Człowiek jest tym, czym siebie uczyni": Użycie Makbeta jako jednego z przykładów

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.01.2026 o 14:58

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 24.04.2025 o 11:06

Motyw człowieka jako twórcy własnego losu to jeden z najważniejszych tematów literackich, które od wieków fascynują pisarzy i czytelników. „Człowiek jest tym, czym siebie uczyni” – to stwierdzenie skłania do refleksji nad tym, w jakim stopniu jednostka ma wpływ na własne życie, decyzje i ich konsekwencje. Postaram się rozważyć tę kwestię, odnosząc się do dramatu "Makbet" autorstwa Williama Szekspira, gdzie działania bohatera ilustrują, jak decyzje i świadome wybory kształtują ludzką egzystencję.

William Szekspir w "Makbecie" ukazuje, jak chciwość, ambicja i moralne kompromisy bohatera prowadzą do jego upadku. Makbet, początkowo przedstawiany jako lojalny i odważny rycerz, zostaje pod wpływem przepowiedni czarownic, które obiecują mu tron Szkocji. Skuszony wizją władzy, Makbet decyduje się zabić króla Dunkana, co staje się początkiem jego moralnego upadku i serią wydarzeń prowadzących do jego tragicznego końca.

Decyzja o zabójstwie Dunkana jest kluczowym momentem w życiu Makbeta. To w tym momencie bohater bierze los w swoje ręce i dokonuje wyboru, który zdeterminuje jego przyszłość. Jego czyn przekracza granice etyki, a ambicja okazuje się silniejsza niż moralne zahamowania. Makbet mógł odrzucić przepowiednię, zadowolić się swoją dotychczasową pozycją, ale wybiera drogę, która ostatecznie prowadzi go do zniszczenia. Jest to przykład, jak jednostka, wybierając drogę zła, sama kreuje swoją przyszłość.

Makbet, po dokonaniu zbrodni, szybko zdaje sobie sprawę, że jedno zabójstwo pociąga za sobą kolejne. W miarę jak bohater coraz bardziej pogrąża się w świecie zbrodni, jego moralność ulega dalszemu zniekształceniu. Chociaż początkowo Makbet odczuwa wyrzuty sumienia i strach przed konsekwencjami swoich czynów, z czasem emocje te ustępują miejsca paranoi i determinacji, by utrzymać zdobyty tron. Każda kolejna decyzja, jak zabicie Banka lub rodziny Macduffa, tylko potwierdza tezę, że to Makbet, a nie zewnętrzne siły, jest kowalem swojego losu.

Ambicja Makbeta przypomina, że człowiek często podlega własnym pragnieniom i namiętnościom. Wewnętrzny konflikt Makbeta między moralnością a pragnieniem władzy podkreśla, jak łatwo jednostka może zatracić siebie w pogoni za celami, które wydają się jej ważniejsze niż moralne wartości. W tej perspektywie człowiek nie tyle jest niewolnikiem przeznaczenia, co twórcą własnego losu poprzez wybory, które podejmuje.

Dramat Szekspira przedstawia również wpływ innych ludzi na nasze decyzje. Lady Makbet, żona głównego bohatera, jest kluczową postacią, która wspiera i rozbudza ambicje męża. To ona namawia Makbeta do zabójstwa Dunkana, wykorzystując jego lęk przed utratą męskości i brak zdecydowania. Lady Makbet symbolizuje wpływ, jaki otoczenie może mieć na nasze życie; pokazuje, jak łatwo ulegamy sugestiom innych, które często prowadzą nas na złą drogę.

Mimo początkowego sukcesu, jaki Makbet osiąga, zdobywając tron, jego czyny prowadzą do izolacji i destrukcji. Ostatecznie Makbet, który chciał być potężnym królem, zostaje zredukowany do roli samotnego tyrana, tracącego wszystko, co miało dla niego jakiekolwiek znaczenie. Jego koniec jest przykładem, jak wybory dokonywane przez jednostkę mogą nieodwracalnie zmienić jej życie i doprowadzić do tragedii.

Podsumowując, dramat "Makbet" ukazuje, jak człowiek poprzez swoje wybory i decyzje kształtuje własny los. Postać Makbeta jest doskonałym przykładem tego, jak ambicja i moralne kompromisy mogą prowadzić do upadku, a także jak zewnętrzne wpływy mogą oddziaływać na nasze działania. Człowiek, jako twórca własnego losu, nie jest jedynie dziełem okoliczności czy przeznaczenia, ale w dużej mierze sam kreuje swoją rzeczywistość, ponosząc odpowiedzialność za własne czyny i ich konsekwencje.