Samotność jako źródło niezależności i wolności: "Makbet".

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.01.2024 o 18:57

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 11.01.2024 o 13:44

Samotność często postrzegana jest jako negatywny stan, który wiąże się z izolacją społeczną i brakiem wsparcia. Niemniej jednak, może ona być także źródłem niezależności i wolności. Przyglądając się postaci Makbeta z dramatu Williama Szekspira, możemy dostrzec, iż tytułowy bohater przeżywa swoistą metamorfozę, w której samotność odgrywa kluczową rolę. Czy werdykt ten będzie jednak jednoznaczny, czy samotność według tej postaci jest rzeczywiście przestrzenią wolności?

Makbet z początku sztuki wydaje się być człowiekiem pełnym pasji, oddanym królowi i kochającym mężem. Jego status społeczny jest wybitny, a relacje z innymi bohaterami – ugruntowane. Przemiana Makbeta, którą obserwujemy, uwidacznia dlaczego samotność może być uważana za źródło niezależności. Kiedy Makbet decyduje się na zbrodnię – zabójstwo króla Duncana – rozpoczyna swój marsz w kierunku całkowitej izolacji. Zbrodnia ta sprawia, że Makbet coraz bardziej oddala się od swoich najbliższych i poddanych, zdeterminowany, by zachować władzę zdobytą w niewłaściwy sposób.

Wraz z postępującym dystansem od innych, Makbet staje się coraz bardziej niezależny w swoich decyzjach. Nie musi już nikogo słuchać ani z nikim się liczyć. Jego samotność jest równocześnie drogą do samowystarczalności i własnej suwerenności. Na pierwszy rzut oka, może się to wydawać jak pełnia wolności, kiedy nie jesteśmy zobowiązani do zważania na zdanie innych lub działania zgodnie z oczekiwaniami społeczeństwa.

Jednakże, taka interpretacja jest zbyt uproszczona i nie uwzględnia pełnych konsekwencji samotności Makbeta. Jego wolność jest bowiem złudna, ponieważ opiera się na lęku przed odkryciem zbrodni i ciągłym zagrożeniu utraty mocy. Co więcej, samotność ta jest także źródłem jego paranoi i obsesji, prowadząc do dalszej alienacji i samotnego piekła. Makbet z każdym krokiem staje się coraz bardziej podejrzliwy i despotyczny, co z kolei skutkuje tym, że traci on zaufanie swoich ludzi, a nawet żony, Lady Makbet, która sama pada ofiarą wspólnie popełnionych czynów i ich tragicznych konsekwencji.

Samotność Makbeta nie jest więc jednoznacznie ścieżką do wolności, raczej przeciwnie – staje się pułapką, która zamyka go w świecie własnych obsesji i strachu. Bohater pozbawiony jest prawdziwie wolnej woli, gdyż jego działania są motywowane chęcią utrzymania władzy i skrywania zbrodni. W tym kontekście możemy zauważyć, iż samotność doprowadza do przejścia od wolności do całkowitej destrukcji osoby, której losy obserwujemy.

Analizując dalsze losy Makbeta i rosnącą wokół niego pustkę, widzimy, jak stopniowo traci on ludzkie cechy i przekształca się w tyranicznego władcę, samodzielnego w swej działalności, ale zamkniętego w wieży z własnej wolności, która okazuje się być złotą klatką. Borykając się z ciągłymi wizjami i głosami sumienia, przekonany o swojej niezwyciężoności dzięki przepowiedniom czarownic, Makbet coraz bardziej izoluje się, a jego wolność zamienia się w oniryczny koszmar.

W świetle rozważań nad postacią Makbeta, możemy przyznać, że samotność może prowadzić do pewnego rodzaju niezależności, ale jest to niezależność o bardzo wszechogarniającej cenie. To, co w początkowej fazie jego przemiany wydawało się źródłem siły i autonomii, z czasem przekształca się w przyczynę jego upadku i destrukcji. Samotność w jego przypadku pokazuje, jak wolność pozbawiona empatii i więzi z innymi ludźmi może prowadzić do moralnego wyniszczenia i katastrofy osobistej. Zatem samotność jako źródło niezależności i wolności w kontekście dramatu "Makbet" jawi się jako dwuznaczny fenomen, posiadający zarówno swą ciemną, jak i jaśniejszą stronę, z jednej bowiem strony uwidaczniający aspiracje i potencjał jednostki do samostanowienia, a z drugiej – jej zagubienie i rozpad wewnętrzny.