Przedwiośnie Żeromskiego jako zachęta czy przestroga przed rewolucją
Rodzaj zadania: Rozprawka
Dodane: dzisiaj o 15:31
Streszczenie:
Odkryj, jak Przedwiośnie Żeromskiego ocenia rewolucję i poznaj argumenty, które pokażą, czy to zachęta, czy przestroga dla Cezarego Baryki.
„Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego – zachęta czy przestroga przed rewolucją komunistyczną? Analiza obrazu rewolucji na podstawie rozmów Seweryna Baryki z synem oraz lektury całości
Stefan Żeromski, pisząc „Przedwiośnie”, umieścił w centrum swojego utworu temat rewolucji i przemian społeczno-politycznych, jakie przewaliły się przez Rosję i Europę na początku XX wieku. Wokół tego kluczowego wątku toczy się również złożona dyskusja na temat wymowy powieści: czy „Przedwiośnie” jest zachętą do rewolucji komunistycznej, czy raczej przestrogą przed jej zgubnymi skutkami? Szczególnie mocno zagadnienie to wybrzmiewa w rozmowach Seweryna Baryki z synem Cezarym – to tu splatają się różne postawy, racje i argumenty, a jednocześnie ujawnia się osobisty i historyczny dramat ludzi uwikłanych w dzieje.
Seweryn Baryka – świadek rewolucji
Ojciec Cezarego, Seweryn Baryka, był bezpośrednim świadkiem rewolucji bolszewickiej w Baku. Poznał zarówno nadzieje, jakie wiązały się z głoszonymi przez rewolucjonistów hasłami sprawiedliwości, równości i nowego ładu, jak i przerażającą rzeczywistość codziennego terroru, przemocy i chaosu. W analizowanym fragmencie wyraźnie dostrzegamy, że Seweryn nie neguje konieczności przemian społecznych ani nie gloryfikuje starego porządku – jest jednak stanowczym przeciwnikiem rewolucji opartej na przemocy:> „Nie zabijaj! Syneczku! Nie zabijaj! (…) jedyne, co z zabijania wynika, to zbrodnia zabójstwa. Zabijanie jest zgoła niepotrzebne. Szkoda na to czasu i zdrowia duszy ludzkiej. Wystarcza najzupełniej budowanie życia nowego.”
Ten apel, nacechowany głębokim humanizmem i doświadczeniem osobistej tragedii (śmierć żony w rewolucyjnym zamieszaniu), jest jednocześnie wyrazem sprzeciwu wobec usprawiedliwiania zbrodni wyższą koniecznością czy ideą.
Obraz rewolucji w rozmowach Seweryna Baryki
W rozmowach ojca z synem zderzają się dwa spojrzenia na rewolucję. Cezary, młody, naiwny i porywczy, początkowo daje się uwieść hasłom sprawiedliwości społecznej, wierzy w sens zmian dokonywanych nawet z użyciem siły. Uważa, że odbieranie majątku bogatym to sprawiedliwość dziejowa, a „likwidacja starego łotrostwa” to konieczny etap budowy nowego porządku. Seweryn natomiast argumentuje, że rewolucja nie rozwiązuje problemów, a jedynie generuje nowe. Przekonuje, że wskazani na pozór „wrogowie ludu” (magnaci, burżuje) są zastępowani przez „nowych panów” – komisarzy, naczeln ików, którzy szybko adaptują dawne modele władzy i stają się nową arystokracją, tworząc zamknięte, uprzywilejowane grupy, zupełnie odległe od ludu. Przykładem są tajne kancelarie, szpiegowanie, krwawe egzekucje i więzienia – wszystko to zamiast wyzwolenia prowadzi do większego terroru.Seweryn akcentuje, że efektem rewolucji nie jest powszechna szczęśliwość, ale moralny i fizyczny zniszczenie społeczeństwa. Bardzo mocny jest tu obraz „piwnic zalanych i zachlastanych krwią”, „cuchnących od trupów” – rewolucja, według Baryki, przynosi nie odnowę, lecz kolejną falę zbrodni, strachu i zniewolenia.
> „W tym zaduchu po masowych i sekretnych morderstwach (…) nie można się modlić wielkim tłumem: ‘Ojcze nasz…’”
Ta metafora mówi o głębokim, duchowym rozkładzie, odcięciu społeczeństwa od wartości humanistycznych i religijnych.
Przedwiośnie jako przestroga, nie zachęta
Czy więc „Przedwiośnie” jest przestrogą przed rewolucją? Bez wątpienia tak. Żeromski nie neguje potrzeby zmian społecznych – sam wyraźnie współczuje biednym, widzi ogrom nędzy i wyzysku zarówno na Wschodzie, jak i w odradzającej się Polsce. Krytykuje zastany porządek i brak wrażliwości elit na krzywdę ludzką. Jednakże, przez usta Seweryna Baryki, ale również przez doświadczenia Cezarego, pokazuje, że rewolucja zrodzona z przemocy i nienawiści nie jest drogą do sprawiedliwości. Nowa rzeczywistość pozostaje stara w strukturze społecznej: „Plebs będzie mieszkał po norach i smrodliwych izbach”, a elity, choć tym razem czerwone, będą korzystać z dawnego bogactwa i przywilejów.Żeromski zachęca do „prawdziwej rewolucji” – nie krwawej, lecz opartej na pracy, wynalazkach, budowaniu nowego ładu na fundamencie ludzi uczciwych i od nowa przemyślanych wartości. Symbolizuje to metafora „budowania od gliny i czystej wody”.

Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się