Rozprawka

Czego dowiadujemy się o naturze człowieka na podstawie utworów literackich

approveTa praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.04.2024 o 14:19

Rodzaj zadania: Rozprawka

Streszczenie:

Literatura polska XX w. bada naturę człowieka oraz społeczeństwo. Przykłady w "Przedwiośnie", "Granicy" i "Ferdydurke" ukazują jej złożoność i sprzeczności. ✅

Literatura polska XX wieku porusza wiele zagadnień dotyczących natury człowieka, badając i demaskując skomplikowane mechanizmy rządzące ludzką psychiką oraz społecznymi interakcjami. Przykładów takiego podejścia dostarczają powieści "Przedwiośnie" Stefana Żeromskiego, "Granica" Zofii Nałkowskiej oraz "Ferdydurke" Witolda Gombrowicza. Każde z tych dzieł, choć na inny sposób, pozwala nam zagłębić się w zrozumienie natury ludzkiej, ujawniając zarówno jej jasne, jak i ciemne strony.

"Przedwiośnie" Stefana Żeromskiego jest powieścią, która ukazuje dylematy moralne i ideowe młodego człowieka wobec otaczającej go rzeczywistości. Postać Cezarego Baryki staje się reprezentantem pokolenia, które musi odnaleźć się w świecie pełnym chaosu, niestabilności i moralnej niepewności po wielkich zawieruchach historii. Żeromski pokazuje, że natura człowieka z jednej strony jest zdolna do wielkiego poświęcenia, jak to miało miejsce podczas wydarzeń z życia Cezarego Baryki w Baku podczas rewolucji bolszewickiej, oraz ideałów, a z drugiej - może poddać się cynizmowi i oportunizmowi. Warto również rozwinąć wątek powrotu Józia do szkoły, co miała istotny wpływ na jego życie, kształtując jego spojrzenie na świat. Cezary Baryka w swojej podróży od idealistycznych marzeń o „Szklanych Domach” po konfrontację z brutalną rzeczywistością rewolucji bolszewickiej przechodzi transformację, która ukazuje złożoność ludzkiej natury w obliczu historii i polityki.

"Granica" Zofii Nałkowskiej to powieść, która za pomocą skomplikowanej psychologicznie opowieści o Elżbiecie Bieckiej analizuje moralne i społeczne granice. Tutaj, w krzywym zwierciadle ludzkich losów, obnażona zostaje relatywność moralności, zderzenie interesów indywidualnych z uniwersalnymi wartościami. Nałkowska porusza problem odpowiedzialności jednostki za własne czyny i wybory, pokazując, że natura ludzka jest zagmatwana, pełna sprzeczności i nieraz prowadzi do tragicznych konsekwencji. Granice między dobrem a złem okazują się płynne, a ludzkie postępowanie - niejednoznaczne.

W "Ferdydurke" Witolda Gombrowicza mieszają się groteska, absurd i głęboka refleksja nad kondycją ludzką w społeczeństwie. Przedstawienie mechanizmów infantylizacji dorosłych przez społeczeństwo, krytyka sztywnych norm i ról społecznych ukazuje ludzką naturę jako ukształtowaną przez kulturowe formy i presję grupy. Gombrowicz demaskuje ludzką skłonność do poddawania się zewnętrznym siłom, tracąc autentyczność i podmiotowość. Z jednej strony wskazuje to na adaptacyjność i plastyczność ludzkiej natury, z drugiej - na jej słabość i podatność na manipulację. Konieczne jest również rozszerzenie wątku wydarzeń z życia Cezarego Baryki w Polsce, aby pokazać jego ewolucję jako jednostki, a także ich wpływ na jego spojrzenie na świat.

Analizując te trzy powieści można dostrzec, że literatura przedstawia ludzką naturę jako niezwykle złożoną i pełną sprzeczności. Obok zdolności do poświęcenia, miłości i tworzenia idei, równie silne wydają się tendencje do egoizmu, zła i destrukcji. Ludzkie działania i postawy, jak pokazują Żeromski, Nałkowska oraz Gombrowicz, są w niejednoznacznym stopniu kształtowane przez czynniki zewnętrzne - historię, społeczeństwo oraz kulturę, co nie pozwala na jednoznaczne i ostateczne określenie natury człowieka. Rozpatrywane dzieła literackie stanowią więc istotny głos w dyskusji na temat ludzkiej kondycji, ukazując zarówno jej bogactwo, jak i tragiczne paradoksy.

Napisz za mnie rozprawkę

Oceń:

Zaloguj się aby ocenić pracę.

Zaloguj się