Miłość jako siła inspirująca do działania i siła destrukcyjna na podstawie lektur obowiązkowych i wybranych utworów literackich

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.11.2025 o 14:46

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 5.11.2025 o 8:15

Miłość to jedno z najpotężniejszych uczuć, które może inspirować człowieka do czynienia niezwykłych rzeczy, ale również prowadzić do jego zguby. W literaturze tematyka miłości jest wszechobecna, co pozwala nam przeanalizować ją zarówno jako siłę motywującą do działania, jak i niszczącą. W tej rozprawce rozpatrzę oba te aspekty, korzystając z przykładów lektur obowiązkowych oraz innych dzieł literackich.

Miłość jako siła inspirująca do działania jest szczególnie widoczna w "Kamieniach na szaniec" Aleksandra Kamińskiego. Książka przedstawia losy młodych harcerzy, którzy podczas II wojny światowej działali w konspiracji. Jednym z nich był Tadeusz Zawadzki "Zośka", który, inspirowany miłością do ojczyzny, oraz silną więzią przyjaźni i braterstwa do swoich przyjaciół, podejmował ryzykowne akcje zbrojne. Miłość do kraju i bliskich była dla niego siłą napędową, która pchała go do działania pomimo licznych niebezpieczeństw. Jego postawa była przykładem odwagi, męstwa i poświęcenia. Kiedy "Zośka" stracił bliskich przyjaciół, miłość do nich i chęć okazania im hołdu inspirowała go do jeszcze większego zaangażowania w działalność konspiracyjną.

Natomiast miłość w kontekście literatury klasycznej możemy przedstawić na przykładzie "Romea i Julii" Williama Szekspira. Są to postacie, które miłość popycha do działania wbrew wszelkim przeciwnościom. Romeo i Julia, dwoje młodych ludzi z nienawidzących się rodów, zakochują się w sobie bez pamięci. Ich uczucie jest tak silne, że gotowi są poświęcić wszystko, by być razem. Miłość ta inspiruje ich do buntu przeciw zakazom rodziny i społeczeństwa. Ich determinacja jest niezwykła – w swoje plany i marzenia angażują przyjaciół i bliskich, ryzykując wszystko. Miłość przekształca ich w odważnych, pełnych nadziei młodych ludzi, marzących o wspólnej przyszłości.

Jednak miłość jako siła destrukcyjna również znajduje swoje miejsce w literaturze. Przykładem może być tu kolejna lektura szkolna, mianowicie "Lalka" Bolesława Prusa. Miłość Stanisława Wokulskiego do Izabeli Łęckiej jest zdecydowanie destrukcyjna. Wokulski, przedsiębiorca i były powstaniec, zakochuje się w pięknej, ale powierzchownej arystokratce. Jego miłość do Izabeli staje się obsesją, która prowadzi go do nieprzemyślanych decyzji. Inwestuje w interesy tylko po to, by być blisko niej, zaniedbuje swoje zdrowie i staje się łatwym celem manipulacji otoczenia Izabeli. Ostatecznie miłość ta nie tylko nie przynosi mu spełnienia, ale wręcz rujnuje jego życie osobiste i zawodowe. Wokulski, zrezygnowany i zrozpaczony, zdaje sobie sprawę, że miłość jego życia była tylko iluzją, co prowadzi go do próby samobójczej.

W literaturze antycznej miłość również bywa przyczyną zguby, jak możemy zobaczyć w "Iliadzie" Homera. W "Iliadzie" miłość Parysa do Heleny staje się powodem wojny trojańskiej. Parys, zakochany w najpiękniejszej kobiecie świata, porywa Helenę, żonę króla Sparty Menelaosa. To wydarzenie uruchamia lawinę tragicznych wypadków – wojna trojańska trwa dekadę, niosąc ze sobą śmierć i zniszczenie. Namiętność Parysa do Heleny przynosi zgubę dla wielu ludzi, pokazując, jak miłość egoistyczna i samolubna może mieć katastrofalne skutki. Parys, nie licząc się z konsekwencjami swojego czynu, przyczynia się do zniszczenia własnego miasta i śmierci tysięcy wojowników.

Podsumowując, miłość jest uczuciem o dwojakiej naturze – może inspirować do wielkich czynów, jak w przypadku "Kamieni na szaniec" czy "Romea i Julii", ale niesie ze sobą także ogromne ryzyko destrukcji, jak w "Lalce" i "Iliadzie". Literatura ukazuje nam obie te strony, co pozwala na lepsze zrozumienie tej wszechogarniającej emocji. Miłość może być piękna i wzniosła, ale również niebezpieczna i niszcząca, a jej różnorodne oblicza są nieodłączną częścią ludzkiego doświadczenia, wartości i kultury.