Komu należy się większe współczucie: Antygonie czy Kreonowi?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 31.01.2026 o 9:26

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 30.01.2026 o 12:08

Antygona i Kreon to postacie, których dramatyczne losy poruszyły czytelników od czasów starożytnej tragedii Sofoklesa. Obaj bohaterowie znaleźli się w sytuacjach, które wystawiają na próbę ich wartości, przekonania i wewnętrzną siłę. Zadając pytanie, komu należy się większe współczucie, warto rozważyć ich motywacje, konsekwencje podejmowanych działań oraz procesy, które doprowadziły ich do tragicznego końca.

Antygona, jako główna bohaterka, jest postacią, której sytuacja na pierwszy rzut oka może wydawać się bardziej godna współczucia. Jest młodą kobietą, która staje przed tragicznym wyborem — posłuszeństwo wobec prawa boskiego i tradycji rodzinnych albo podporządkowanie się nakazom władcy, Kreona. Gdy zdecydowała się pochować brata Polinejkesa, złamała zakaz ogłoszony przez króla, wiedząc, że grozi jej za to śmierć. Jej działania są podjęte z poczucia obowiązku wobec rodziny oraz wiary w wyższe, boskie prawa. Antygona kieruje się miłością i lojalnością wobec bliskich, co jest silnie zarysowane w jej konfrontacjach z Kreonem. Jej poświęcenie i niezłomność są godne podziwu i bez wątpienia skłaniają do współczucia.

Z drugiej strony, Kreon, jako władca Teb, musi zmierzyć się z trudnymi decyzjami, które mają wpływ na całe miasto. Kreon wprowadza zakaz pochówku Polinejkesa w trosce o utrzymanie porządku i autorytetu w państwie. Jego postępowanie jest motywowane także przez pragnienie ustanowienia władzy prawa i pokazania, że zdrada ojczyzny nie będzie tolerowana. Kreon postrzega swoje działania jako obowiązek wynikający z pozycji władcy, który musi być konsekwentny i bezstronny. Kreon również zasługuje na współczucie, gdyż jego tragiczna ślepota na konsekwencje własnych decyzji prowadzi do katastrofy w jego życiu osobistym — traci syna Hajmona i żonę Eurydykę. Jest to cena, którą Kreon płaci za swoje przekonanie o nieomylności i za późne zrozumienie, że nie można ignorować ani ludzkich uczuć, ani boskich praw.

Kiedy porównujemy te dwie postacie, możemy zauważyć, że oboje są nierozumiani przez swoje otoczenie i stoją w obliczu nieuchronnej tragedii. Współczucie dla Antygony wynika z jej samotności w walce o sprawiedliwość i godność, a także z faktu, że nie jest w stanie znaleźć zrozumienia nawet wśród najbliższych, takich jak siostra Ismena. Jej samotna śmierć w grobowcu, mimo prób zachowania honoru, jest poruszająca i wzbudza empatię.

Z kolei Kreon jest również osamotniony, ale w swojej roli władcy, który musi podejmować decyzje, mając na uwadze nie tylko interesy jednostki, ale całego społeczeństwa. Jego tragedia polega na tym, że nie dostrzega, jak jego upór i brak elastyczności w ocenie sytuacji prowadzą do destrukcji własnej rodziny. W końcowych scenach dramatu obserwujemy jego głęboką przemianę i rozpacz, która ogarnia go po utracie bliskich, co czyni go także obiektem współczucia.

Podsumowując, wybór, komu należy się większe współczucie — Antygonie czy Kreonowi — nie jest jednoznaczny. Antygona symbolizuje walkę o wartości i uczucia, które wykraczają poza ograniczenia prawa stanowionego przez ludzi, podczas gdy Kreon uosabia tragiczne skutki nieelastyczności i zaniedbywania aspektów moralnych władzy. Obie postacie doświadczają głębokiego cierpienia z powodu nieprzejednanie pojętych obowiązków i przekonań. Ich losy uczą nas, że współczucie powinno obejmować nie tylko ofiary losu, ale również tych, którzy, realizując swoje ideały, stają się ofiarami własnych decyzji i przekonań. Ostatecznie to czytelnik musi samodzielnie zdecydować, która z perspektyw — miłości do rodziny czy odpowiedzialności władcy — wydaje się mu bardziej tragiczna i zasługująca na większe współczucie.