Streszczenie: A. Fredro: Zemsta

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.04.2024 o 15:57

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Komedia "Zemsta" napisana przez Aleksandra Fredro jest jednym z najważniejszych dzieł w dorobku polskiego pisarza, a także jednym z klasyków literatury polskiej. Aleksander Fredro, żyjący w latach 1793-1876, był przedstawicielem polskiego oświecenia i romantyzmu, czerpiącym z tradycji literatury europejskiej, zwłaszcza Moliera. Jego komedie znane są z dowcipu, wyrafinowanej gry słów oraz spostrzegawczości w opisywaniu charakterów ludzkich i relacji międzyludzkich.

"Dramat" rozgrywa się w Polsce w XIX wieku, w klimacie epoki okresu rozbiorów. Wówczas komedia i satyra odgrywały istotną rolę w społeczeństwie, ukazywały wady i przywary ludzi, służyły jako środek krytyki obyczajowej, ale także jako forma rozrywki. W "Zemście" Fredro porusza temat konfliktów sąsiedzkich i więzi międzyludzkich, ukazując je w komiczny sposób.

Analiza postaci pozwala na głębsze zrozumienie dramatu. Cześnik Raptusiewicz, gospodarz jednej części zamku, to postać pełna energii, nieco szalona, cechująca się gwałtownym temperamentem. Jego konflikt z Rejentem Milczkiem, drugim współwłaścicielem zamku, wynika z różnicy charakterów. Rejent jest sprytny, cichy i nieśmiały, co wyraźnie kontrastuje z postawą Cześnika.

Podstolina, wdowa po bracie Cześnika i jego obiekt miłosnych uniesień, jest kobietą doświadczoną przez los, co determinuje jej sposób zachowania. Ma ona istotny wpływ na akcję dramatu, zwłaszcza w kontekście małżeństwa i zapewnienia sobie bytu.

Klara, bratanica Cześnika, jest młodą, niewinną dziewczyną, zakochaną w Wacławie, synu Rejenta. Jej determinacja w dążeniu do szczęścia z ukochanym jest kluczowa dla rozwoju akcji dramatu. Klara jest też pośredniczką, która przyczynia się do rozwiązania konfliktu między dwoma starszymi panami.

Wacław to postać młodego, przeszłość mającego za sobą awanturnika, obecnie zaś całkowicie oddanego miłości do Klary. Jego wierność oraz metody radzenia sobie z konfliktem rodzinnym znacząco wpływają na przebieg zdarzeń.

Papkin, kolejna wyrazista postać, stanowi komizm swoim zachowaniem i przechwałkami. Jego służalczość wobec Cześnika i przybranej odwagi wprowadzają humor do dramatu. Ponadto jako posłaniec odgrywa kluczową rolę w rozwoju konfliktu.

Inne postaci, jak Dyndalski, Śmigalski czy Perełka, pomimo swojej drugoplanowej roli, przyczyniają się do bogactwa świata przedstawionego w dziele, uwydatniając komizm sytuacji.

"Dramat" podzielony jest na cztery akty. W pierwszym widzimy Cześnika w roli gospodarza zamku, mającego zamiar oświadczyć się Podstolinie. Drugi akt prezentuje Papkina wysłanego przez Cześnika na misję u Rejenta, który z kolei intryguje przeciwko Cześnikowi. Trzeci akt ukazuje nasilenie się konfliktu między dwoma starcami i plany ślubne Cześnika, zaś w czwartym dochodzi do ostatecznego rozwiązania konfliktu i szczęśliwego zakończenia, kiedy to sąsiedzi godzą się, a Wacław z Klarą mogą pobrać się.

Najważniejsze wydarzenia dramatu to spór o mur graniczny stojący między dwiema częściami zamku, oświadczyny Cześnika, intrygi Rejenta, a także uwikłany w konflikt miłosny Wacław. W finale, dzięki wybiegom Klary i wpływie Podstoliny, przybywa z pomocą Klary ciotka, Dobromiła, która wnosi w zamek papiery dowodzące, że Wacław jest synem zamordowanego brata Podstoliny. Zapewnia to szczęśliwe zakończenie dramatu.

"Zemsta" jako satyra społeczna i krytyka obyczajów, wykazuje ponadczasowe przesłanie. Fakt, że wartości uczuciowe mogą być ważniejsze niż konflikty materialne, podkreśla uniwersalność dzieła. Mądrość życiowa i humor Fredry nadal przemawiają do czytelników, dowodząc dlaczego "Zemsta" ma stałe miejsce w kanonie literatury polskiej.

Dalsze implikacje fabuły sugerują, że pojednanie i kompromis są możliwe nawet w najbardziej zatwardziałych konfliktach, co ma swoje odzwierciedlenie we współczesnych relacjach międzyludzkich.

Na podstawie analizy treści "Zemsty" można uznać, że jest to utwór nadal aktualny, pełen życiowych mądrości i humoru, który bawi, ale i skłania do refleksji nad ludzkimi postawami. Dramat Fredry pokazuje, iż pomimo upływu czasu, ludzkie emocje i zmagania pozostają niezmienne.