Czy łatwo zostać świętym w własnym domu? Rozważ problem odwołując się do legendy o św. Aleksym i innego tekstu kultury

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 2.02.2024 o 21:01

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 2.02.2024 o 11:18

Świętość bywa postrzegana jako stan doskonałości moralnej, do którego aspirować mogą jedynie nieliczni, podążający ścieżką ciężkich wyrzeczeń i nieprzeciętnych czynów. Czy jednak możliwe jest osiągnięcie jej w codzienności, w granicach własnego domu, wśród trosk dnia powszedniego? Zagadnieniem tym zajmę się w oparciu o legendę o św. Aleksym oraz porównam je z postawami bohaterów innego dzieła literackiego.

Zacznijmy może od przytoczenia historii św. Aleksym, który zgodnie z legendą był synem rzymskiego senatora. Mimo że pochodził z bogatej rodziny i miał zapewnione dostatnie życie, zdecydował wyzbyć się wszystkiego i poświęcić życie służbie Bogu. Wrócił jednak jako zubożały pielgrzym do domu ojca, gdzie przez lata żył niepoznany, odrzucony, w nędzy i cierpieniu. Przykład Aleksego pokazuje, że świętość można osiągnąć nawet w miejscu, które jest nam najbliżej, choć wymaga to wyjątkowej pokory i wyrzeczeń. Jednak św. Aleksy nie poszukiwał świętości w aktywnym uczestnictwie w życiu rodzinnym, lecz poprzez rezygnację z własnej tożsamości i oddalenie się od świata, nawet będąc pod jego własnym dachem.

Przykład Aleksym stawia pytanie o zrozumienie świętości w kontekście właściwego jej zastosowania. Czy świętość w domu wymaga zanegowania siebie i swoich relacji, czy też może być wyrażana poprzez pełne uczestnictwo w życiu rodzinnym? Porównajmy to do postaci Hioba z Księgi Hioba. W odróżnieniu od Aleksego, Hiob mimo ciężkich doświadczeń, wciąż pozostaje w swojej roli męża, ojca, przyjaciela i członka społeczności. Hiobowi nieobce są cierpienia i próby, lecz jego świętość wyraża się w wytrwałości wiary i integralności, nie zaś w ucieczce od ziemskich zadań. Hiobowi udało się zachować godność, wierność wartościom i uczciwość, będąc „świętym w domu”.

Analizując oba przykłady, dochodzimy do wniosku, że drogi ku świętości mogą być różne i zależą od indywidualnych wyborów życiowych. Święty Aleksy, choć fizycznie obecny w rodzinnym domu, swój duchowy dom znajduje w Bożej obecności, którą odczuwa w całkowitej rezygnacji z dóbr świata. Jest to droga samotnika, ascety, który świętość osiąga przez odrzucenie świata, nawet tego najbliższego. Hiob zaś, nawet w obliczu życiowych tragedii, nie rezygnuje ze swojej roli społecznej i rodzinnej, zdając się twierdzić, że prawdziwa świętość to także wierność życiowym obowiązkom i wytrwanie w nich, mimo doświadczeń.

Czy łatwo więc zostać świętym w własnym domu? Można by rzec, że świętość w codzienności jest trudna, bo wymaga konfrontacji z wyzwaniami i problemami dnia codziennego, a także znalezienia w nich miejsca na działanie zgodnie z zasadami moralnymi i religijnymi. Aby być „świętym w domu”, nie zawsze trzeba wyrzekać się siebie, jak uczynił to Aleksy, ale można iść drogą Hioba, przeżywając swoje życie w bliskiej relacji z innymi i zachowując należytą postawę w godzinach próby.

Podsumowując, drogi do świętości są różnorodne i zależne od pojmowania swojej roli w świecie. Wojownika duchowego, jak św. Aleksy, i wytrwałego człowieka rodzinnego, jak Hiob, łączy jedno - nieustające poszukiwanie zgodności z własnym sumieniem i wartościami, które wynikają z ich głębokiego przekonania o istnieniu wyższego ładu moralnego. Świętość w domu może być zatem równie trudna co poza nim, ale czy łatwo jest być świętym gdziekolwiek, to już zupełnie inna kwestia.