Czy zgadzasz się ze stwierdzeniem, że człowieku bardziej zasługuje na szacunek niż na pogardę. Odwołaj się do "Dżumy" Alberta Camus i innej lektury obowiązkowej.

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 15.10.2023 o 16:37

W obecnych czasach, gdzie nietolerancja i brak szacunku są na porządku dziennym, warto zastanowić się nad pytaniem: czy zgadzamy się ze stwierdzeniem, że w człowieku więcej zasługuje na szacunek niż na pogardę? Przez pryzmat powieści "Dżuma" Alberta Camus oraz innej lektury obowiązkowej, dochodzę do wniosku, że szacunek powinien być pierwszym odruchem w naszych relacjach międzyludzkich.

"Dżuma" przenosi nas do niewielkiego miasta Oran, które zostaje dotknięte epidemią. Historia ta z jednej strony jest powieścią o walce z chorobą, ale z drugiej to także studium zachowań ludzkich w obliczu tragedii. Widać w niej, że w momencie kryzysu, człowiek wydobywa z siebie to, co w nim najgłębiej ukryte - zarówno dobro, jak i zło. Głównym bohaterem jest doktor Rieux, który walczy z chorobą nie tylko jako lekarz, lecz także jako człowiek. Rieux staje się siłą napędową dla innych postaci, odwołuje się do swojego wewnętrznego aspektu, który niesie ze sobą szacunek dla innych. Przykładem może być jego relacja z Cottardem - mężczyzną pełnym obaw i strachu przed pogardą, który z czasem zyskuje szacunek i wsparcie Rieux. To pokazuje, że warto patrzeć na drugiego człowieka przez pryzmat szacunku, gdyż może on wpłynąć na dobro drugiego człowieka i przyczynić się do wzrostu jego wartości.

Pragnę również odwołać się do innej lektury obowiązkowej, która wnieśliśmy do naszego repertuaru szkolnego - "Granica" Zofii Nałkowskiej. Romantyczny wątek powieści, choć wnosi wiele wątpliwości i konfliktów, również opowiada o niezmiernie ważnym temacie - szacunku w relacjach międzyludzkich. Izabela Lecka, główna bohaterka, jest dla nas przykładem osoby, która na skutek braku szacunku do niej ze strony rodziców i otoczenia, staje się wyobcowaną jednostką. Jej historia ukazuje, jak ogromne znaczenie ma szacunek w procesie kształtowania własnej tożsamości i samooceny. Brak szacunku może prowadzić do marginalizacji i poczucia własnej bezwartościowości. Dlatego warto zawsze pamiętać, że każdy człowiek zasługuje na szacunek, niezależnie od swojej przeszłości, wyglądu czy wyborów życiowych.

Patrząc na te dwie lektury, z którymi miałam okazję się zapoznać jako uczennica polskiej szkoły średniej, nie jestem w stanie nie zgodzić się ze stwierdzeniem, że w człowieku więcej zasługuje na szacunek niż na pogardę. Szacunek jest podstawą naszych relacji międzyludzkich. Działa on jak lekarstwo na rany zadaną przez życie czy trudne okoliczności. To właśnie on potrafi odmienić losy drugiego człowieka, dając mu poczucie wartości i wzmacniając wewnętrzną siłę. Wobec tego, niezależnie od sytuacji czy kontekstu, warto patrzeć na naszych bliźnich przez pryzmat szacunku, a nie pogardy.