Człowiek w poszukiwaniu sensu swojego istnienia na podstawie wybranych lektur i kontekstów

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: wczoraj o 9:37

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 5.02.2026 o 9:50

W poszukiwaniu sensu swojego istnienia człowiek często staje przed szeregiem wyzwań i dylematów, które mogą prowadzić do głębszego zrozumienia samego siebie oraz swojego miejsca w świecie. Ten uniwersalny temat był podejmowany przez wielu pisarzy i filozofów, dając nam bogactwo interpretacji i refleksji na temat ludzkiego życia. W literaturze można znaleźć wiele przykładów bohaterów, którzy zmagają się z pytaniami o sens swojego istnienia. W tej rozprawce przyjrzę się tym zagadnieniom, odwołując się do "Dziadów cz. III" Adama Mickiewicza, wiersza "Pieśń o sobie" Walta Whitmana oraz kontekstów egzystencjalnych i filozoficznych.

"Dziady cz. III" Adama Mickiewicza to jeden z najbardziej znanych dramatów w literaturze polskiej, w którym główny bohater, Konrad, poszukuje sensu swojego istnienia poprzez bunt przeciwko niesprawiedliwości ludzkiego losu. Konrad, jako poeta i jednostka wybitna, stara się odnaleźć swoją rolę w społeczeństwie i wpływać na jego los. Jego nieustanne poszukiwania prowadzą do buntu przeciwko Bogu, co stanowi próbę przejęcia boskiej mocy tworzenia i decydowania o losach innych. Ten dramatyczny konflikt pozwala Mickiewiczowi zgłębić temat poszukiwania tożsamości i roli w świecie, podkreśla także tragizm jednostki, która zdaje sobie sprawę z własnych ograniczeń i niemocy. Konrad stara się zrozumieć, jaki sens ma jego cierpienie i twórczość, co prowadzi do kluczowej sceny Wielkiej Improwizacji, gdzie mierzy się z pytaniami o istotę człowieczeństwa i boską sprawiedliwość.

Z kolei w wierszu "Pieśń o sobie" Walta Whitmana, stanowiącym część jego dzieła "Źdźbła trawy", poeta eksploruje idee związane z jednostkową tożsamością i poczuciem przynależności do uniwersalnego doświadczenia. Whitman poprzez swoje medytacyjne wersy celebruje życie i połączenie jednostki z kosmosem, co pokazuje sens istnienia jako część większej całości. Whitman kładzie nacisk na akceptację samego siebie i odnalezienie harmonii z otaczającym światem. W kontekście poszukiwania sensu życia, ten wiersz ukazuje ideał pełnego, radosnego uczestnictwa w życiu oraz przyjęcia własnej niepowtarzalności jako wkładu w większy, kolektywny byt. Jego przesłanie jest optymistyczne i afirmacyjne, sugerując, że sens istnienia można odnaleźć poprzez akceptację i zrozumienie samego siebie oraz swojego miejsca w przyrodzie.

W kontekście filozofii i psychologii egzystencjalnej, warto przywołać także koncepcje przedstawione przez Viktora Frankla, który w swojej książce "Człowiek w poszukiwaniu sensu" opisuje, jak istotne jest posiadanie celu i sensu w życiu, szczególnie w obliczu cierpienia. Frankl, opierając się na własnych doświadczeniach z obozów koncentracyjnych, podkreśla, że nawet w najtrudniejszych warunkach człowiek jest zdolny odnaleźć sens swojego istnienia, co pozwala mu przetrwać i zachować godność.

Kolejnym kontekstem mogą być egzystencjalistyczne rozważania Jean-Paula Sartre’a, który twierdził, że człowiek jest skazany na wolność i musi samodzielnie nadawać sens swojemu życiu. Sartre podkreśla, że sens istnienia nie jest dany z góry, lecz musimy go nieustannie tworzyć poprzez nasze wybory i działania, co wiąże się również z odpowiedzialnością za samego siebie i innych.

Podsumowując, poszukiwanie sensu istnienia jest niewątpliwie jednym z najważniejszych motywów przewijających się w literaturze i filozofii. Utwory Mickiewicza i Whitmana ukazują różne aspekty tych poszukiwań – od buntu i tragizmu po afirmację życia i jedności z kosmosem. Natomiast refleksje filozoficzne Frankla i Sartre’a dostarczają dodatkowych perspektyw, podkreślając, że sens życia możemy odkrywać nawet w najtrudniejszych warunkach, a jego kreacja leży w naszych rękach. Każdy człowiek poprzez swoje indywidualne doświadczenia i działania ma szansę odnaleźć sens swojego istnienia, który nadaje jego życiu głębszy wymiar i pozwala mu przetrwać trudności.