Ambicja i pycha w "Faust" - czy to gorycz niemożliwości poznania prawdy o świecie?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.11.2023 o 16:49

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 6.11.2023 o 21:44

Na podstawie "Fausta" fragmenty - Noc I Johana Wolfganga Goethego. Ambicja i pycha? Gorycz wywołana niemożnością dotarcia do prawdy o świecie? Co przemawia przez bohatera? Odpowiedź uzasadnij.

W utworze "Faust" Johanna Wolfganga Goethego, możemy spotkać się z wieloma wątkami i problemami, które towarzyszą głównemu bohaterowi, a jednym z nich są ambicja i pycha. Przedstawione w Nocy I fragmenty kierują naszą uwagę na dążenie Fausta do osiągnięcia wiedzy i prawdy o świecie, która jednak nieustannie wymyka się jego zasięgowi. Gorycz, która towarzyszy Faustowi na drodze do zrozumienia rzeczywistości, może być zrozumiana jako rezultat jego ambicji oraz pychy.

Ambicja Fausta w osiągnięciu pełni wiedzy jest widoczna już od pierwszych wierszy utworu. Faust wyraża swoje rozczarowanie i frustrację, ponieważ, mimo posiadanej przez niego wspaniałej wiedzy i ogromu naukowych osiągnięć, nadal czuje się pogrążony w ciemnościach. Chęć zdobycia jeszcze większej mądrości i zrozumienia świata jest motorem napędzającym jego ambicje, jednak równocześnie prowadzi go to także do stagnacji. Niezaspokojona tęsknota za wiedzą i prawdą prowadzi do goryczy i rozgoryczenia.

Pycha, która również towarzyszy Faustowi, przenika cały utwór. Jego pragnienie dominacji i kontroli nad światem, a także nad własnym życiem, jest ukazane w próbach Fausta, aby podporządkować sobie naturę i zaklęcia, a nawet dać sobie posiadłe duszę. Pycha Fausta prowadzi go do postawienia własnych potrzeb i ambicji nad moralność i etykę. Niezadowolenie z ograniczeń, które narzuca mu rzeczywistość, skłania go do szukania niekonwencjonalnych dróg i paktów z Mefistofelesem, co tylko pogłębia jego rozgoryczenie i brak spełnienia.

Faust, jako bohater, przemawia przez swoje działania, myśli i emocje. Jego nieustanne poszukiwanie wiedzy i prawdy o świecie, choć początkowo wynikające z ambicji i pychy, jest także głęboko zakorzenione w jego potrzebie poznania sensu istnienia i przełamania własnych ograniczeń. Można dostrzec w nim ducha odkrywcy, który nie zadowala się obecnie znanymi granicami i ciągle dąży do odkrycia czegoś nowego i nieznanego. Jego działania przekraczają granice przyjętego porządku, co prowadzi go do frustracji i niezadowolenia z własnych osiągnięć.

Ostatecznie, można uznać, że ambicja i pycha, które towarzyszą Faustowi w "Faustcie", są jednym z głównych czynników, które prowadzą go do goryczy i niemożności dotarcia do pełnej prawdy o świecie. Jego nieustanne dążenie do wiedzy, będące wynikiem tęsknoty za spełnieniem, pozwoliło mu przemawiać przez swoje decyzje i wybory. Jednakże, ambicja i pycha Fausta nie prowadzą go do oczekiwanego sukcesu i satysfakcji, ale raczej do stagnacji i rozczarowania, które formują jego postać i decydują o tragicznym przebiegu dzieła.