Walka dobra ze złem o duszę ludzką" - Analiza "Dziadów" i "Fausta"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 18.03.2024 o 10:32

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 17.03.2024 o 15:32

Motyw walki dobra ze złem o duszę ludzką jest jednym z najbardziej uniwersalnych i najczęściej poruszanych w literaturze światowej. Ta wieczna walka, tocząca się na różnych płaszczyznach, nie tylko zewnętrznie, ale i wewnętrznie, w duszy człowieka, od wieków stanowi fundament filozoficznych i moralnych przemyśleń. Przypatrując się dziełom takim jak „Dziady” część III Adama Mickiewicza oraz „Faust” Johann Wolfgang Goethe, możemy dostrzec, iż oba te dzieła w mistrzowski sposób poruszają wyżej wymienioną problematykę, ukazując jednostkowe losy ludzi wplątanych w tę uniwersalną walkę.

W „Dziadach” części III Adama Mickiewicza, walka ta jest przedstawiona poprzez postać Konrada, który symbolicznie przeżywa wewnętrzny konflikt, będący odzwierciedleniem walki dobra ze złem. Jego miłość do narodu i pragnienie wolności styka się z represyjną, złą siłą zewnętrzną, jaką jest carska Rosja. Co więcej, Mickiewicz ukazuje walkę dobra ze złem nie tylko na płaszczyźnie indywidualnej, ale uwypukla jej aspekt społeczny, narodowy. W „Dziadach” dobro walczy ze złem na poziomie metafizycznym, odwołując się do mocy przeznaczenia i boskiej sprawiedliwości. Konrad, buntując się przeciwko Bogu, przekracza granice ludzkiej pychy i w ten sposób doświadcza swoistego rodzaju oczyszczenia. Mickiewicz ukazuje, że walka dobra ze złem jest nieodłącznym elementem ludzkiej egzystencji, która ma także wymiar transcendentalny.

Tę samą tematykę, choć w innej formie, podejmuje dzieło Goethego - „Faust”. W przypadku tytułowego Fausta walka dobra ze złem toczy się głównie wewnątrz duszy głównego bohatera, który w pogoni za nieskończoną wiedzą i doświadczeniem, zawiera pakt z diabłem – Mefistofelesem. Faust, reprezentujący ludzką ciekawość i pragnienie przekraczania granic, zostaje wprowadzony w ciemne zakamarki ludzkiej duszy, gdzie dobro i zło rywalizują o dominację. Jego historia jest przestrogą przed niemoralnym życiem i pokazuje, że dążenie do celu za wszelką cenę, bez oglądania się na moralne konsekwencje, może prowadzić do katastrofy. Pomimo pesymistycznego tonu, Goethe pozostawia pewien promień nadziei, sugerując, że możliwe jest odkupienie nawet dla tak zgubionej duszy, jak Faust.

Oba dzieła, choć różnią się scenariuszem i bohaterami, pokazują uniwersalność walki dobra ze złem, która toczy się w każdym z nas i na wszystkich płaszczyznach naszego życia. Istotnym jest, że zarówno w „Dziadach” części III, jak i w „Fauście”, autorzy podkreślają, iż wybór pomiędzy dobrem a złem zależy od wolnej woli człowieka. Jest to przesłanie nadziei, że mimo nieuchronności tej walki, każdy ma moc wyboru i może aspirować do dobra, nawet w obliczu największych pokus i niewyobrażalnego zła.

W konkluzji, „Dziady” część III Adama Mickiewicza oraz „Faust” Johann Wolfgang Goethe są dziełami, które nie tylko ukazują wieczną walkę dobra ze złem, ale również podkreślają, że ostateczny wynik tej walki zależy od ludzkiego ducha i moralnych wyborów. Tym samym, oba dzieła dostarczają głębokiego przemyślenia na temat ludzkiej kondycji i moralności, które pozostają aktualne do dziś.