Miłość to nieustanna satysfakcja – nie z tego, co jest, ale z tego, co mogłoby być

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: wczoraj o 14:22

Miłość jest jednym z najwspanialszych, a zarazem najtrudniejszych do zrozumienia i opisania uczuć, które towarzyszą ludzkości od zarania dziejów. Jest to emocja, która łączy ludzi, inspiruje poetów, pisarzy i filozofów, a jednocześnie potrafi być źródłem cierpień i nieszczęść. W literaturze miłość często przedstawiana jest jako siła o niezwykłej mocy, zdolna przekształcać realność i prowadzić bohaterów na nieznane im wcześniej ścieżki. Rozpatrując temat "Miłość to nieustanna satysfakcja, nie z tego co jest, ale z tego, co mogłoby być", można zauważyć, że literatura dostarcza nam licznych przykładów, które potwierdzają tę tezę, ukazując miłość jako emocję napędzaną nadzieją i oczekiwaniem na lepsze jutro.

Pierwszym przykładem mogą być „Dzieje Tristana i Izoldy”, średniowieczna opowieść o miłości, która nie zna granic, zarówno tych geograficznych, jak i moralnych. Tristan i Izolda to bohaterowie, którzy zakochują się w sobie na skutek spożycia magicznego napoju. Ich uczucie jest tak silne, że wymyka się wszelkim normom społecznym i prowadzi ich obu do tragedii. Można powiedzieć, że w ich miłości tkwi nieustanna satysfakcja, ale nie wynikająca z aktualnej sytuacji – w rzeczywistości oboje przez większość czasu są rozdzieleni i cierpią z tego powodu, będąc jednocześnie zmuszeni do ukrywania swojego uczucia. Rzeczywistość ich związku jest pełna bólu i przeszkód, ale nadzieja na to, co mogłoby być – możliwość wspólnego, szczęśliwego życia – daje im siłę i nadaje sens ich miłości.

Również w "Romeo i Julii" Williama Szekspira miłość napędzana jest wyobrażeniem o możliwym przyszłym szczęściu. Para młodych kochanków, którzy pochodzą z dwóch zwaśnionych rodów, zakochuje się w sobie niemal od pierwszego wejrzenia. Ich miłość jest pełna pasji i marzeń o wspólnej przyszłości, mimo że rzeczywistość nie sprzyja ich związkowi. Konflikt między rodami Montecchich i Capulettich sprawia, że ich uczucie musi rozwijać się w ukryciu, w cieniu nieuchronnej tragedii. Tu także widzimy, że urok tej miłości nie wynika z ich aktualnych doświadczeń, ale z nadziei na połączenie się mimo przeciwności losu oraz z fantazji o wspólnej przyszłości.

Następnym godnym uwagi przykładem jest powieść „Wielki Gatsby” autorstwa F. Scotta Fitzgeralda, która ukazuje miłość jako iluzję napędzaną przez tęsknotę i idealizację przeszłości i przyszłości. Jay Gatsby, główny bohater, przez lata żyje nadzieją na ponowne spotkanie z Daisy Buchanan – kobietą, którą kochał w młodości. Jego miłość do Daisy to nie tylko uczucie do konkretnej osoby, ale przede wszystkim miłość do idee fixe, wyobrażenia o idealnym związku i życiu, które mogliby razem prowadzić. Choć rzeczywistość ich relacji jest pełna rozczarowań i nierówności, Gatsby odnajduje satysfakcję w wyobrażeniu o tym, co mogłoby być, gdyby spełniły się jego marzenia.

Podobnego motywu używa Gabriel García Márquez w swojej powieści „Miłość w czasach zarazy”. Florentino Ariza przez większość życia pielęgnuje miłość do Ferminy Dazy, mimo że ona wybiera życie u boku innego mężczyzny. Florentino nieustannie wyobraża sobie, jak mogłaby wyglądać ich wspólna przyszłość, co dodaje mu siły do przetrwania dekad rozczarowań. Jego miłość utrzymuje się dzięki wyobrażeniom i pragnieniu spełnienia, które nie gaśnie mimo upływu czasu.

Z analizy tych literackich dzieł wynika, że miłość często wiąże się z poczuciem niedosytu i tęsknotą za tym, co mogłoby być, zamiast z pełnią osiągniętego szczęścia w obecnej chwili. Satysfakcja, jaką przynosi miłość, bywa związana bardziej z nadzieją, oczekiwaniem i idealizacją przyszłości niż z rzeczywistością, która nie zawsze odpowiada marzeniom. W ten sposób literatura ukazuje miłość jako uczucie pełne sprzeczności, wciągające, choć nie zawsze spełnione, obiecujące raj, który rzadko kiedy udaje się osiągnąć w życiu doczesnym.