„Różne oblicza szczęścia” z odniesieniem do lektury obowiązkowej, innego utworu i wybranych kontekstów

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 1.10.2025 o 17:49

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 29.09.2025 o 15:19

Szczęście jest jednym z najbardziej pożądanych stanów emocjonalnych, którym ludzie poświęcają wiele uwagi i wysiłku. Jego pojmowanie może się jednak znacząco różnić w zależności od indywidualnych doświadczeń, wartości oraz kontekstu kulturowego i czasowego. Literatura, będąc zwierciadłem ludzkich emocji i przeżyć, doskonale ukazuje różnorodne oblicza szczęścia. W niniejszej rozprawce przyjrzymy się różnym ujęciom tego zagadnienia, analizując je na przykładzie „Dziadów cz. III” Adama Mickiewicza, „Zbrodni i kary” Fiodora Dostojewskiego oraz wybranych kontekstów współczesnych.

Pierwszym przykładem literackim, który pokazuje odmienne oblicze szczęścia, jest „Dziady cz. III” Adama Mickiewicza. W tym dramacie widzimy, że szczęście nie jest jednowymiarowe i może być postrzegane na wiele sposobów. Dla bohatera dramatu, Konrada, szczęście jest równoznaczne z wolnością narodu. Jego wizja szczęścia jest ściśle związana z patriotyzmem i pragnieniem wyzwolenia ojczyzny spod zaborów. Konrad gotów jest poświęcić swoje osobiste szczęście i dobro, aby osiągnąć cel, który postrzega jako najwyższe dobro. Jego monologi, szczególnie „Wielka Improwizacja”, ukazują, jak dramatyczne mogą stać się dążenia do tego rodzaju szczęścia, które jest oparte na ideałach i wartościach ponadjednostkowych. W kontekście historycznym możemy zobaczyć, że dla wielu ludzi szczęście było i jest właśnie związane z patriotyzmem i znaczeniem wolności. Historia Polski obfituje w przykłady, gdzie wolność narodu była nadrzędnym celem, a jej odzyskanie przynosiło satysfakcję i poczucie spełnienia.

Kolejnym utworem, który podejmuje temat różnych oblicz szczęścia, jest „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego. W tej powieści szczęście jest ukazane w kontekście moralnym i osobistym. Raskolnikow początkowo wierzy, że szczęście można osiągnąć poprzez zdobycie bogactwa i wyzwolenie się z biedy. W jego przekonaniu, idea przynosi szczęście, które można usprawiedliwić nawet poprzez popełnienie zbrodni. Jednakże, po dokonaniu morderstwa, bohater odkrywa, że jego wizja szczęścia była iluzoryczna. Zamiast poczucia spełnienia, odczuwa głęboki niepokój i wyrzuty sumienia. Ostatecznie Raskolnikow odnajduje szczęście poprzez przyznanie się do winy i przyjęcie kary. Odkrywa, że prawdziwe szczęście leży w wewnętrznym spokoju i akceptacji samego siebie. To pokazuje, że szczęście może być związane z moralnością i życiem w zgodzie z własnym sumieniem. W kontekście psychologicznym współczesne teorie również podkreślają znaczenie autentyczności i wewnętrznej harmonii dla poczucia szczęścia. Badania pokazują, że osoby żyjące w zgodzie z własnymi wartościami i akceptujące siebie mają większe poczucie szczęścia.

Rozważając współczesne konteksty, warto zwrócić uwagę na pojęcie szczęścia w kontekście konsumpcjonizmu. W dzisiejszej kulturze popularność zdobywa idea, że szczęście można osiągnąć przez posiadanie materialnych dóbr. Reklamy i media społecznościowe promują wizję szczęścia opartą na luksusie, podróżach i konsumpcji. Jednakże badania pokazują, że materialne bogactwo nie zawsze przynosi poczucie szczęścia. Wręcz przeciwnie, dążenie do ciągłego zaspokajania materialnych pragnień może prowadzić do frustracji i poczucia pustki. Psychologowie, tacy jak Martin Seligman, zwracają uwagę, że prawdziwe szczęście leży w pozytywnych emocjach, zaangażowaniu, relacjach społecznych, sensie i osiągnięciach. Te elementy składają się na koncepcję tzw. pełni życia (ang. „flourishing”). To pokazuje, że współczesne postrzeganie szczęścia może być powierzchowne i mylące, jeśli jest ograniczone jedynie do aspektów materialnych.

Innym współczesnym kontekstem jest coraz większe znaczenie zdrowia psychicznego w osiąganiu szczęścia. W ostatnich latach rośnie świadomość, że szczęście nie jest tylko kwestią zewnętrznych warunków, ale również wewnętrznego stanu umysłu. Coraz więcej badań podkreśla, że troska o zdrowie psychiczne, techniki relaksacyjne i mindfulness mogą znacząco poprawić poczucie szczęścia. Na przykład praktyki medytacyjne i uważność pomagają ludziom cieszyć się teraźniejszością i redukować stres, co przyczynia się do wyższej jakości życia. To pokazuje, że współczesne rozumienie szczęścia jest bardziej złożone i obejmuje też aspekty psychologiczne i emocjonalne.

Podsumowując, szczęście ma wiele oblicz i może być rozumiane w różnorodny sposób, w zależności od kontekstu kulturowego, historycznego i osobistego. „Dziady cz. III” Mickiewicza ukazują szczęście w kategoriach wolności i patriotyzmu, podczas gdy „Zbrodnia i kara” Dostojewskiego pokazuje je w aspekcie moralnym i wewnętrznej harmonii. Współczesne konteksty dodatkowo ukazują, jak szczęście może być błędnie identyfikowane z konsumpcją materialną oraz jak istotna jest rola zdrowia psychicznego w jego osiągnięciu. Wszystkie te perspektywy pokazują, że szczęście jest złożonym fenomenem, który może przyjmować różne formy, w zależności od indywidualnych i społecznych uwarunkowań. Współczesna refleksja nad szczęściem jeszcze bardziej podkreśla jego wielowymiarowość, sugerując, że prawdziwe szczęście leży w połączeniu wartości, dóbr duchowych i emocjonalnej równowagi.