„Dziady” część II – streszczenie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.03.2024 o 15:14

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Utwór „Dziady” Adama Mickiewicza jest jednym z najważniejszych dzieł polskiej literatury romantycznej. Druga część tego dramatu jest wyjątkowa, przede wszystkim za sprawą opisu obrzędu ku czci zmarłych, znanego jako Dziady. Akcja rozgrywa się na Białorusi, w setną noc po Zaduszkach, gdzie duchy zmarłych mają możliwość odwiedzenia świata żywych.

Dramat otwiera motto z "Hamleta" Williama Szekspira, które odnosi się do tajemnicy śmierci i życia pozagrobowego, co ma znaczące odniesienie w całym utworze. "Ciemno wszędzie, głucho wszędzie", te słowa wprowadzają nas w nastrój tajemniczości i oczekiwania na nadchodzący obrzęd, podczas którego gromadzą się lokalni wieśniacy, a miejsce obrządku przygotowywane jest przez Guślarza. Jako kapłan, pełni on funkcję pośrednika między światem żywych a duchów.

W pierwszej części obrzędu przywołane są duchy lekkie, niewinne i czyste. Wśród nich znajdujemy postacie dzieci, Rózi i Józia, które pragną się modlić i otrzymać ziarenko gorczycy jako symbol wiary. Guślarz spełnia ich prośby, co ukazane jest w przejmujących scenach rytuału.

Następnie przywoływane są duchy ciężkie, które za życia były obarczone grzechami. Wśród nich pojawia się Duch Pana, dziedzica, który za życia był niesprawiedliwy i okrutny, a teraz skazany jest na cierpienie. "Żarłoczne ptactwo", które go prześladuje, oddaje jego moralny gnój. Jego historia przeplata się z obrazem Chóru Ptaków Nocnych – Kruka i Sowy – które są duszami ofiar jego zła. Guślarz jeg odesłanie przeplata z przywołaniem ducha Dziewczyny, Zosi, która pragnie pokuty i zadośćuczynienia za popełnione grzechy.

Zakończenie obrzędu to przywołanie Widma – tajemniczej postaci, która nie jest ani duszą lekką, ani ciężką, a raczej symbolem niewyjaśnionego i ponurego losu. Rytuał Guślarza zostaje przerwany, kiedy jedna z kobiety zaczyna tańczyć z Widmem, przerywając tym samym zaklęcia.

Zakończenie „Dziadów” części II narzuca refleksje na temat losów postaci i symboli użytych w dramacie. Rolę obrzędu Dziadów można przeanalizować na wielu płaszczyznach – religijnej, obyczajowej, ale także w kontekście zjawisk nadnaturalnych, które mają odzwierciedlenie w ludzkich losach.

Dramat Mickiewicza ma także głębokie znaczenie dla rozumienia romantycznych wątków w literaturze, przywołując konflikt między życiem a śmiercią, dobrem a złem. Zakończenie obrzędu służy jako symboliczny komentarz do życia pośmiertnego.