Rozprawka

Rola miłości w życiu człowieka

Rodzaj zadania: Rozprawka

Streszczenie:

Miłość w literaturze – dar czy przekleństwo? Analiza dzieł Szekspira, Mickiewicza i Herlinga-Grudzińskiego ukazuje, że miłość to siła zarówno twórcza, jak i destrukcyjna, nieodłączna od ludzkiego życia. 🤔

Miłość od niepamiętnych czasów stanowiła źródło inspiracji dla twórców, filozofów i zwykłych ludzi, stając się motywem przewodnim setek dzieł literackich. Przemierzając karty powieści, dramatów czy wierszy, niezliczona ilość bohaterów żyło – często niewyobrażalnie intensywnie – właśnie dzięki miłości, jak również wielu z nich cierpiało lub nawet ginęło z jej powodu. Czy zatem miłość jest dla człowieka dobrodziejstwem czy też ciężarem, który może prowadzić do tragedii? Przyjrzyjmy się bliżej twórczości Williama Szekspira. Dramat "Romeo i Julia" ukazuje, jak ogromny wpływ na życie człowieka ma miłość. Młodzi bohaterowie, pomimo kłopotów rodzinnych i przeciwności losu, podejmują próbę wspólnego życia, którą przypłacają ostatecznie najwyższą cenę – życiem. Szekspir, plastycznie sportretował obraz miłości pasjonującej, która staje się centrum egzystencji bohaterów, podkreślając jej zawłaszczający charakter. Można tu dostrzec, że miłość potrafi całkowicie odmienić życie, nadając mu pełniejszego, głębszego sensu, lecz jednocześnie być jego zgubą, gdy głównym motywatorem działań staje się jedynie uczucie, które nie zważa na logikę i konsekwencje. Z kolei "Dziady" Adama Mickiewicza, przybliżając nam losy Konrada, obrazują konsekwencje miłości do Ojczyzny, która rodzajem i intensywnością uczucia przypomina miłość romantyczną. Bohater wobec rozbiorów Polski doświadcza buntu i zgorzknienia, lecz jednocześnie jego uczucia są na tyle silne, że gotów jest do największych poświęceń. Miłość do Ojczyzny zdaje się być siłą napędową dla działań Konrada, ale i źródłem cierpień, ponieważ jest miłością niespełnioną, z którą trudno mu się pogodzić. Natomiast Gustaw Herling-Grudziński w swoim "Innym Świecie" przedstawia kompleksową analizę ludzkich zachowań w ekstremalnych warunkach obozu koncentracyjnego, gdzie miłość do bliskiej osoby, do idei, czy choćby tylko potrzeba kochania staje się jednym z nielicznych sposobów na zachowanie człowieczeństwa w świecie zdehumanizowanych warunków. U Herlinga-Grudzińskiego miłość to coś co podtrzymuje morale i daje siłę do walki. W literaturze polskiej, szczególnie tej z nurtu romantycznego, miłość niejednokrotnie ukazana jest jako siła sprawcza i kreująca, zdolna przenosić góry czy też obracać w ruinę życie jej bohaterów. Czy przypadkiem nie stanowi to odbicia uniwersalnego przeświadczenia, że miłość jest impulsem nie tylko wzniosłym, ale zarazem potencjalnie groźnym? W świetle powyższych przykładów, można śmiało stwierdzić, że miłość na kartach literatury prezentowana jest jako zjawisko o ogromnej mocy. Miłość w ludzkim życiu porusza, inspiruje, daje siłę, ale również czasem popycha do bezmyślnych czynów i prowadzi do dramatów. Jest ona więc równie dwoista, co sam człowiek – kryje w sobie potencjał do kreowania piękna i dobrobytu, ale może okazać się również siłą niszczącą. Niezależnie jednak od konsekwencji, jej obecność jest ostatecznie uznawana za konieczną i definiującą istotę ludzkiego istnienia. Człowiek, który nie zaznał miłości, niezależnie od jej formy – romantycznej, rodzinnej, patriotycznej – traci możliwość pełnego doświadczania i zrozumienia życia w jego głębi i wielobarwności. Miłość zatem, jakkolwiek ryzykowna, jest wartością nadrzędną, której poszukiwanie i przeżywanie stanowi nierozerwalny element ludzkiej egzystencji.

Napisz za mnie dowolne zadanie domowe jako Rozprawka

Oceń:

Zaloguj się aby ocenić pracę.

Zaloguj się