Czy zgadzasz się z twierdzeniem,że w wieku jedenastu lat jest się za duży na płacz i za małym na miłość? Napisz rozprawkę. Minimum 150 słów

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.02.2024 o 18:40

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 12.02.2024 o 18:02

Płacz oraz miłość to emocje towarzyszące człowiekowi przez całe życie. Są nieodłącznym elementem doświadczeń, jakie przynoszą nam różne etapy rozwoju. Czy jednak można jednoznacznie określić granicę wieku, po której nie wypada płakać i przy której jest się za małym na miłość? W wieku jedenastu lat dzieci stoją jeszcze jedną nogą w dzieciństwie, podczas gdy drugą stąpają w trudną drogę dojrzewania.

Płacz jest biologiczną reakcją na różnorodne sytuacje – smutek, ból, radość czy frustrację. Uznawanie płaczu za niestosownego po osiągnięciu pewnego wieku jest sztucznym ograniczeniem, które nie bierze pod uwagę potrzeb emocjonalnych człowieka. Dziecko w wieku jedenaściu lat doświadcza zmian w swoim życiu, które mogą wywoływać liczne emocje. Rozpoczynanie edukacji w nowej placówce, nawiązywanie i rozstanie się z przyjaźniami czy też adaptacja do ról społecznych – wszystko to może wywołać łzy. Ludzkie doświadczenia literackie pełne są momentów, kiedy bohaterowie niezależnie od wieku przeżywają chwile słabości i płaczą. Nie można zaprzeczyć, że płacz jest naturalną reakcją, która może odegrać pozytywną rolę w radzeniu sobie ze stresem i napięciem emocjonalnym.

Z kolei kwestia miłości w wieku jedenastu lat jest bardziej złożona. Z jednej strony, uczucia tej wielkości zwykle kojarzą się z dojrzałością emocjonalną, którą zdobywa się w późniejszym wieku. Z drugiej jednak strony, dzieciństwo bywa okresem pierwszych "zauroczeń" czy "sympatii", które choć jeszcze nie są pełną miłością, to jednak stanowią zapowiedź przyszłych głębszych relacji. Literatura młodzieżowa często przedstawia pierwsze miłosne drżenie serca, które niekiedy określane jest jako "szczenięca miłość". Nie można więc jednoznacznie powiedzieć, że jedenaście lat to za mało na miłość, gdyż uczucia dziecka, choć inne niż dorosłych, mają swoją wartość i są częścią procesu dojrzewania.

Dziecięce swatania czy pierwsze miłosne uniesienia mogą już nosić w sobie zalążek tej głębokiej i dojrzałej miłości, która wykwita w późniejszym czasie. Książki dla dzieci i młodzieży, takie jak "Ania z Zielonego Wzgórza" Lucy Maud Montgomery, ukazują nam skalę uczuć, jakie mogą towarzyszyć bohaterom w wieku zbliżonym do jedenastu lat. Ania Shirley, główna bohaterka powieści, przeżywa różne emocje – od wzgardy do sympatii, od lęku po radość, w tym również zauroczenie Gilbertem Blythe, choć prawdziwe uczucia miłosne przychodzą z upływem czasu.

Ostatecznie wydaje się, że nie da się postawić jednoznacznej granicy wiekowej dla płaczu czy miłości. Jedenastoletnie dzieci, tak samo jak ludzie w innym wieku, mają prawo do przeżywania pełnego spektrum emocji. Nie należy im odmawiać prawa do płaczu, bo to naturalny sposób na wyrażanie swoich uczuć i radzenie sobie ze stresem. Podobnie, ich pierwsze miłosne doświadczenia, choć różne od uczuć dorosłych, są ważnym krokiem w ich rozwoju emocjonalnym i społecznym. Wyciszanie emocji dziecka może prowadzić do problemów w przyszłości i utrudniać nawiązywanie głębszych relacji międzyludzkich. Warto więc pozwolić młodym ludziom na wyrażanie zarówno łez, jak i uczuć miłosnych, podchodząc do nich z wyrozumiałością i otwartością.