Autentyczność w relacjach międzyludzkich

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 22.02.2024 o 16:35

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 13.02.2024 o 13:00

Autentyczność w relacjach międzyludzkich stanowi fundament prawdziwie głębokiej i satysfakcjonującej więzi. Bycie autentycznym to nie tylko bycie prawdziwym wobec siebie, ale także szanowanie prawdy innych ludzi oraz świata, jaki nas otacza. W poniższej rozprawce postaram się obronić tezę o konieczności autentyczności w zestawieniach międzyosobowych, posługując się argumentacją z literatury.

Pierwszy z argumentów, który może być przywołany w kontekście naszej tezy, pochodzi z dzieła Platona "Fedon". Starożytny filozof podkreślał wagę prawdziwego życia w zgodzie z samym sobą, co można interpretować jako wezwanie do autentyczności. Przekonuje, że tylko wówczas, kiedy nie zadajemy sobie fałszywych masek i nie podążamy ślepo za oczekiwaniami innych, możemy osiągnąć prawdziwą mądrość oraz spełnienie. Nietrudno dostrzec, jak to przekonanie odnosi się do relacji międzyludzkich – autentyczność jest podłożem dla głębokiego zrozumienia i więzi, które transcendentują powierzchowną grę maskarad.

Drugim przykładem z literatury, który może posłużyć jako obrona tezy o ważności autentyczności, jest "Mały Książę" Antoine’a de Saint-Exupéry'ego. Przyjaźń między Małym Księciem a lisem ukazuje autentyczność jako klucz do prawdziwego związku. Dopiero kiedy lis uczy się z Małym Księciem, co to znaczy "załatwić się", czyli zaangażować i stworzyć więź przy pomocy czasu i uczuć, dochodzi do szczerej relacji. To wszystko prowadzi do wniosku, że autentyczność relacji wypływa z głębokiego zaangażowania i jest antytezą powierzchownych, chwilowych znajomości.

Trzeci argument skupia się na znaczeniu autentyczności w kontekście samopoznania. W dziele "Przemiana" Franza Kafki, główny bohater, Gregor Samsa, zostaje przemieniony w owada. Jest to metaforyczne odzwierciedlenie dystansu między zewnętrznymi oczekiwaniami a wewnętrzną prawdą o sobie. Przemiana Gregora w owada jest dowodem na to, jak życie wbrew własnej esencji może doprowadzić do tragicznego wynaturzenia. Autentyczność jawi się tutaj jako antidotum na autodestrukcję, która dokonuje się, kiedy rezygnujesz z własnej tożsamości, aby sprostać oczekiwaniom innych.

Należy także zwrócić uwagę, że brak autentyczności w relacjach może prowadzić do nieporozumień, a nawet konfliktów. W powieściach Jane Austen, takich jak "Duma i uprzedzenie", często obserwujemy, jak bohaterowie skrywają swoje prawdziwe uczucia, co skutkuje serią niedomówień i komplikacji między postaciami. Tylko wraz z wyzbyciem się pretensji i pokazaniem swojej prawdziwej natury bohaterowie odnajdują szczęście w zakresie relacji międzyludzkich.

Podsumowując, autentyczność jest kluczowa dla zdrowych, wzajemnych relacji międzyludzkich. Jest fundamentem, na którym budowane są trwałe więzi. Platoniczna ideologia prawdziwego życia, metaforyczna przyjaźń z "Małego Księcia", przemiana Kafkowskiego bohatera oraz rozterki postaci z dzieł Austen – wszystkie przykłady literackie konsekwentnie podkreślają tę samą uniwersalną prawdę. Być może właśnie w ową głęboką prawdę o potrzebie autentyczności warto się zanurzyć, by zbudować relacje dostojne człowieka poszukującego szczerości w rzeczywistości często zdominowanej przez pozory.