Kobieta w systemie zbrodni- "Ludzie którzy szli" Tadeusz Borowski

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 27.11.2023 o 20:39

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 27.11.2023 o 18:42

Tadeusz Borowski w swoim zbiorze opowiadań „Ludzie którzy szli” ukazuje brutalność i dehumanizację jednostek w obozach koncentracyjnych podczas II wojny światowej. Kobiety, podobnie jak mężczyźni, stawały się tam ofiarami bezwzględnego systemu, który pozbawiał ich godności, człowieczeństwa i życia. Problematyka związana z losem kobiet w obozach została szczególnie mocno zaakcentowana w kilku opowiadaniach, które malują wstrząsający obraz życia i śmierci w cieniu krematoriów.

Jednym z najsilniejszych motywów jest obraz kobiet przybywających do obozu. W opowiadaniu „Dzień na Harmenzach” Borowski opisuje sceny, w których nowe transporty ludzi są przyjmowane w Auschwitz. Wśród przybyszów są kobiety, które z trudem pojmują, że ich podróż do Oświęcimia jest biletem w jedną stronę. Autor zwraca uwagę na kontrast pomiędzy ich wcześniejszym życiem a obozową rzeczywistością. Kobiety, które do tej pory pełniły różne role społeczne, muszą teraz stanąć w jednym szeregu, pozbawione przynależnych im praw i godności.

Kobiecie w obozie bardzo trudno było zachować swoją tożsamość. Borowski przedstawia w swoich opowiadaniach, jak systemowo likwidowano ich indywidualność. Golono im włosy, zabierano ubrania, dawano prymitywne pasiaki. Zaszczepiano strach, osamotnienie i bezradność. Dzięki temu stawały się tylko numerami, elementami mechanizmu, który działał na ich cierpienie i śmierć. W opowiadaniu „U nas w Auschwitzu…” narrator opisuje kobiety, które w obozie dzielą swój los z mężczyznami, jednak ich cierpienie jest często bardziej widoczne i namacalne.

Szczególną rolę w obozie pełniły kobiety, które zostały wprowadzone do pracy w tak zwanych „Kanadach” – magazynach, gdzie sortowano rzeczy zabrane więźniom. Z jednej strony miały one dostęp do lepszych warunków, jednak z drugiej – ich praca była związana z jednym z najbardziej makabrycznych elementów działania obozu. Sortując rzeczy ofiar, musiały zmierzyć się z niewyobrażalnym cierpieniem i śmiercią. W opowiadaniu „Proszę państwa do gazu” Borowski opisuje konfrontację z sumieniem, z moralnym upadkiem i desperacją tych, którzy podejmowali takie prace, aby przetrwać.

Nie możemy zapominać, że kobieta w systemie zbrodni nie była tylko bierną ofiarą. Wielu z nich udało się przetrwać dzięki niezwykłej determinacji, współpracy i przede wszystkim – nadziei. Borowski pokazuje w swoich opowiadaniach siłę kobiet, ich zdolność do adaptacji i walki, mimo niewyobrażalnych warunków, w jakich się znalazły. Bohaterki jego opowiadań podejmują różne działania, od codziennych prób zdobycia jedzenia, po walkę o zachowanie godności i człowieczeństwa.

Literatura obozowa Tadeusza Borowskiego to cenny zapis historii i świadectwo tego, jak system zbrodni dotknął kobiety. Autor koncentruje się na ich cierpieniu, ale również na heroizmie, który często przejawiał się w małych, codziennych gestach. Pracując nad tymi dramatycznymi tekstami, otwieramy się na głębokie refleksje o ludzkiej naturze, o bezwzględności totalitarnych systemów i o niezłomnej woli przetrwania, która potrafi przezwyciężyć nawet najokrutniejsze warunki.