Ważniejsze są uczucia własne czy innej osoby?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 17.05.2025 o 11:29

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 15.05.2025 o 11:03

W literaturze często spotykamy bohaterów, którzy stają przed dylematem wyboru pomiędzy swoimi uczuciami a uczuciami innych. Ten problem nie jest prosty i nie ma jednoznacznej odpowiedzi, lecz warto zastanowić się, jakie konsekwencje pociągają za sobą decyzje oparte na jednym z tych dwóch podejść. Na podstawie wybranych dzieł literackich postaram się odpowiedzieć na pytanie, które uczucia są ważniejsze – własne czy innych ludzi.

Pierwszym utworem, na który warto zwrócić uwagę, jest "Lalka" Bolesława Prusa. Główny bohater, Stanisław Wokulski, jest zakochany w Izabeli Łęckiej. Jego uczucia do niej wpływają na wszystkie aspekty jego życia, podejmuje decyzje, które mają na celu zyskanie jej miłości i uznania. Wokulski wielokrotnie stawia swoje uczucia ponad emocje innych osób. Przykładem tego jest jego decyzja o darowaniu majątku, by zaimponować Izabeli. Wokulski, skupiony na swoich pragnieniach, nie zważając na potrzeby innych, w tym swojej przyjaciółki i powierniczki, pani Stawskiej, która mogłaby być równie wartościowym towarzyszem jego życia. Ta sytuacja pokazuje, że skupienie na własnych uczuciach może prowadzić do destrukcji relacji z innymi i osobistej tragedii. Wokulski, pragnąc spełnienia swoich marzeń, ostatecznie doznał zawodu, a Izabela nie obdarzyła go uczuciem, którego tak bardzo pragnął.

Innym przykładem z literatury jest "Cierpienia młodego Wertera" Johanna Wolfganga von Goethego. Werter jest młodym człowiekiem doznającym intensywnych uczuć do Lotty, która jest już zaręczona z innym mężczyzną. Werter nie zważa na uczucia innych i nie potrafi racjonalnie ocenić swojej sytuacji. Jego niepohamowane emocje prowadzą go do coraz większej rozpaczy i izolacji. W końcu podejmuje decyzję o samobójstwie, będąc przekonanym, że jego życie bez Lotty nie ma sensu. W tym przypadku skupienie na swoich uczuciach nie tylko przynosi tragiczne konsekwencje jemu samemu, ale również rani Lottę i jej narzeczonego, Alberta. Dzieło Goethego pokazuje, jak niebezpieczne może być ignorowanie uczuć innych na rzecz własnych.

Z kolei w "Zbrodni i karze" Fiodora Dostojewskiego, główny bohater Raskolnikow dokonuje morderstwa, przekonany o słuszności swoich przekonań i uczuć. Wewnętrzne rozterki związane z tym czynem oraz wpływ na uczucia jego bliskich, w tym matki i siostry, prowadzą go do emocjonalnego upadku. Raskolnikow, skupiając się na swoich wewnętrznych przekonaniach i motywacjach, nie potrafi dostrzec cierpienia innych ludzi wokół siebie. Dopiero konfrontacja z miłością Soni, która kieruje się altruizmem i zrozumieniem dla innych, pomaga mu zrozumieć wartość uwzględniania uczuć innych ludzi.

Rozpatrując te trzy przykłady, warto zauważyć, że literatura często pokazuje dramatyczne skutki skupiania się wyłącznie na własnych uczuciach. Ignorowanie emocji innych ludzi może prowadzić do izolacji, rozpaczy, a nawet destrukcji, zarówno dla jednostki, jak i jej otoczenia. Sytuacje bohaterów literackich przypominają, że życie w społeczeństwie wymaga uwzględnienia i empatii wobec innych.

Jednak można także znaleźć literaturę, w której bohaterowie odnajdują równowagę między swoimi uczuciami a emocjami innych, co prowadzi do pełniejszego, bardziej zrównoważonego życia. Przykładem może być "Mały Książę" Antoine'a de Saint-Exupéry'ego, w którym tytułowy bohater uczy się, jak pielęgnować relacje z innymi, nie zaniedbując przy tym własnych potrzeb i uczuć. Relacja Małego Księcia z Różą czy lisem pokazuje, że prawdziwe zrozumienie i wartościowe więzi wymagają uwzględnienia zarówno własnych emocji, jak i uczuć innych.

Ostatecznie pytanie, które uczucia są ważniejsze – własne czy innych – pozostaje otwarte. Literatura udowadnia, że zrozumienie i uwzględnienie potrzeb oraz emocji innych ludzi prowadzi do bogatszego, pełniejszego życia. Empatia i umiejętność wyważania między swoimi uczuciami a emocjami innych są kluczowe dla budowania wartościowych relacji międzyludzkich i uniknięcia wielu dramatycznych sytuacji, jakie są udziałem bohaterów literackich.