Asceza jako postawa życiowa - przykład Świętego Aleksego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.03.2024 o 13:17

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 7.03.2024 o 19:46

Asceza, rozumiana jako forma surowego życia opartego na umartwianiu ciała, wyrzeczeniu się dóbr materialnych i cieszeniu się wyłącznie duchowymi wartościami, nie jest obca tradycji literackiej, jak i samej historii. Przykładów postaw ascetycznych można doszukać się zarówno w świeckiej, jak i religijnej sferze życia. Legendy o świętych, postacie historyczne, które wybrały drogę ascetyzmu, to świadectwo tego, jak wielką rolę mogą odgrywać ideały ascetyczne w życiu człowieka. Wśród nich, szczególne miejsce zajmują święty Aleksy oraz św. Franciszek z Asyżu, których życie jest przykładem ascezy jako postawy życiowej.

Święty Aleksy jest postacią, która zdecydowała się na całkowite wyrzeczenie się dóbr materialnych, mając za jedyny cel zbliżenie do Boga. Historia jego życia, zawarta w legendach, opowiada o młodym człowieku pochodzącym z bogatej, rzymskiej rodziny. W noc poślubną, słysząc wezwanie Chrystusa, opuszcza dom rodzinny, by wędrować jako żebrak, pozbawiony wszystkiego. Odrzucając swój poprzedni status społeczny i materialny dobrobyt, Aleksy wędruje po świecie, ostatecznie wracając wraz z pielgrzymami do rodzinnego miasta. Zamieszkuje pod schodami własnego domu, gdzie przez lata żyje w nędzy, nieustannie modląc się i poświęcając swoje życie Bogu. Prawda o jego tożsamości wychodzi na jaw dopiero po jego śmierci, co dodatkowo podkreśla, iż w jego życiu liczyły się wyłącznie duchowe wartości, a nie doczesna sława czy rozpoznawalność.

Święty Franciszek z Asyżu, podobnie jak Aleksy, pochodził z zamożnej rodziny. Jego życie do pewnego momentu było dalekie od ascezy – cieszył się młodością, bogactwem, aż do momentu nawrócenia. Przeżycie religijne, jakiego doświadczył, przekształciło go całkowicie. Zdecydował się na rezygnację z majątku, rodzinnego domu, by wyruszyć na drogę ubóstwa. Dla Franciszka ubóstwo było nie tylko warunkiem zbliżenia się do Boga, ale także sposobem na życie bardziej autentyczne – pozbawione materialnych uwarunkowań i bliskie prostemu, skromnemu życiu Chrystusa i apostołów. Założenie zakonu, który miał na celu życie w zgodzie z naturą i prostej, pracy ręcznej, jest świadectwem dążenia do ideałów ascetycznych.

Spojrzenie na życie tych dwóch postaci – Aleksyego i Franciszka, pokazuje, jak asceza może stać się drogą do głębszego zrozumienia siebie i świata, sposobem na osiągnięcie duchowej harmonii. Asceza jako postawa życiowa prowadzi przez wyrzeczenie, ale jej cel to duchowe oczyszczenie i zbliżenie się do sacrum. Zarówno w życiu Świętego Aleksy, jak i Świętego Franciszka, zdecydowane odrzucenie dóbr materialnych stało się początkiem podróży, na której ostatecznym celem było zjednoczenie z Bogiem. Historie ich życia pokazują, że prawdziwa wartość egzystencji nie kryje się w bogactwie materialnym, ale w duchowym spełnieniu i harmonii. Asceza, choć wymaga poświęceń, otwiera drogę do wewnętrznej przemiany i zrozumienia sensu życia w jego najczystszej formie.