Literacka kreacja chłopskiego bohatera

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.03.2024 o 11:52

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 26.02.2024 o 18:40

Literatura polska wielokrotnie podjęła próbę ukazania życia i kultury chłopskiej, nadając jej różnorodne oblicza i podkreślając jej znaczenie dla narodowej tożsamości. Trzy znaczące dzieła, każde z innego okresu i reprezentujące różne gatunki literackie – "Chłopi" Władysława Reymonta, "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego oraz "Pieśń Świętojańska o Sobótce" – stanowią doskonałe przykłady literackiej kreacji chłopskich bohaterów, ukazując ich życie, tradycje, aspiracje oraz relacje z otaczającym ich światem.

"Chłopi" Władysława Reymonta to wielotomowa epopeja, która szczegółowo opisuje życie chłopskie w zaborze rosyjskim na przełomie XIX i XX wieku. Z dzieła tego bije głęboki realizm, z jakim autor przedstawił codzienne trudy, prace, ale i zwyczaje, obrzędy, jednocześnie podkreślając związki człowieka z naturą i cykliczność życia wiejskiego. Bohaterowie "Chłopów" nie są jednoznacznie pozytywni czy negatywni – są prawdziwi, ukształtowani przez warunki życia, surowość przyrody i kulturowe uwarunkowania. Postaci takie jak Maciej Boryna – gospodarz dążący do powiększenia majątku, czy Jagna, młoda kobieta walcząca o własne szczęście, obrazują złożoność ludzkiej natury i różnorodność dążeń mieszkańców wsi.

Dramat "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego, napisany pod koniec epoki Młodej Polski, przedstawia z kolei wydarzenia jednej nocy – wesela poety z Krakowa z córką chłopską. Przedstawiony tu świat chłopów przeplata się z elementami symbolicznymi i historycznymi, ukazując kompleksowość stosunków panujących pomiędzy mieszkańcami wsi a inteligenckimi gośćmi z miasta. Wesele staje się tu metaforą Polski, obnażając jej słabości, ale też potencjał. Poprzez postacie chłopskie takie jak chochoł czy Jasiek, Wyspiański podkreśla związki ludu ze swoją kulturą, tradycją oraz ziemią, jednocześnie ukazując iluzoryczność niektórych marzeń i aspiracji.

Zupełnie inną perspektywę na święto ludowe i jego uczestników wprowadza "Pieśń Świętojańska o Sobótce", będąca częścią bogatego dziedzictwa folklorystycznego Polski. Utwór ten, ukazujący obchody nocnego święta ku czci św. Jana, pełen jest opisów dawnych wierzeń, obrzędów i tradycji ludowych, co wpisuje się w narrację romansową koncentrującą się na ludowych postaciach biorących udział w obrzędach. Ukazanie bohaterów w kontekście świętojańskiej nocy, pełnej magii i nadziei, pozwala na uchwycenie ich wiary w nadnaturalne siły i pragnienia lepszego jutra.

Analiza kreacji chłopskich bohaterów w wymienionych dziełach literackich daje świadectwo głębokiej fascynacji i zrozumienia ludowej kultury przez polskich twórców. Reymont z jego realizmem i szczegółowością w opisie, Wyspiański z symbolicznym i metaforycznym podejściem do tradycji, oraz anonimowy autor "Pieśni Świętojańskiej o Sobótce", ukazujący ludowe obrzędy i wierzenia, każdy na swój sposób przedstawiają świat chłopski, pełen bogactwa kulturowego, tradycji i związku z naturą. Kreacja chłopskiego bohatera w polskiej literaturze jest zatem ekspresją docenienia i poszanowania dla świata, który był przez wieki fundamentem polskiej społeczności.