Wpływ dojrzewania na dalsze losy człowieka: analiza literacka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 18.01.2024 o 13:21

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 18.01.2024 o 11:50

Proces dojrzewania jest etapem, który decyduje o naszych przyszłych losach i postawach. Ten czas zmian, pełen buntu, niepokoju, ale i formowania się osobowości oraz wartości, jest poniekąd kowadłem naszego życia. Jak przebiega ten moment przechodzenia z młodości w dorosłość oraz jaki wpływ ma on na naszą dalszą drogę, widoczny jest w literaturze na wielu przykładach. W niniejszej pracy omówię wpływ dojrzewania na dalsze losy człowieka na podstawie "Przedwiośnia" Stefana Żeromskiego oraz "W pustyni i w puszczy" Henryka Sienkiewicza.

"Przedwiośnie" Żeromskiego to powieść, która ukazuje proces dojrzewania w kontekście historyczno-społecznym. Główny bohater, Cezary Baryka, wychował się na Kaukazie w atmosferze czekania na odzyskanie przez Polskę niepodległości. Kiedy wreszcie wraca do kraju, musi stawić czoła rzeczywistości, która jest daleka od jego wyobrażeń i oczekiwań. Wewnętrzna przemiana Baryki jest dramatyczna, młody człowiek boryka się z rozczarowaniem, rozgoryczeniem, a zarazem próbuje znaleźć swoje miejsce w nowej rzeczywistości. Jego dojrzewanie pokazuje, że doświadczenia, które zbieramy w okresie młodości, mają ogromny wpływ na nasze dalsze życie. Baryka, choć pełen ideałów, stopniowo traci złudzenia i musi zmierzyć się ze skomplikowanymi wyborami dorosłego życia. Trafia w sam środek politycznych potyczek oraz społecznego chaosu, co kształtuje jego późniejszą drogę życiową.

Z kolei "W pustyni i w puszczy" Henryka Sienkiewicza pokazuje innego rodzaju dojrzewanie. Dzieciaki, Staś Tarkowski i Nel Rawlison, zostają porwane i muszą przetrwać w ekstremalnych warunkach afrykańskiej pustyni i puszczy. W tej niezwykłej sytuacji Staś bierze na siebie rolę opiekuna i chroni Nel przed niebezpieczeństwami. Sytuacja przymusowej samodzielności i odpowiedzialności za inną osobę popycha go na drogę błyskawicznego dojrzewania. W jego przypadku, jak i w przypadku Cezarego Baryki, znajomość życia w ekstremalnych warunkach staje się osią jego dorosłego życia. Staś uczy się zarówno samodzielności, jak i odpowiedzialności za innych. Chłopiec, mimo młodego wieku, wykazuje się dojrzałością i przenikliwością, które są dla niego drogowskazami w dorosłym życiu.

Oba te przykłady literackie pokazują, że dojrzewanie jest czasem, w którym formuje się nasza późniejsza tożsamość. Wydarzenia z młodości sprawiają, że musimy podjąć decyzje i wybrać ścieżki, które wpłyną na naszą dorosłość. Cezary Baryka musi nauczyć się, jak wykorzystać swoje młodzieńcze ideały w rzeczywistym świecie, który jest pełen kompromisów i trudnych wyborów. Staś Tarkowski, z kolei, zyskuje umiejętności przetrwania i odpowiedzialności, które z pewnością wykształcą w nim silną i niezłomną osobowość.

Analizując te dwa przykłady, możemy zauważyć, że dojrzewanie to nie tylko czas poszukiwania siebie, ale również czas próby, w której to, jaką drogą podążymy, często nie zależy od nas samych. Zarówno Cezary Baryka, jak i Staś Tarkowski przez doświadczenia w młodości, ukształtowali swój światopogląd i charakter, co było dla nich fundamentem w dalszych losach. Choć los bywa nieprzewidywalny i niekiedy okrutny, to właśnie w młodości kształtujemy narzędzia potrzebne do dalszego życia.