Miłość – źródło szczęścia czy cierpienia? Analiza na podstawie dwóch utworów literackich

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: dzisiaj o 8:23

Miłość jest jednym z najczęściej podejmowanych tematów w literaturze, odzwierciedlając zarówno niezrównane szczęście, jak i głębokie cierpienie. To uczucie, które jednocześnie może wynieść człowieka na szczyty euforii, jak i pogrążyć w otchłaniach rozpaczy. Aby zbadać tę dwoistość miłości, warto przyjrzeć się dwóm ikonicznym dziełom literatury: "Romeo i Julia" Williama Szekspira oraz "Cierpieniom młodego Wertera" Johanna Wolfganga von Goethego. Oba te utwory pokazują, jak miłość może stać się zarówno źródłem szczęścia, jak i cierpienia.

Zacznijmy od dramatu "Romeo i Julia". Ta najsławniejsza tragedia Szekspira opowiada historię dwóch młodych kochanków, których uczucie rozkwita wbrew zwaśnionym rodzinom – Kapuletów i Montekich. Miłość między Romeo a Julią jest przykładem uczucia tak intensywnego, że zdaje się przekraczać wszelkie bariery i zakazy społeczne. Młodzi są gotowi sprzeciwić się swoim rodzinom, by być razem, co początkowo przynosi im ogromne szczęście. Dla Julii Romeo jest „słońcem”, które rozświetla jej życie, na co reaguje pełnią emocji i radości. Ich miłość jest tak czysta i prawdziwa, że staje się dla nich najważniejszym elementem życia.

Jednakże to samo uczucie, które jest źródłem ich szczęścia, prowadzi także do ogromnego cierpienia. Kiedy sprzeciw rodziców i seria nieszczęśliwych zbiegów okoliczności wpędzają kochanków w sytuację bez wyjścia, miłość staje się dla nich przyczyną zguby. Tragiczny finał – śmierć obojga młodych ludzi – pokazuje, jak łatwo miłość może przekształcić się w narzędzie bolesnego cierpienia. Ich oddanie zakochanych, które początkowo było symbolem zwycięstwa miłości nad przeszkodami, w końcu prowadzi do ich destrukcji. Szekspir przedstawia więc miłość jako uczucie potężne i nieprzewidywalne, które jednocześnie daje życie i odbiera je.

Przejdźmy teraz do "Cierpień młodego Wertera" Goethego. Powieść epistolarna opowiada o młodym artyście, Werterze, który zakochuje się bez pamięci w Lottcie, zaręczonej z innym mężczyzną, Albertem. Miłość Wertera do Lotty początkowo przynosi mu poczucie spełnienia i inspiracji. Dla Wertera Lotta staje się muzą, a jej obecność wypełnia jego życie sensem i radością. Jednakże, z biegiem czasu, to idealistyczne uczucie staje się dla niego coraz bardziej wyniszczające.

Niezdolność do bycia z ukochaną osobą prowadzi Wertera do głębokiego smutku i poczucia beznadziei. Jego miłość, zamiast czynić go szczęśliwym, powoli zaczyna go niszczyć. Werter popada w coraz głębszą depresję, a brak możliwości zrealizowania swojego uczucia w relacji z Lottą prowadzi go do samobójstwa. Goethe przedstawia miłość jako źródło skrajnych emocji, które mogą przytłoczyć człowieka, szczególnie gdy są nieodwzajemnione lub niemożliwe do spełnienia. Werter pozwala, by miłość kontrolowała całe jego życie, co ostatecznie prowadzi go do tragicznego końca.

Oba dzieła, choć różne w swojej formie i kontekście, pokazują miłość jako potężne i nieprzewidywalne uczucie. W "Romeo i Julii" miłość prowadzi do szczęścia, które jednak szybko przekształca się w cierpienie z powodu zewnętrznych przeszkód i tragicznych nieporozumień. Natomiast w "Cierpieniach młodego Wertera" uczucie staje się przyczyną wewnętrznego bólu i destrukcji z powodu swojej nieodwzajemnionej natury.

Analizując te dzieła, można zauważyć, że miłość – choć zdolna przynieść wielką radość – wymaga także mądrości i dojrzałości w przeżywaniu jej emocji. Oba utwory literackie pokazują, że miłość, mimo że jest źródłem szczęścia, niesie ze sobą również ryzyko cierpienia, zwłaszcza gdy napotyka na społeczne lub osobiste bariery. Z kolei zdolność do przeżywania tego uczucia w sposób, który nie niszczy, a buduje, może stanowić prawdziwą sztukę, której nie wszyscy są w stanie się nauczyć. Literatura pokazuje, że miłość jest siłą, która potrafi zmienić życie człowieka, zarówno na lepsze, jak i na gorsze.