Dlaczego Bóg pozwala ludziom błądzić? Odpowiedź w świetle lektury obowiązkowej.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.02.2024 o 22:21

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 6.02.2024 o 9:34

Istnienie Boga, Jego działanie i wpływ na życie ludzkie są zagadnieniami, które od wieków stanowią jedną z centralnych kwestii filozoficznego, religijnego i literackiego dyskursu. Zadanie „Dlaczego Bóg pozwala ludziom błądzić?” jawi się jako wyzwanie, w którym analizujemy boską wolę i rolę ludzkiego wolnego wyboru. Z perspektywy literackiej, wielu pisarzy poruszało tę tematykę, starając się zgłębić tajemnicę działania wyższych sił, względem których człowiek często wydaje się być jedynie biernym obserwatorem. Jednym z najbardziej frapujących przykładów, w których ta problematyka jest eksponowana, jest „Dżuma” Alberta Camusa.

„Dżuma” to powieść filozoficzna, w której Camus ukazuje miasto Oran zdane na pastwę losu wskutek wybuchu tytułowej epidemii. W tym dziele, wyobcowanie człowieka i jego poszukiwanie sensu w obliczu cierpienia, związanego z chorobą i nieuniknioną śmiercią, stawiają czytelnika wobec problemu boskiej obojętności czy wręcz nieobecności. Dociekanie przyczyn cierpienia, a także próby zrozumienia, dlaczego Bóg dopuszcza do tak dramatycznych wydarzeń, jaką jest epidemia dżumy, są kluczowe dla postaci takich jak Josefa Grand'a, doktora Rieux czy księdza Paneloux.

Ksiądz Paneloux, reprezentujący religijne spojrzenie na świat, widzi w dżumie karę boską i wezwanie do nawrócenia. Jednak z czasem, obserwując rozgrywające się wokół niego sceny bólu i rozpaczy, dochodzi do wniosku, że Bóg w swojej niewyobrażalnej mądrości pozwala ludziom błądzić i cierpieć, ponieważ tylko w ten sposób mogą oni rozwinąć w sobie współczucie i solidarność wobec innych. Nie jest to łatwa wykładnia, a zwłaszcza dla księdza, który dotychczas opierał swoją wiarę na nieskazitelnym obrazie Boga. Śmierć niewinnego dziecka staje się momentem krytycznym, zmuszającym do głębokiej refleksji nad naturą boskich działań.

Paneloux dochodzi w końcu do wniosku, że człowiek musi zaakceptować niezrozumiałość planów Bożych i właśnie w tej niepewności okazać swoją wiarę. Nie jest to wyłącznie akceptacja bólu lub cierpienia, lecz wiara w to, że człowiek, błądząc i szukając sensu, sam formuje własną tożsamość i wiarę.

Podobna sytuacja ma miejsce w „Braciach Karamazow” Fiodora Dostojewskiego, gdzie ksiądz Zosima, stary mnich, podobnie jak ksiądz Paneloux, próbuje zrozumieć, dlaczego Bóg dopuszcza do ludzkiego cierpienia. Zosima dochodzi do wniosku, że Bóg, dając człowiekowi wolną wolę, pozwala mu na błądzenie, gdyż tylko przez własne doświadczenie, zarówno bólu jak i radości, człowiek może osiągnąć duchowy rozwój i głębsze zrozumienie samego siebie i świata. Dostojewski poprzez postać Zosimy wyraża wiarę w konieczność cierpienia dla zbawienia, a także przekonanie o istotnym znaczeniu odpowiedzialności za własne wybory i ich konsekwencje.

Zarówno Camus, jak i Dostojewski, chociaż spojrzenie każdego na rolę Boga i naturę cierpienia różni się, sugerują, że wolna wola i możliwość błądzenia są częścią ludzkiej egzystencji, która umożliwia dokonywanie moralnego wyboru i dążenie do duchowego rozwoju. Cierpienie i błądzenie, w tej perspektywie, są nie tyle karą czy przejawem boskiego capriccio, co raczej warunkiem, który umożliwia człowiekowi rozumienie ważnych wartości, jak solidarność, współczucie czy altruizm. Być może dopiero przez błądzić i cierpieć, człowiek jest w stanie wykroczyć poza swoją indywidualną egzystencję i stać się pełnowartościowym członkiem wspólnoty, świadomym swej roli i znaczenia wyborów, jakich dokonuje.