Jak relacja z drugą osobą kształtuje człowieka: analiza literacka i kontekstualna.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.05.2024 o 11:05

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 7.05.2024 o 14:55

Relacje międzyludzkie odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu charakteru i osobowości człowieka. Literatura polska dostarcza wielu przykładów, jak kontakty między ludźmi wpływają na ich rozwój, decyzje i postawy życiowe. Przykłady z utworów Stefana Żeromskiego, Bolesława Prusa oraz Adama Mickiewicza doskonale ilustrują ten fenomen.

W powieści „Ludzie bezdomni” Stefana Żeromskiego główny bohater, Tomasz Judym, jest przykładem, jak relacja z drugą osobą może być źródłem zarówno inspiracji, jak i tragedii. Judym jest lekarzem, który poświęca się pracy na rzecz biednych i uciśnionych. Spotkanie z Joanną Podborską, nauczycielką, staje się punktem zwrotnym w jego życiu. Joanna fascynuje Judyma, ale i zagraża jego misji. Relacja między nimi uwidacznia dylematy moralne i wewnętrzne rozterki bohatera. Judym, wobec silnych uczuć do Joanny, rezygnuje z osobistego szczęścia, aby całkowicie oddać się swej misji społecznej. Jego relacja z Joanną kształtuje jego poświęcenie, umacniając w nim przekonanie, że miłość mogłaby odciągnąć go od celu, który sobie wyznaczył.

Powieść „Lalka” Bolesława Prusa koncentruje się natomiast na relacji pomiędzy Stanisławem Wokulskim a Izabelą Łęcką. Wokulski, kupiec i romantyk zarazem, od samego początku swojej znajomości z Izabelą jest pod silnym wpływem jej urody. Jego uczucie do Izabeli napędza go do podejmowania licznych działań na różnych polach, od rozwoju gospodarki po inwestycje i innowacje. Miłość skłania go do niejednokrotnie ryzykownych decyzji finansowych oraz trudnych działań, z których wiele kończy się niepowodzeniem tylko dlatego, że stały się one próbami zyskania sympatii kobiety. Izabela, traktując Wokulskiego instrumentalnie, wpływa na jego światopogląd i zasady, prowadząc go do zgorzknienia i cynizmu. Relacja ta jest potężnym narzędziem, które kształtuje życie Wokulskiego, prowadząc go od nadziei i miłości do rozczarowania i samotności.

Podobnie ważna jest relacja zawarta w epopei „Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza, gdzie związek między Tadeuszem Soplicą a Zosią Horeszkówną kształtuje ich rozwój osobisty i morale. Tadeusz, wracając z zagranicy, spotyka Zosię, co przyczynia się do jego dojrzałości emocjonalnej. Uczucie do Zosi wzmacnia w nim poczucie odpowiedzialności i patriotyzmu. Zosia, młoda dziewczyna zasłużona w odegraniu roli w odzyskaniu dobra i przyniesienia zgody między zwaśnionymi rodami, również zmienia się pod wpływem ich relacji - staje się bardziej świadoma i dojrzała.

Z kolei "Mały Książę" przedstawia historię młodego chłopca, który podróżuje po różnych planetach, spotykając na swojej drodze różnorodne postacie, z których każda wnosi coś do jego perspektywy na życie i uczy go czegoś nowego o sobie i świecie. Na każdej planecie Mały Książę poznaje różne osobistości, które symbolicznie reprezentują różne ludzkie charaktery i zachowania – od próżności po rozsądek. Przez te spotkania, młody chłopiec uczy się o wartościach takich jak lojalność, przyjaźń, miłość i sens odpowiedzialności. To, jak postać ukształtowana jest przez te doświadczenia, świetnie ilustruje, jak kontakt z innymi może przekształcać percepcję na temat własnego życia i obowiązków.

Analiza literacka tych utworów polskiej klasyki literatury dowodzi, że relacje między ludźmi stanowią istotny element kształtujący osobowość i charakter bohaterów. Kontakty interpersonalne wywierają wpływ zarówno na poziomie emocjonalnym, jak i moralnym, prowadząc do refleksji nad sensem życia, własnymi wartościami i celami. Relacje te niosą ze sobą zarówno pozytywne, jak i negatywne konsekwencje, które ostatecznie definiują drogę życiową człowieka.