Scenariusz apelu z okazji Dnia Nauczyciela dla klas 1–3

Rodzaj zadania: Zadanie domowe

Dodane: godzinę temu

Scenariusz apelu z okazji Dnia Nauczyciela dla klas 1–3 szkoły podstawowej z udziałem starszych uczniów czas trwania: do 30 minut ton: lekki, ciepły, humorystyczny

Postacie: - Narrator 1 – starszy uczeń lub uczennica - Narrator 2 – starszy uczeń lub uczennica - Dziecko 1 - Dziecko 2 - Dziecko 3 - Dziecko 4 - „Profesor Trudnych Pytań” – starszy uczeń w zabawnych okularach - Reprezentant nauczycieli - Reprezentant uczniów - Chór / grupa dzieci z klas 1–3 - Opcjonalnie: 2–3 starszych uczniów do pomocy technicznej i organizacyjnej

Potrzebne rekwizyty: - duży napis: „Dzień Nauczyciela” - kolorowe laurki - tablica lub plansza - zabawne okulary, wskaźnik, dziennik lub zeszyt - kartki z pytaniami do konkursu - drobne upominki lub papierowe medale: „Super Nauczyciel”, „Mistrz Uśmiechu”, „As Tłumaczenia” - podkład muzyczny do wejść i piosenek - opcjonalnie: dzwonek szkolny jako efekt dźwiękowy

Układ sceny: Na środku napis „Dzień Nauczyciela”. Z jednej strony ustawione krzesła dla dzieci recytujących, z drugiej stolik do konkursu. W tle mogą wisieć rysunki wykonane przez uczniów: szkoła marzeń, portret nauczyciela, śmieszne szkolne sytuacje.

Przebieg apelu

1. Powitanie i wprowadzenie czas: około 3 minuty

Na scenę wchodzą Narrator 1 i Narrator 2. W tle może cicho grać pogodna muzyka.

Narrator 1: Drodzy Nauczyciele, Kochani Pracownicy Szkoły, Szanowni Goście i Uczniowie! Spotykamy się dziś, aby świętować wyjątkowy dzień.

Narrator 2: Dzień Nauczyciela to chwila, kiedy możemy powiedzieć: dziękujemy za cierpliwość, uśmiech, dobre słowo i za to, że codziennie pomagacie nam odkrywać świat.

Narrator 1: A ponieważ szkoła to nie tylko książki, zeszyty i sprawdziany…

Narrator 2: …ale też śmiech, przygody i mnóstwo zabawnych sytuacji, dzisiejszy apel będzie pełen ciepła, humoru i niespodzianek.

Narrator 1: Do występu zapraszamy najmłodszych uczniów, a pomagać im będą starsi koledzy i koleżanki, bo przecież w dobrej szkole wszyscy grają do jednej bramki.

2. Krótki występ dzieci – „Za co lubimy naszych nauczycieli?” czas: około 5 minut

Na scenę wychodzą Dzieci 1–4.

Dziecko 1: Lubię moją panią za to, że umie odpowiedzieć prawie na każde pytanie.

Dziecko 2: A nawet na takie, których nikt się nie spodziewa! Na przykład: czy dinozaur zmieściłby się do naszej szatni?

Dziecko 3: Lubię mojego pana za to, że wie, kiedy jesteśmy smutni.

Dziecko 4: I za to, że potrafi powiedzieć: „Spróbuj jeszcze raz”, zamiast: „Oj, to już koniec świata!”

Dziecko 1: Nauczyciel to ktoś, kto uczy liter, cyfr, piosenek i zasad.

Dziecko 2: Ale też ktoś, kto wie, gdzie znikają gumki, kredki i druga skarpetka na przebranie.

Dziecko 3: To prawdziwy bohater codzienności!

Dziecko 4: Bo przetrwać dzień z całą klasą to czasem większy wyczyn niż wspinaczka na najwyższą górę.

Wszystkie dzieci razem: Dziękujemy!

Można w tym miejscu wstawić krótką piosenkę wykonaną przez klasy 1–3, np. dowolny pogodny utwór o szkole, nauczycielach lub wdzięczności. Jeśli szkoła nie planuje piosenki, można zamiast tego wykonać prosty układ rytmiczny: klaskanie, tupanie i wspólne powiedzenie „Sto lat” w dziecięcej wersji.

3. Humorystyczna scenka „Jeden dzień z życia nauczyciela” czas: około 6–7 minut

Na scenę wchodzi „Profesor Trudnych Pytań”, za nim 2–3 dzieci. Starszy uczeń może odgrywać nauczyciela.

Profesor Trudnych Pytań: Dzień dobry, klaso!

Dzieci: Dzień dobry!

Profesor: Czy wszyscy są gotowi do lekcji?

Dziecko 1: Prawie wszyscy.

Profesor: A kto nie jest gotowy?

Dziecko 2: Mój ołówek.

Profesor: Rozumiem. A zeszyt?

Dziecko 2: Też chyba jeszcze śpi.

Profesor: Dobrze. To może zaczniemy od prostego pytania. Kto odrobił pracę domową?

Wszystkie dzieci podnoszą ręce, ale niepewnie.

Profesor: Wspaniale! A kto pamięta, jaka to była praca?

Dzieci patrzą po sobie i milczą.

Profesor: Rozumiem. Czyli pamięć jest, tylko chwilowo poza zasięgiem.

Dziecko 3: Proszę pana, ja pamiętam, że było coś ważnego.

Profesor: Brawo! To już połowa sukcesu.

Dziecko 4: A druga połowa?

Profesor: Druga połowa to wiedzieć co.

Dzieci śmieją się.

Profesor: Dobrze, przechodzimy dalej. Kto mi powie, dlaczego nauczyciel powinien dostać medal?

Dziecko 1: Bo umie pisać na tablicy i jednocześnie patrzeć, kto rozmawia!

Dziecko 2: Bo potrafi odpowiedzieć na pytanie: „A dlaczego?”

Dziecko 3: I na następne pytanie: „A dlaczego dlaczego?”

Dziecko 4: I jeszcze na pytanie: „A czy możemy już iść na przerwę?”

Profesor: Słusznie. A najtrudniejsze pytanie brzmi…

Wszystkie dzieci razem: „Czy to będzie na ocenę?”

Profesor: Właśnie tak! Kochani nauczyciele, dziś przyznajemy wam tytuł Mistrzów Cierpliwości, Znawców Wszystkiego i Pogromców Szkolnego Chaosu.

Dzieci kłaniają się w stronę nauczycieli.

4. Recytacja krótkich, zabawnych wierszyków lub kwestii czas: około 4 minuty

Można rozdzielić kwestie pomiędzy większą liczbę dzieci z klas 1–3.

Uczeń 1: Kiedy wchodzę rano do klasy, to wiem, że czeka dzień nie byle jaki. Bo pani uczy, tłumaczy i wspiera, i nawet z głośnej klasy bohatera wybiera.

Uczeń 2: Nauczyciel wszystko widzi, choć czasem wcale nie patrzy. Wie, kto szeptał, kto się wiercił i kto w zeszycie stawiał szlaczki.

Uczeń 3: Gdy coś trudne – pani pomoże. Gdy coś smutne – pan wysłucha. A gdy przerwa się przedłuża, to już czuwa szkolne ucho.

Uczeń 4: Za litery, cyfry, piosenki, za cierpliwość każdego dnia, dziś mówimy z całego serca: niech nam żyje nauczycielska brać!

Wszyscy: Wszystkiego najlepszego!

5. Konkurs „Nauczyciel kontra uczeń” czas: około 7 minut

Ta część powinna być dynamiczna i lekka. Prowadzą ją Narratorzy albo Profesor Trudnych Pytań. Najlepiej zaprosić jednego nauczyciela i jednego ucznia, ewentualnie dwuosobowe drużyny.

Narrator 1: A teraz pora na wielkie starcie!

Narrator 2: Przed państwem konkurs „Nauczyciel kontra uczeń”!

Narrator 1: Spokojnie, to konkurs całkowicie bezpieczny. Nikt nie pisze kartkówki.

Narrator 2: Zadania będą zabawne, szybkie i bardzo szkolne.

Propozycje konkurencji – wybierz 3, by zmieścić się w czasie:

Konkurencja 1: „Co to za przedmiot?” Prowadzący pokazuje rekwizyt lub obrazek: kreda, linijka, pędzel, globus, tamburyn, worek gimnastyczny. Uczestnicy jak najszybciej odgadują nazwę.

Konkurencja 2: „Dokończ zdanie” Przykłady: - W szkole najbardziej dzwoni… odpowiedź: dzwonek - Nauczyciel pisze po… odpowiedź: tablicy - Na przerwie uczniowie najczęściej… można pozwolić na dowolne zabawne odpowiedzi

Konkurencja 3: „Kalambury szkolne” Hasła łatwe dla młodszych dzieci: - czytanie - liczenie - plecak - tablica - przerwa - wf

Konkurencja 4: „Prawda czy żart?” Prowadzący czyta zdania, a uczestnicy odpowiadają. Przykłady: - W piórniku można hodować kanapkę. - Dziennik służy do wpisywania ocen, a nie przepisu na naleśniki. - Na lekcji muzyki gra się wyłącznie na dzwonku od drzwi. - Nauczyciel ma oczy także z tyłu głowy. Przy ostatnim zdaniu warto dodać, że to szkolna legenda, choć wielu uczniów w nią wierzy.

Konkurencja 5: „Superpamięć” Na tacy lub na stoliku leży 6 przedmiotów szkolnych. Uczestnicy patrzą przez 10 sekund, potem odwracają się i wymieniają, co zapamiętali.

Po konkursie:

Narrator 1: Jak widać, nauczyciele i uczniowie to naprawdę mocna drużyna.

Narrator 2: A zwycięzcą jest…

Oboje: Dobra zabawa!

Można wręczyć uczestnikom papierowe medale i poprosić publiczność o brawa.

6. Finał – podziękowania czas: około 4–5 minut

Na scenę wychodzą wszystkie dzieci. Kilkoro trzyma laurki lub kwiaty.

Dziecko 1: Drodzy Nauczyciele, dziękujemy za to, że codziennie witacie nas z uśmiechem.

Dziecko 2: Za to, że uczycie nas nie tylko czytać, pisać i liczyć…

Dziecko 3: …ale także pomagać innym, próbować jeszcze raz i wierzyć w siebie.

Dziecko 4: Dziękujemy za cierpliwość, dobre serce i za to, że potraficie dostrzec w każdym uczniu coś wyjątkowego.

Narrator 1: Dzisiejszy apel był pełen śmiechu, ale nasze podziękowania są jak najbardziej poważne.

Narrator 2: Bo choć czasem narzekamy na sprawdziany, zadania i pobudki…

Narrator 1: …to wiemy, że szkoła bez nauczycieli nie byłaby szkołą.

Wszystkie dzieci razem: Życzymy zdrowia, radości, cierpliwości, wielu sukcesów i codziennego uśmiechu!

W tym momencie można wręczyć laurki, kwiaty lub symboliczne medale przygotowane przez uczniów.

Na zakończenie wszyscy razem mówią:

Dziękujemy!

Opcjonalnie wszyscy śpiewają krótkie „Sto lat” albo piosenkę finałową.

Wskazówki organizacyjne

Jeśli apel ma trwać maksymalnie 30 minut, najlepiej zachować taki podział: - powitanie: 3 minuty - część artystyczna dzieci: 5 minut - scenka humorystyczna: 6–7 minut - krótkie wierszyki: 4 minuty - konkurs: 7 minut - finał: 4 minuty

Jak włączyć starszych uczniów: - mogą prowadzić apel jako narratorzy, - mogą odegrać scenkę humorystyczną, - mogą przygotować oprawę muzyczną, - mogą pomagać młodszym dzieciom wejść na scenę i ustawić się, - mogą obsłużyć konkurs i liczyć punkty, - mogą przygotować dekoracje i medale.

Jak dopasować scenariusz do klas 1–3: - kwestie dla młodszych dzieci powinny być krótkie i łatwe do zapamiętania, - warto ćwiczyć wejścia grupami, nie pojedynczo, - dobrze sprawdzają się powtórzenia i wspólne kwestie mówione chórem, - humor powinien być łagodny, serdeczny i zrozumiały dla najmłodszych.

Propozycja prostego zakończenia, jeśli potrzeba wersji jeszcze krótszej: Zamiast konkursu można zrobić tylko jedno zadanie: nauczyciel i uczeń odpowiadają na 3 zabawne pytania, a potem wszyscy wspólnie wręczają laurki. Wtedy cały apel skróci się do około 20 minut.

Jeśli szkoła chce mocniej podkreślić humor, można dodać króciutki „szkolny słowniczek”: - „Jeszcze pięć minut” – najkrótsze zdanie na przerwie - „Proszę pani, to nie ja” – najczęstsza tajemnica szkolna - „Czy to będzie na ocenę?” – pytanie odwieczne - „Można do toalety?” – klasyka gatunku

Taki słowniczek może odczytać narrator między punktami programu jako przerywnik.

Najważniejsze, by cały apel miał ciepły charakter: ma rozbawić, ale przede wszystkim pokazać nauczycielom, że są ważni, potrzebni i naprawdę doceniani.