Co skłania człowieka do poświęceń? Analiza na podstawie "Dżumy" Alberta Camusa, "Potopu" Henryka Sienkiewicza, "Antygony" Sofoklesa, "Mitu o Prometeuszu" oraz historii Maksymiliana Kolbego.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 23.08.2025 o 16:04

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 22.08.2025 o 7:40

Znane dzieł literatury i historii zawierają liczne przykłady poświęceń, które ludzie podejmują w imię wyższych wartości. W różnych kontekstach i epokach bohaterowie tych utworów kierują się kilkoma uniwersalnymi motywacjami: lojalnością wobec bliskich, sensem obowiązku, miłością do ojczyzny oraz niezłomnymi przekonaniami duchowymi. Przyjrzymy się tym motywacjom szczegółowo, analizując dzieła „Dżuma” Alberta Camusa, „Potop” Henryka Sienkiewicza, „Antygona” Sofoklesa, „Mit o Prometeuszu” oraz historię Maksymiliana Kolbe.

„Dżuma” Alberta Camusa to powieść o epidemii dżumy w Oranie, stanowiąca alegorię walki z totalitaryzmem. Wartym uwagi bohaterem jest doktor Bernard Rieux, który nieprzerwanie pracuje, by ratować życie chorych, nie zważając na własne bezpieczeństwo. Rieux poświęca się, ponieważ czuje moralny obowiązek walki ze złem. Jego czyn ma wymiar uniwersalny — reprezentuje walkę z niesprawiedliwością i cierpieniem. Postawa doktora pokazuje, że jednym z powodów poświęcenia jest odpowiedzialność za innych i chęć pomocy bez względu na osobiste koszty.

W „Potopie” Henryka Sienkiewicza główny bohater, Andrzej Kmicic, początkowo jako kontrowersyjna postać, w miarę rozwoju fabuły przechodzi wewnętrzną przemianę. Ostatecznie poświęca się, aby ratować ojczyznę przed najeźdźcą. Kmicic, kierowany miłością do swojej ziemi i chęcią zrehabilitowania się w oczach bliskich, podejmuje ryzykowne działania wojskowe. Jego poświęcenie ukazuje, że patriotyzm i pragnienie odkupienia win mogą prowadzić do heroicznych decyzji, które mają na celu dobro większej społeczności.

„Antygona” Sofoklesa to dramat starożytny, w którym tytułowa bohaterka, kierowana niezmiennymi zasadami moralnymi, dąży do godnego pochówku swego brata Polinejkesa, wbrew zakazowi króla Teb, Kreona. Antygona gotowa jest zginąć za swoje przekonania, wierząc, że lojalność wobec rodziny i boskie prawo mają przewagę nad prawem ludzkim. Jej poświęcenie jest przykładem, że nieugiętość w obronie najbliższych i wartości moralnych może prowadzić do dramatycznych decyzji, które przekraczają osobiste interesy.

W „Mity o Prometeuszu” Prometeusz jest tytanem, który kradnie ogień z Olimpu, aby podarować go ludziom, tym samym narażając się na gniew Zeusa. Kara, jaką ponosi — wieczne cierpienie przykutego do skały, gdzie codziennie orzeł wyjada mu wątrobę — ukazuje ogrom jego poświęcenia. Prometeusz chce poprawić los ludzkości, kierując się miłością do człowieka i chęcią niesienia pomocy. Jego historia ilustruje, jak ważne znaczenie może mieć altruizm i chęć wprowadzenia zmian na lepsze, nawet kosztem ogromnego cierpienia.

Historia Maksymiliana Kolbe, franciszkanina męczennika, jest jednym z najbardziej wzruszających przykładów poświęcenia. W obozie koncentracyjnym Auschwitz dobrowolnie zgłosił się na śmierć, aby ocalić innego więźnia, ojca rodziny. Decyzja Kolbego była wynikiem głębokiej wiary chrześcijańskiej i przekonania o konieczności niesienia miłosierdzia aż do końca. Świadectwo Kolbego pokazuje, że poświęcenie w imię miłości bliźniego jest możliwe dzięki wierze i duchowej sile, które dają odwagę do ostatecznych aktów altruizmu.

Każdy z przedstawionych bohaterów kierował się unikalnymi motywacjami, które skłoniły ich do poświęcenia siebie dla innych: moralnym obowiązkiem, miłością do ojczyzny, lojalnością wobec rodziny, altruizmem oraz głęboką wiarą. Ich historie pokazują, że poświęcenie może mieć różne odcienie i konteksty, lecz zawsze jest wynikiem niezłomnych wartości, którym pozostają wierni. Dzięki nim możemy lepiej zrozumieć, co skłania ludzi do poświęceń i jak różnorodne mogą być drogi prowadzące do tak niezwykłych decyzji.