Tylko ten, kto wędruje, odnajduje nowe ścieżki: motyw podróży.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.02.2025 o 15:43

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 9.02.2025 o 15:13

Podróżowanie od wieków stanowiło istotny element ludzkiego doświadczenia. Dla jednych jest to okazja do odkrycia nowych miejsc, dla innych sposób na znalezienie siebie, a dla jeszcze innych ucieczka od codziennych problemów. W literaturze podróż często symbolizuje nie tylko fizyczną wędrówkę, lecz również wewnętrzną przemianę bohaterów. Słowa „Tylko ten, kto wędruje, odnajduje nowe ścieżki” mogą oznaczać zarówno dosłowne odkrywanie nowych krain, jak i metaforyczne poszukiwanie nowych ścieżek w życiu. W niniejszej rozprawce, analizując wybrane dzieła literackie, zastanowię się, czym może być dla człowieka podróżowanie.

Pierwszym przykładem literackim, który warto rozważyć, jest „Lalka” Bolesława Prusa. Główny bohater, Stanisław Wokulski, to postać, której życie jest ciągiem ciągłych poszukiwań i niejednokrotnie wymaga od niego wyboru różnych dróg. Jedną z kluczowych podróży w życiu Wokulskiego jest wyjazd do Paryża. Paryż w XIX wieku to miejsce, które tętniło życiem intelektualnym i kulturalnym, a dla Wokulskiego stanowiło idealną przestrzeń do rozwinięcia swojego potencjału handlowego. Włócząc się po nowych miejscach, Wokulski zdobywa doświadczenie, które później wykorzystuje w biznesie, ale i otwiera oczy na różnorodność ludzkich postaw oraz stylów życia. Podróż do Paryża przynosi Wokulskiemu nowe perspektywy i pokazuje, że świat oferuje znacznie więcej, niż tylko to, co zanotował do tej pory. Daje mu to również chwilę oddechu od nieszczęśliwej miłości do Izabeli Łęckiej oraz motywuje go do dalszych działań. Wokulski, wędrując i poznając nowe miejsce, odnajduje w sobie siłę do zmiany i poszukiwania nowych ścieżek w życiu.

Kolejnym przykładem podróży jako środka do odnalezienia siebie jest „W 80 dni dookoła świata” Juliusza Verne’a. Opowieść przedstawia przygody Fileasa Fogga, brytyjskiego dżentelmena, który zakłada się, że objedzie świat w tytułowe 80 dni. Dla Fogga podróż staje się nie tylko modalnością zdobycia nowych doświadczeń, lecz także jest sprawdzianem jego determinacji, zdolności strategicznych i umiejętności przystosowania się do nowych okoliczności. Na swojej drodze Fogg spotyka różnorodne kultury i ludzi, co przyczynia się do jego osobistego rozwoju. Przez całą podróż dociera do niego, jak mało znacząca jest jego wcześniejsza izolacja w swoim londyńskim życiu. Przygodą staje się nie tylko wędrówka do kolejnych miejsc, ale także wewnętrzna przemiana głównego bohatera, który na końcu zdaje sobie sprawę z wartości ludzkich więzi i znajdywania wspólnego języka z innymi ludźmi. To dowód na to, że wędrówka może prowadzić do odkrycia nowych dróg nie tylko w sferze fizycznej, ale także emocjonalnej i duchowej.

Podróżowanie w literaturze bardzo często ukazuje też tę trudniejszą stronę ludzkiej egzystencji – konfrontację z własnymi ograniczeniami i słabościami. Wędrując, bohaterowie niejednokrotnie muszą poradzić sobie z trudnościami, które na początku wydają się nie do pokonania. Przykładem może być „Boska komedia” Dantego Alighieri. Chociaż jest dziełem średniowiecznym, stanowi metaforyczną podróż duszy przez zaświaty. Narrator Dante, oprowadzany przez Wergiliusza, przechodzi przez Piekło, Czyściec i Raj. Każdy z tych etapów symbolizuje osobistą wyprawę przez życie, pełną prób i trudności, które trzeba przezwyciężyć, by dotrzeć do ostatecznego miejsca. Podróż ta pozwala bohaterowi na głęboką introspekcję i refleksję nad własnym życiem i uczynkami, stając się jednocześnie moralną nauką.

Podsumowując, literatura ukazuje podróż jako zróżnicowane i bogate doświadczenie, które może prowadzić do odkrywania nowych dróg zarówno w dosłownym, jak i metaforycznym sensie. Zarówno Wokulski z „Lalki”, jak i Fileas Fogg z „W 80 dni dookoła świata”, przechodzą przez fizyczne i wewnętrzne podróże, które diametralnie zmieniają ich życie. Z kolei „Boska komedia” Dantego przypomina nam, że podróż to także wędrówka przez zakamarki własnej duszy. To wszystko potwierdza tezę, że wędrowanie umożliwia odkrywanie nowych ścieżek – zarówno geograficznych, jak i wewnętrznych. Dzięki podróżom i wędrówkom, bohaterowie literaccy odnajdują nowe ścieżki, które kierują ich ku lepszemu zrozumieniu świata i samych siebie.