Słowa św. Jana Pawła II w kontekście egzystencji człowieka

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: dzisiaj o 8:57

Oczywiście. Oto przykładowa praca literacka na konkurs, spełniająca wymagania tematu: „Czego szukacie? Pozwólcie, że jeszcze raz zapytam: czego szukacie?....kogo szukacie?” – rozważenie słów św. Jana Pawła II w kontekście egzystencji człowieka. Praca jest rozbudowana, refleksyjna i napisana w sposób literacki, z uwzględnieniem kontekstu polskiej kultury i tradycji.

---

Zatrzymaj się i spójrz w głąb własnego serca: rozważania nad pytaniem św. Jana Pawła II o sens ludzkiego istnienia

Wśród ciasnych ulic codzienności, w pośpiechu, pogoni za tym, co ulotne i zewnętrzne, coraz rzadziej zadajemy sobie pytanie fundamentalne: *Czego szukamy naprawdę?* A jeszcze rzadziej potrafimy odpowiedzieć na pytanie trudniejsze: *Kogo szukamy w swoim życiu?* W słowach Świętego Jana Pawła II, wypowiedzianych przed laty, kryje się nie tylko apel, lecz wezwanie do głębokiej refleksji nad istotą ludzkiej egzystencji.

Pytanie to nie jest banalne – nie dotyczy przecież braku czegoś materialnego, chwilowej zachcianki czy marzenia. To pytanie o najgłębszą tęsknotę ludzkiego serca, którą Papież Polak tak dobrze rozumiał. Jan Paweł II podczas spotkań z młodzieżą, zwłaszcza na słynnych Światowych Dniach Młodzieży, wielokrotnie powtarzał: *Szukać trzeba pełni życia.* Ale czym ona jest? Czy wystarczy zgromadzić bogactwa, odnieść sukcesy, zdobyć uznanie?

Odpowiedź możemy odnaleźć zarazem w naukach Papieża, jak i w literaturze oraz w życiowych doświadczeniach każdego człowieka. Ludzie od zawsze czuli niepokój, niedosyt, poszukiwali sensu – od starożytnych filozofów, przez bohaterów polskich epopei, aż po współczesnych młodych, zagubionych w świecie pełnym sprzecznych wartości. Mickiewiczowski Konrad z *Dziadów* pyta: „Czym jest człowiek, jeśli uczucia jego są takie rozległe, a czyny tak małe?” Bohater „Lalki”, Stanisław Wokulski, także rozpaczliwie szukał sensu – w miłości, pracy, nauce.

Święty Jan Paweł II, stawiając pytanie: *Czego szukacie? Kogo szukacie?* – zmusza nas, byśmy spojrzeli głębiej. Byśmy zastanowili się, czy nasza egzystencja nie polega tylko na byciu, lecz na świadomym przeżywaniu, na nadaniu sensu temu wszystkiemu, co przeżywamy. Jako Papież filozof, człowiek teatru i poeta rozumiał dramat poszukiwania. W swoim poemacie „Tryptyk Rzymski” pisał: „Człowiek przemija jak cień,/ wszelkie jego dzieła przemijają/ tylko strumień pozostaje wciąż ten sam...” Tym samym podpowiada, że wszystko, co zewnętrzne i materialne jest ulotne, zmienne. Pozostaje pytanie o to, co trwałe – o wartości duchowe, o relacje, o miłość.

Wielu ludzi, także dziś, szuka bez ustanku: szczęścia, uznania, spełnienia. Nikogo nie omijają wątpliwości, chwile bólu czy poczucie pustki. W tych momentach słowa Papieża stają się nie tylko retorycznym pytaniem, ale darem przekazanym każdemu z nas – zaproszeniem do powrotu do źródeł. Egzystencja człowieka, jeśli ma być spełniona, nie może być zamknięta jedynie w horyzoncie tego, co doczesne. Człowiek nosi w sercu głęboką tęsknotę za absolutem, za sensem, za kimś, kto przekracza nasze ograniczenia.

Nieprzypadkowo Jan Paweł II kierował swe pytania ku młodym. To oni najczęściej buntują się wobec powierzchowności i fałszu. To w sercach młodych rodzi się niepokój poznania – tego, kim jestem i do czego jestem powołany. Pytanie Papieża jest więc powrotem do korzeni człowieczeństwa: do dialogu z samym sobą i z Bogiem. Można je odczytać jako zachętę do autorefleksji, do odwagi bycia autentycznym, do poszukiwania odpowiedzi tam, gdzie nie ma gotowych rozwiązań.

Literatura polska wielokrotnie podejmowała temat egzystencjalnych poszukiwań. Często były one pełne bólu, rozczarowania, ale właśnie w trudzie poszukiwania rodzi się prawda o człowieku. Zofia Nałkowska w „Granicy” pokazuje, jak łatwo zatracić siebie w dążeniu do celów, które okazują się pozorne. Sienkiewiczowski Stach Wokulski ginie nie dlatego, że przegrał w życiu, ale dlatego, że nie znalazł odpowiedzi na najważniejsze pytania.

Odpowiadając zatem na wezwanie św. Jana Pawła II, przyznaję: szukam sensu, szukam prawdy o sobie, szukam Tego, kto nadaje życiu wartość. Jego słowa są dla mnie przypomnieniem, że człowieczeństwo to ciągłe poszukiwanie – nie tylko dóbr, ale sensu, nie tylko „czegoś”, ale „Kogoś”, czyli Miłości i Prawdy. To droga niełatwa, często wymagająca odwagi. Ale właśnie w tym wysiłku, w tym dialogu odnajduję prawdziwą wartość życia.

Na koniec warto przywołać słowa Papieża, które mogą być przewodnikiem: „Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali.” Bo właśnie dzięki tej wymagającej od siebie postawie, dzięki gotowości do stawiania trudnych pytań i cierpliwemu szukaniu odpowiedzi, człowiek odzyskuje własną godność. To dlatego słowa św. Jana Pawła II pozostają wciąż żywe – bo zapraszają każdego z nas do nieustannego pytania o to, kogo i czego naprawdę szukamy na drogach naszego życia.

---

Praca ta wpisuje się w polską tradycję literacką oraz nauczanie Jana Pawła II, pokazując głębię i uniwersalność jego przesłania w kontekście współczesnych dylematów egzystencjalnych.