Autentyczność i udawanie w relacjach międzyludzkich: analiza literatury i kontekstów.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.01.2024 o 16:52

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 14.01.2024 o 12:05

Autentyczność i jej przeciwieństwo, udawanie, to zagadnienia, które pojawiły się w literaturze wielokrotnie i są nieustannie aktualne. Cele i mechanizmy stojące za maskami, jakie ludzie zakładają w kontaktach z innymi, fascynują pisarzy oraz czytelników. Doskonałym materiałem do rozważań na ten temat są dzieła literackie, które obnażają fascynujące aspekty ludzkiej natury poprzez skomplikowane relacje międzyludzkie.

W "Lalce" Bolesława Prusa obserwujemy postać Wokulskiego, kupca, który za sprawą miłości do arystokratki, Izabeli Łęckiej, padł ofiarą własnego udawania. Bohater, pragnąc zdobyć względy ukochanej, starannie komponuje swój wizerunek, próbując dostosować się do świata, do którego nie należy. Akceptacja ze strony wyższych warstw społecznych wymaga od Wokulskiego nie tylko finansowej zamożności, ale przede wszystkim zachowania pozoru i grania roli. Autentyczność uczucia Wokulskiego ustępuje miejsca konieczności przyjęcia maski pasującej do surowych wymogów społecznych. Skutkiem tego jest poczucie pustki i tragizm sytuacji, w której miłość i pragnienie szczęścia okazują się bezwartościowe w obliczu społecznych oczekiwań.

Kolejnym istotnym utworem, który porusza temat autentyczności i udawania, jest "Zbrodnia i kara" Fiodora Dostojewskiego. Raskolnikow, będący jednocześnie głównym bohaterem i zbrodniarzem, tworzy wokół siebie mur tajemniczości i obłudy. Młody człowiek, który zamordował staruszkę, stara się utrzymać fasadę normalności, jednocześnie zmagając się z wewnętrznymi demonami i poczuciem winy. Udawana obojętność Raskolnikowa na czyn, który popełnił, staje się ciężarem niemożliwym do udźwignięcia i prowadzi do jego psychicznego załamania. Walka między prawdziwymi emocjami, a pełnioną przez niego rolą staje się esencją konfliktu wewnętrznego i ostatecznie doprowadza do wyjawienia prawdy.

Natomiast w "Hamlecie" Williama Shakespeare'a tytułowy bohater przyjmuje maskę szaleństwa, aby móc bezpiecznie szukać zemsty na królu Klaudiuszu za zabójstwo jego ojca. Postawa Hamleta jest rodzajem strategicznego udawania, mającego na celu zabezpieczenie przed wrogiem. Jego maskowanie prawdziwych emocji i intencji jest narzędziem, które ma mu posłużyć w doprowadzeniu do realizacji celu. Ironią losu jest fakt, że zarówno dla Hamleta, jak i dla osób z jego najbliższego otoczenia maska zaczyna być prawdziwsza niż rzeczywistość. Zagadkowość działań Hamleta sprawia, że trudno dostrzec, gdzie kończy się gra, a zaczyna rzeczywistość jego uczuć.

Odnosząc omawiane dzieła do szerszych kontekstów, warto przywołać współczesne zagadnienie mediów społecznościowych i budowania w nich idealizowanego wizerunku. W dzisiejszych czasach kreowanie siebie w internecie często prowadzi do zacierania granic między autentycznością a udawaniem. Analogicznie, mechanizmy te można znaleźć w literaturze, gdzie postacie zakładają maski, aby sprostać oczekiwaniom innych ludzi lub samego siebie.

Innym kontekstem, który można przytoczyć, jest psychologiczny aspekt autentyczności w relacjach międzyludzkich. Szczerość i bycie sobą uznawane są za wartości, które sprzyjają zdrowym i satysfakcjonującym więziom. Zarówno w literaturze, jak i w życiu codziennym, dochodzenie do autentyczności w relacjach wymaga odwagi.

Wnioskując, autentyczność i udawanie są motywami przewijającymi się przez dzieje literatury, dostarczającym bogatego materiału do refleksji nad ludzką naturą. "Lalka", "Zbrodnia i kara" oraz "Hamlet" pokazują różne oblicza tych zagadnień, odwołując się bezpośrednio do uniwersalnych dylematów człowieka. Wydaje się, że autentyczność, choć pożądana, wymaga odwagi i niejednokrotnie wiąże się z ryzykiem. Udawanie natomiast, choć bywa środkiem do określonych celów, zawsze prowadzi do destrukcji zarówno wewnętrznej harmonii jednostki, jak i jej relacji z innymi.