Bezsilność wobec zła – siła obezwładniająca człowieka czy wyzwalająca jego potencjał?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 7.02.2026 o 18:39

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 5.02.2026 o 10:22

Bezsilność wobec zła często postrzegana jest jako siła obezwładniająca człowieka, paraliżująca jego wolę do działania i zaszczepiająca w nim poczucie niemocy. Jednak historia i literatura ukazują, że w wielu przypadkach taka sytuacja może wyzwalać w człowieku niewiarygodny potencjał. Ukazanie tego paradoksu na podstawie literatury pozwoli na głębsze zrozumienie, jak różnie można reagować na zło.

Jednym z najbardziej wyrazistych przykładów literackich ukazujących bezsilność w obliczu zła jest „Dżuma” Alberta Camusa. Bohaterowie powieści, mieszkańcy Oranu, z dnia na dzień stają w obliczu śmiertelnego zagrożenia. Większość z nich czuje się bezsilna wobec rozprzestrzeniającej się epidemii. Jednak doktor Bernard Rieux, zamiast poddać się przytłaczającemu poczuciu bezsilności, decyduje się na walkę z dżumą. Jego działania, choć początkowo wydają się beznadziejne, są jednak dowodem na wyzwolenie jego wewnętrznego potencjału. Wbrew wszystkiemu, Rieux ukazuje siłę ludzkiego ducha i jego zdolność do niesienia pomocy innym, nawet w najbardziej tragicznych okolicznościach. Bezsilność, z którą się zmaga, staje się bodźcem do pokazania odwagi i determinacji.

W podobnym duchu można przedstawić postać Antygony z tragedii Sofoklesa. Antygona staje w obliczu nieubłaganego prawa króla Kreona, które zakazuje pochowania jej brata – rzecz dla niej nie do zaakceptowania. Świadoma bezsilności jednostki wobec władzy, nie poddaje się. Wręcz przeciwnie, jej postawa w obliczu zła, które postrzega w niesprawiedliwym prawie, wyzwala w niej ogromny potencjał moralny. Jej determinacja i gotowość do poświęcenia własnego życia stanowią dowód na to, że bezsilność wobec zła może mobilizować do niezwykle mocnych i znaczących działań.

Istnieją także przykłady literackie, gdzie poczucie bezsilności paradoksalnie prowadzi do przemyśleń i wsparcia duchowego, nawet jeśli nie prowadzi do czynnych działań. W „Mistrzu i Małgorzacie” Michaiła Bułhakowa, tytułowy Mistrz zmaga się z przepotężnymi siłami zła, uosabianymi przez aparat państwa. Jego bezsilność wobec represji doprowadza do melancholii i izolacji. Jednakże, wciągnięty w złożoną sieć intryg przez samego diabła – Wolanda, odnajduje swoją wewnętrzną siłę w miłości do Małgorzaty. Ich uczucie staje się symbolem triumfu dobra nad złem, mimo przewagi sił destrukcyjnych. To dowód, że nawet w beznadziejnej sytuacji, człowiek może odnaleźć w sobie zasoby, które pozwolą mu przeciwstawić się złu, choćby na duchowym poziomie.

„1984” George’a Orwella przedstawia natomiast, jak bezsilność wobec totalitarnej władzy może działać zarówno paraliżująco, jak i wyzwalająco. Główny bohater, Winston Smith, początkowo wydaje się bezsilny wobec aparatu Partii i Wielkiego Brata. Jego życie jest pełne rezygnacji i konformizmu, co jest klasycznym przykładem obezwładniającego wpływu bezsilności. Jednakże jego relacja z Julią i dążenie do prawdy wyzwalają w nim potencjał do buntu. Chociaż koniec powieści pokazuje, jak ostatecznie złamana zostaje jego wola, proces przechodzenia od bezsilności do aktywnego oporu ukazuje złożoność ludzkich reakcji na zło i możliwość odnalezienia w sobie odwagi, nawet w najbardziej nieludzkich warunkach.

Podobne motywy odnajdujemy w powieści Elie Wiesela „Noc”. Autor, będąc świadkiem i ofiarą Holocaustu, opisuje bezsilność, którą czuł wobec nazistowskiego zła. Jednak ta bezsilność nie prowadziła jedynie do paraliżu; dla wielu więźniów obozów koncentracyjnych była impulsem do wyciągnięcia na powierzchnię najgłębszych pokładów siły wewnętrznej, umiejętności przetrwania i zachowania człowieczeństwa w nieludzkich warunkach. Ta literatura jest bolesnym dowodem na to, że bezsilność może prowadzić zarówno do utraty nadziei, jak i do ostatecznego triumfu ducha.

Podsumowując, literackie przykłady pokazują, że bezsilność wobec zła może działać dwojako na człowieka: może go obezwładniać, ale równie często prowadzi do wyzwolenia jego wewnętrznego potencjału. To, jaka reakcja się pojawi, zależy od indywidualnych cech i okoliczności. Z jednej strony mamy do czynienia z paraliżującą niemocą, a z drugiej strony z inspirującym wyzwoleniem siły i determinacji do walki ze złem. W efekcie, bezsilność wobec zła okazuje się zjawiskiem o złożonym i ambiwalentnym charakterze, które może wyzwalać najlepsze lub najgorsze cechy ludzkiej natury.