Zagubiony w świecie - konsekwentne dążenie do celu: Różne postawy człowieka wobec życia na podstawie „Lalki” Bolesława Prusa oraz tekstu Olgi Tokarczuk „Profesor Andrews w Warszawie”.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.02.2025 o 17:07

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 17.02.2025 o 18:57

Bolesław Prus, w swojej powieści "Lalka", oraz Olga Tokarczuk w opowiadaniu "Profesor Andrews w Warszawie", przedstawiają różne warianty postaw bohaterów, którzy pomimo chwilowego zagubienia, dążą do obranego celu z uporem i determinacją. Ich losy ukazują różne aspekty ludzkiej kondycji, uświadamiając czytelnikowi, jak zmagania z własnym wnętrzem i otaczającą rzeczywistością mogą prowadzić do osiągnięcia zamierzeń, mimo początkowych trudności.

W "Lalce" Prusa jednym z głównych bohaterów, który ilustruje połączenie zagubienia z determinacją, jest Stanisław Wokulski. Jego życie to swoista sinusoida nadziei i rozczarowań, marzeń i bolesnych zderzeń z rzeczywistością. Wokulski jest człowiekiem nie tylko ambitnym, ale i pełnym pasji, dążącym do celu z determinacją godną podziwu. Po powrocie z wojny turecko-rosyjskiej wykorzystuje zdobyty majątek, by stać się jednym z najbogatszych kupców w Warszawie. Początkowo jest przekonany, że zgromadzony majątek pomoże mu zdobyć serce Izabeli Łęckiej, kobiety będącej ucieleśnieniem jego marzeń. Mimo licznych przeciwności, Wokulski nie rezygnuje łatwo z marzenia o związku z Izabelą, nawet kiedy jego uczucie staje się dla niego źródłem cierpienia. Zdaje sobie sprawę z iluzoryczności swoich pragnień, jednak do końca wierzy, że jego miłość ma sens.

Kontrastem dla postawy Wokulskiego jest postać Rzeckiego, przyjaciela i wspólnika głównego bohatera. Rzecki to człowiek żyjący bardziej przeszłością niż teraźniejszością. Jego oddanie ideałom, które przestały mieć znaczenie w zmieniającej się rzeczywistości, czyni go postacią tragiczną. Rzecki, wędrując w myślach do czasów młodości i wojen napoleońskich, jest postacią skazaną na nieprzystosowanie. W przeciwieństwie do Wokulskiego, który dąży do celu z jasnym zamiarem zmiany swego życia, Rzecki pozostaje więźniem przeszłości.

Natomiast w opowiadaniu "Profesor Andrews w Warszawie" Olgi Tokarczuk czytelnik poznaje postać profesora, naukowca z Wielkiej Brytanii, który przyjeżdża do Polski w celu wygłoszenia serii wykładów. Wydarzenia, które mają miejsce w Polsce, zwłaszcza stan wojenny ogłoszony 13 grudnia 1981 roku, zastają go w zupełnie obcej i niezrozumiałej rzeczywistości. Profesor, początkowo wyobcowany, podejmuje wysiłki, by odnaleźć się w tym chaosie. Przez swoje zagubienie i niepewność, doświadcza niezwykłej ewolucji postawy: z człowieka oderwanego od zrozumienia lokalnych realiów, w osobę zaczynającą odkrywać nowe, bardziej metafizyczne wartości życia. Andrewsa przekształca jego doświadczenie, poszerzając jego perspektywę, jednocześnie ucząc go cierpliwości i otwartości na nowe doświadczenia.

Porównując te dwa dzieła, należy zwrócić uwagę na różnorodne podejścia do zagubienia i determinacji w osiąganiu celów. Podczas gdy Wokulski kieruje się bardziej pragmatycznym podejściem, gdzie celem jest zdobycie miłości i uznania, profesor Andrews doświadcza procesu wewnętrznej transformacji, gdzie odkrywanie siebie i nowych wartości staje się nadrzędnym celem jego podróży. Obaj bohaterowie pokazują, że zagubienie nie musi być przeszkodą nie do pokonania, lecz etapem prowadzącym do głębszego zrozumienia swojego celu.

W kontekście literackim można odnieść te postawy do innych bohaterów literatury światowej, takich jak choćby z "Zbrodni i kary" Fiodora Dostojewskiego, gdzie postać Raskolnikowa zmaga się z moralnymi dylematami, co prowadzi go do odkryć na temat własnej duszy oraz wartości moralnych. Każda z tych postaci – Wokulski, Andrews, Raskolnikow – na swój sposób pokazuje, że droga do celu nie jest prosta i proza życia często weryfikuje nasze zamiary, lecz determinacja i zdolność do introspekcji mogą prowadzić do ich urzeczywistnienia. Te literackie przykłady pokazują, jak różnorodne mogą być postawy ludzi w obliczu chaotycznego, niezrozumiałego świata, jednocześnie przypominając, że nawet z zagubienia może się narodzić coś wartościowego i definiującego naszą istotę.