Pomijanie etapu dojrzałości w literaturze

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 13.10.2024 o 17:10

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 29.09.2024 o 18:21

Literatura, jak żadne inne medium, potrafi dogłębnie przeniknąć różne etapy ludzkiego życia, od dzieciństwa aż po starość. Jednakże, w wielu utworach literackich zauważyć można tendencję do pomijania etapu dojrzałości. Skupiając się na młodości czy starości, pisarze często rezygnują z badania życia dorosłego, świadomego człowieka, który dokonuje znaczących wyborów i ponosi za nie odpowiedzialność. W niniejszej rozprawce postaram się przedstawić przykłady tego zjawiska, korzystając z dzieł takich jak "Dziady" Adama Mickiewicza, "Buszujący w zbożu" J.D. Salingera oraz "Stary człowiek i morze" Ernesta Hemingwaya.

Jednym z przykładów literatury, w której etap dojrzałości jest pomijany, jest klasyczne dzieło polskiego romantyzmu - "Dziady" Adama Mickiewicza. W tej dramacie, Mickiewicz skupia się głównie na młodzieńczych miłościach, bólach i cierpieniach, jednocześnie wprowadzając elementy metafizyczne i ludowe. Bohaterowie, tacy jak Gustaw-Konrad, reprezentują młodzieńczą pasję, miłość oraz cierpienie. Cała fabuła koncentruje się na dramatycznych wydarzeniach z ich życia, które dodają utworowi romantycznego wydźwięku. Niemniej jednak, brakuje tam postaci, które w pełni rozwijają się w pełni dorosłość, przeżywając wyzwania i trudności codzienności związane z pracą, rodziną i społeczeństwem. Dojrzali bohaterowie są na peryferiach, a ich życie nie jest tak dogłębnie zbadane jak życie młodych romantyków.

Podobny motyw można znaleźć w literaturze amerykańskiej, w szczególności w powieści "Buszujący w zbożu" J.D. Salingera. Holden Caulfield, główny bohater powieści, jest przedstawieniem buntu młodzieńczego i niechęci do świata dorosłych. Salinger po mistrzowsku przedstawia psychikę nastolatka, który wkracza w dorosłość, ale nie chce stracić swojej indywidualności i młodzieńczej naiwności. Niemniej jednak, autor unika przedstawienia Holdena jako w pełni dorosłego człowieka. Cała powieść to podróż młodzieńczego buntu, nie zaś dojrzewania. Etap dojrzałości jest w tym wypadku pomijany, co sprawia, że powieść, choć niezwykle bogata w refleksje o młodości, nie dostarcza pełniejszego obrazu życia człowieka dorosłego.

Ernest Hemingway w "Stary człowiek i morze" również pokazuje, że pominięcie dojrzałości jest zauważalne. Hemingway skupił się na dwóch ekstremalnych etapach życia - młodości, reprezentowanej przez chłopca Manolina, oraz starości, którą przeżywa Santiago. W tej krótkiej, ale pełnej symboliki powieści, Hemingway pokazuje walkę człowieka ze światem, ale brakuje tam środkowego etapu życia. Santiago jest już starym człowiekiem, który wiele przeżył, a Manolin stoi na progu dorosłości. Można powiedzieć, że Hemingway celowo pomija dojrzałość, aby skupić się na kontrastach młodości i starości oraz na nieuniknionym losie człowieka.

Przykłady te pokazują, że literatura często pomija etap dojrzałości, co może być tłumaczone na różne sposoby. Jednym z powodów może być fakt, że młodość i starość są bardziej dramatyczne i symboliczne. Młodość to czas buntu, odkrywania siebie i walki z autorytetami, podczas gdy starość to refleksja nad życiem i świadomość nieuchronnego końca. Autorzy mogą więc świadomie wybierać te etapy życia jako bardziej literacko "płodne" i bogate w emocje oraz symbole.

Innym powodem może być trudność w przedstawieniu dojrzałości w sposób interesujący. Dojrzałość przynosi ze sobą bardziej skomplikowane problemy związane z odpowiedzialnością, pracą, rodziną i społeczeństwem. Twórcy literatury mogą uważać, że te tematy są mniej atrakcyjne dla czytelników, którzy szukają dramatycznych i emocjonalnych historii.

Nie można jednak zapominać, że istnieją także dzieła literackie, które próbują zająć się tematyką dojrzałości. "Anna Karenina" Lwa Tołstoja czy "Madame Bovary" Gustave'a Flauberta to przykłady utworów, w których dojrzałość i związane z nią problemy są centralnym motywem. Te powieści przedstawiają trudności życia dorosłego i jego wewnętrzne konflikty, ukazując, że etap dojrzałości może być równie dramatyczny i literacko wartościowy, jak młodość czy starość.

Podsumowując, pomijanie etapu dojrzałości w literaturze jest zjawiskiem zauważalnym, co nie oznacza, że ten etap życia jest mniej znaczący czy mniej interesujący. Wielu autorów decyduje się na ukazanie młodości i starości, gdyż są to okresy życia pełne dramatyzmu i symboliki. Niemniej jednak, istnieją dzieła, które z powodzeniem podejmują tematykę dojrzałości, ukazując jej skomplikowaną i bogatą serią wyzwań i refleksji. Literatura ma więc potencjał, aby pełniej badać wszystkie etapy ludzkiego życia, dostarczając tym samym głębszych i bardziej uniwersalnych wniosków o kondycji człowieka.