Jak być szczęśliwym człowiekiem? "Księga Koheleta", "Mały Książe"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.05.2024 o 10:18

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 21.04.2024 o 21:30

Szczęście to stan, do którego dążenie wydaje się być fundamentalną cechą ludzkiej natury. Określenie ścieżki prowadzącej do prawdziwego szczęścia można odnaleźć w różnych kulturach i tekstach, w tym w biblijnej Księdze Koheleta oraz w klasycznej powieści Antoine’a de Saint-Exupéry'ego, "Mały Książę". Oba te dzieła, mimo różnic kontekstowych i stylowych, dostarczają wnikliwych spostrzeżeń na temat tego, co może uczynić życie pełniejszym i bardziej satysfakcjonującym.

Księga Koheleta, będąca częścią Starego Testamentu, prezentuje refleksyjne spojrzenie na życie i ludzką egzystencję poprzez oczy Koheleta, człowieka głęboko zastanawiającego się nad sensem życia i pustką płynącą z doczesnych dążeń. Jednym z głównych wniosków, do których dochodzi, jest przekonanie, że wszystkie ludzkie starania "mają swój czas" i że prawdziwe szczęście znajduje się w akceptacji życia takim, jakie jest, oraz czerpaniu radości z prostych przyjemności – pracy, jedzenia, picia i relacji z bliskimi. Kohelet uczy, że nadmierne poświęcanie się zarówno bogactwu, jak i mądrości może prowadzić do frustracji i rozczarowania, ponieważ wszystko jest "marnością".

Z kolei "Mały Książę" opowiada o podróży tytułowego bohatera przez różne planety, które symbolem różnych ludzkich cech i dążeń. Każda z postaci, z którymi Mały Książę się spotyka, takich jak król, próżny człowiek czy pijak, reprezentuje pewien aspekt ludzkiego życia skupionego na jednym, często pustym celu. Szczęście Małego Księcia nie zostaje znalezione w tych zewnętrznych dążeniach, lecz w głębokiej relacji z różą, której poświęca swoją miłość i o którę troszczy się. To relacja z różą oraz przyjaźń z liskiem uczą Małego Księcia, że „najważniejsze jest niewidoczne dla oczu” i że prawdziwe szczęście wynika z głębokiej więzi emocjonalnej.

Obydwa teksty wskazują, że szczęście nie jest stanem permanentnym, lecz raczej procesem, który wymaga uważności na teraźniejszość i doceniania tego, co już posiadamy. Księga Koheleta zwraca uwagę na wartość chwili obecnej i prostych radości, które przynosi życie, podczas gdy "Mały Książę" podkreśla wagę miłości i troski o drugą osobę.

Podsumowując, zarówno "Księga Koheleta" jak i "Mały Książę" oferują perspektywy na to, co może przynieść autentyczne, głębokie uczucie szczęścia. Pomimo ich starożytnego i bardziej współczesnego charakteru, oba dzieła podkreślają, że szczęście nie jest produktem zewnętrznego sukcesu czy posiadania, lecz wynika z zrozumienia i akceptacji samego siebie, swojego życia i ludzi, którzy są jego częścią. Wyostrzają naszą świadomość na fakt, że szczęśliwe życie to takie, które jest bogate w emocjonalne i etyczne doświadczenia, a nie tylko materialne posiadanie.