Podróżowanie jako sposób na poznanie świata i samego siebie - odwołanie do lektury obowiązkowej, innego utworu literackiego oraz wybranych kontekstów.

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 19.10.2023 o 17:22

Podróżowanie od wieków uznawane jest za jedną z najciekawszych form poszerzania horyzontów, zdobywania wiedzy o świecie oraz o sobie samym. Literackie dzieła często używają motywu podróży jako metafory zmian, dojrzewania czy poszukiwania tożsamości. W polskiej literaturze przykładem takiego wykorzystania podróży są m.in. "Pan Tadeusz" Adama Mickiewicza oraz "Przedwiośnie" Stefana Żeromskiego.

"Pan Tadeusz" to epopeja narodowa, w której podroż ma charakter wewnętrzny i symboliczny. Tytułowy bohater powraca po latach do rodzinnych stron na Litwie, co wywołuje w nim falę wspomnień i refleksji nad tym, co stracone i odnalezione. Przemierzając znane i kiedyś bliskie tereny, Tadeusz odkrywa zmiany, jakie zaszły nie tylko w krajobrazie, ale również w ludziach i w nim samym. Powstaje obraz świata, w którym łączą się nostalgiczne wspomnienia z nadzieją na lepszą przyszłość. Podróż Tadeusza jest zatem podróżą do korzeni, do tradycji, która pomaga odnaleźć tożsamość narodową i osobistą w czasach rozbiorowych, gdy Polakom coraz trudniej było zachować poczucie jedności i dumy z własnej historii.

Zupełnie inaczej kwestia podróży przedstawiona jest w powieści "Przedwiośnie" Żeromskiego. Główny bohater, Cezary Baryka, wyrusza w podróż życia, która staje się metaforą poszukiwania swojej drogi i miejsca w świecie ogarniętym chaosem po pierwszej wojnie światowej. Przez Baku, gdzie spędzał dzieciństwo, aż po Polskę, której wyobrażenia kształtowały go od najmłodszych lat, Cezary przechodzi drogę od deziluzji do zaangażowania w sprawy narodowe. Wędrówka Baryki to pełna trudów i przełomów droga, która wywiera na nim duży wpływ i pozwala zrozumieć złożoność świata oraz własne miejsce w nim.

Podróżowanie w obu utworach stanowi klucz do odkrywania zarówno tajemnic otaczającej nas przestrzeni, jak i głębi własnej duszy. W "Panu Tadeuszu" to powrót do przeszłości i próba odbudowania straconej harmonii, w "Przedwiośniu" – odważne wkroczenie w niepewny świat dorosłości i odpowiedzialności za wspólnotową przyszłość. Obie powieści pokazują, że podróż – bez względu na kierunek i odległość – jest przede wszystkim wędrówką w głąb siebie, a zdobyte w ten sposób doświadczenia są nieocenione i nigdy nie przepadają bez śladu.

Widać zatem, że zarówno w literaturze, jak i w życiu, podróże odgrywają istotną rolę w kształtowaniu jednostki. Dzięki nim możemy lepiej zrozumieć nie tylko zawiłości świata, lecz również nasze osobiste dążenia, wartości i cele.