo Vadis” Henryka Sienkiewicza oraz „Mały Książę” Antoine’a de Saint-Exupéry’ego.

W „Quo Vadis” Henryka Sienkiewicza, dziele osadzonym w czasach starożytnego Rzymu za panowania cesarza Nerona, ukazana zostaje historia miłości Ligii, chrześcijanki, i Marka Winicjusza, rzymskiego patrycjusza. Obserwując rozwój tej relacji oraz zmiany, jakie zachodzą w życiu i postawie Marka Winicjusza, można dostrzec, jak oddanie się wartościom takim jak miłość i poświęcenie na rzecz innych prowadzi do wniosków o wartości przeżywania życia w harmonii z altruistycznymi zasadami. W miarę jak Mark Winicjusz coraz bardziej otwiera się na chrześcijaństwo i kieruje się dobrem innych, czyli Ligii i chrześcijan, odnajduje prawdziwe szczęście. Jego przemiana z egoisty w osobę myślącą o dobru innych jest przykładem na to, jak kierowanie się dobrem innych może być źródłem osobistego szczęścia.

Podobny motyw znajdujemy w „Małym Księciu” Antoine’a de Saint-Exupéry’ego. To opowieść o podróży Małego Księcia, która staje się okazją do medytacji nad ludzkimi wartościami i postawami. Kluczowym momentem, nawiązującym do tematu rozprawki, jest relacja Małego Księcia z Różą, którą kocha i dla której stara się być opiekunem. To zaangażowanie, mimo początkowych trudności i nieporozumień, staje się dla niego źródłem wielkiego szczęścia. Poza tym historia lisicy, która wyjaśnia Małemu Księciu, iż stajemy się odpowiedzialni za tych, których oswoiliśmy, podkreśla, że prawdziwe szczęście wynika z głębokich, empatycznych relacji z innymi.

Oba te dzieła, choć tak różne pod względem stylistyki, epoki i kontekstu kulturowego, znakomicie ilustrują ideę, że zaangażowanie na rzecz dobra innych przynosi ostatecznie szczęście. W „Quo Vadis” jest to szczęście wynikające z miłości i przemiany duchowej, w „Małym Księciu” z kolei - z budowania głębokich, pełnych empatii relacji. Dzieje się tak, ponieważ obie te postawy wykraczają poza indywidualne ego i pozwalają na życie w harmonii z zasadami większymi niż osobista korzyść. Spełnienie znalezione w służbie innym i w pozytywnym wpływie na ich życie jest często bardziej trwałe i głębsze od tego, które moglibyśmy osiągnąć, dążąc wyłącznie do własnego zadowolenia.

Podsumowując, kierowanie się dobrem innych to nie tylko moralny imperatyw, to także droga do prawdziwego, głębokiego szczęścia. Zarówno w "Quo Vadis" Henryka Sienkiewicza, jak i w "Małym Księciu" Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, można odnaleźć potwierdzenie, że altruizm i poświęcenie przynoszą satysfakcję i spełnienie, które trudno znaleźć na innych ścieżkach życia.