Lekarz – zawód czy misja? 'Dżuma' oraz 'Zdążyć przed Panem Bogiem'

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 26.10.2024 o 21:19

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 19.10.2024 o 16:24

Lekarz jest zawodem, który od wieków budzi wiele emocji i kontrowersji. W społeczeństwie panuje przekonanie, że to coś więcej niż tylko praca – to misja. Lekarz jest nie tylko specjalistą w dziedzinie medycyny, ale także osobą, która w sytuacji kryzysowej musi wykazać się odpowiedzialnością, empatią i, nierzadko, heroizmem. Aby rozważyć, czy lekarstwo to tylko zawód, czy także misja, warto odnieść się do literatury, ponieważ dostarcza ona licznych świadectw i refleksji nad tą tematyką. Przyjrzyjmy się zatem dwóm kluczowym tekstom: „Dżuma” Alberta Camusa i „Zdążyć przed Panem Bogiem” Hanny Krall.

„Dżuma” to powieść, w której Albert Camus przedstawia wyizolowane miasto Oran, dotknięte epidemią dżumy. Na pierwszym planie pojawia się postać doktora Bernarda Rieux, który mimo zagrożenia swojego życia postanawia pozostać i walczyć z chorobą. Rieux nie traktuje swojej pracy jedynie jako zawodu; dla niego walka z dżumą jest moralnym obowiązkiem. Jest człowiekiem w pełni świadomym swojego człowieczeństwa, co pozwala mu poświęcić się dla innych. Jego postawa przypomina nam o etosie lekarza, który musi kierować się nie tylko wiedzą, ale także wartościami humanistycznymi. Rieux to bohater, który uosabia ideę, że bycie lekarzem to misja przekraczająca granice zawodowych obowiązków.

Innym przykładem heroizmu i poświęcenia lekarza jest postać doktora Marka Edelmana, bohatera książki Hanny Krall „Zdążyć przed Panem Bogiem”. Edelman, ostatni dowódca powstania w getcie warszawskim, po wojnie poświęcił się pracy lekarza kardiologa. Krall opisuje go jako człowieka, który nieustannie walczył o życie swoich pacjentów, traktując każdą operację jak bitwę. Dla Edelmana zawód lekarza był kontynuacją jego walki o godność i życie ludzkie. To nie była jedynie praca zarobkowa, lecz głęboko zakorzeniona potrzeba niesienia pomocy i to nie tylko w sensie fizycznym, ale i moralnym. Przypadek Edelmana pokazuje, że lekarz może być także człowiekiem o głębokim poczuciu misji, dla którego każdy pacjent jest indywidualną historią zasługującą na najwyższe poświęcenie.

Zarówno Rieux, jak i Edelman pokazują, że lekarz to ktoś więcej niż tylko profesjonalista w białym kitlu. W ich przypadku bycie lekarzem to misja, w której życie ludzkie jest najwyższą wartością. Warto przy tym zwrócić uwagę na różne uwarunkowania społeczne i historyczne, w których przyszło działać obu lekarzom. Dżuma Camusa i Holocaust w opisach Krall to sytuacje ekstremalne, ale właśnie w takich okolicznościach najpełniej przejawia się ludzki etos.

Na przykładzie tych dwóch literackich bohaterów widzimy, że lekarz nie tylko leczy ciała, ale także niejednokrotnie wspiera ducha i mobilizuje do walki z przeciwnościami losu. W „Dżumie” i „Zdążyć przed Panem Bogiem” lekarze stają się przewodnikami w trudnych czasach, symbolami nadziei i niezłomności. To oni pokazują, że medycyna, mimo że jest nauką ścisłą, posiada również głęboki aspekt humanistyczny.

Jednak aby móc pełnić rolę misji, lekarz musi mieć odpowiednie predyspozycje - nie tylko profesjonalne, ale też mentalne i emocjonalne. Odwaga, determinacja i empatia to cechy, które wykazali zarówno Rieux, jak i Edelman, i które są niezbędne, aby zawód lekarza stał się czymś więcej niż tylko pracą. Dla tych, którzy widzą w tym zawodzie coś więcej, medycyna staje się powołaniem, a nie tylko metodą na zarabianie pieniędzy.

Podsumowując, zarówno w kontekście doktora Rieux z „Dżumy”, jak i Marka Edelmana z „Zdążyć przed Panem Bogiem”, lekarz to ktoś więcej niż tylko osoba wykonująca zawód. To człowiek, który w obliczu wyzwań i tragedii staje się symbolem walki o najwyższe wartości. Historia i literatura dają nam dowody na to, że choć lekarstwo jest zawodem, to w pełnym tego słowa znaczeniu może stać się życiową misją. W końcu, jak mówi jedno z porzekadeł: „Lekarz leczy, natura uzdrawia” – w przypadku misji lekarza, jest to jednak przede wszystkim uzdrawianie ludzkich serc i nadziei, a nie tylko ciał.