Streszczenie mitu o Wojnie Trojańskiej.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.02.2024 o 17:37

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 7.02.2024 o 22:22

Mity greckie pełne są opowieści o bohaterach, bogach i wielkich czynach. Jednym z najbardziej znanych i epickich jest mit o Wojnie Trojańskiej. To legenda, która od wieków inspiruje ludzi swoim przesłaniem o miłości, zdradzie, heroizmie oraz gniewie bogów.

W centrum wydarzeń stoi Tetyda, która była piękną nimfą morską. Jej uroda przyciągała wzrok wielu bogów, jednak jedna przepowiednia zwiastowała, że syn, którego ona urodzi, przewyższy swego ojca. To wróżba sprawiła, że bożyszcza Olimpu odwrócili się od nimfy, a Zeus wybrał dla niej śmiertelnego małżonka - Peleusa. Ich miłość rozkwitła wkrótce, a zawartość ich związku miała być przypieczętowana hucznym weselem, na które zaproszono wszystkie bóstwa.

Niestety, każda historia ma swoje cienie. Na ślubie bogów nie pojawiła się Eris, bogini niezgody, której celowe pominięcie miało gniewne konsekwencje. Eris, pragnąc zemsty, rzuciła między gości złote jabłko z napisem "dla najpiękniejszej". To wydarzenie stało się zarzewiem konfliktu między trzema boginiami: Afrodytą, Herą i Ateną, każda z nich upatrywała siebie jako tej, której należy się owy tytuł.

Aby zakończyć spór, bogowie wybrali śmiertelnika - Parysa, który miał zadecydować o ich losie. Parys był synem króla Troi, Priama, którego w proroctwie uznano za zagrożenie dla miasta i wygnano do gór. Został jednak wychowany jako pasterz, a następnie powrócił do Troi jako książę. Boginie podjęły próby przekonania Parysa do swojej strony, obiecując mu władzę, sukcesy wojenne czy miłość najpiękniejszej kobiety świata. Ostatecznie Parys podjął wybór, wskazując na Afrodytę.

Zgodnie z przepowiednią Afrodyta sprawiła, by najpiękniejsza kobieta świata - Helena, żona króla Sparty, Menelaosa - zakochała się w Parysie. Uprowadzenie Heleny było bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny. Menelaos, czując się zdradzony, zaapelował do innych greckich władców o pomoc w odzyskaniu swej małżonki i zemstę na Trojanie.

Wojna miała być nieodłącznie związana z losem Achillesa, syna Tetydy i Peleusa. Jego matka, dążąc do ochrony syna przed śmiercią, ukryła go. To Achilles miał później odegrać znaczącą rolę w decydujących momentach konfliktu.

Konflikt między Grekami a Troją trwał całe dziesięć lat i przemienił się w szereg oblężeń i potyczek, w których bogowie brali czynny udział, wspierając jedną bądź drugą stronę. Achilles, który początkowo odmówił walki, wrócił na pole bitwy po śmierci swojego przyjaciela Patroklesa. Podczas zaciętych bojów udało mu się zabić Hektora, największego wojownika Troi.

Wojna mogła przeciągać się w nieskończoność, gdyby nie przebiegłość i spryt Odyseusza, który wymyślił podstęp z drewnianym koniem, mającym być ofiarą dla bogini Ateny. Greckie wojska udawały odwrót, pozostawiając przed bramami Troi wielki koń, w którym ukryli się najlepsi wojownicy.

Niestety, nawet ostrzeżenia wieszczki Kasandry, która przestrzegała przed sprowadzeniem konia do miasta, niewiele zmieniły. Trojanie zignorowali jej słowa i wprowadzili konia jako łup wojenny. Kiedy nastała noc, Grecy wyszli z ukrycia, otworzyli bramy dla swoich sił i zaskoczyli mieszkańców Troi, którzy świętowali fałszywe zwycięstwo. W efekcie miasto zostało zniszczone, a Menelaos odzyskał swoją żonę.

Mityczna opowieść o Wojnie Trojańskiej od samego początku służy jako przestrogą o tym, jak bardzo decyzje pojedynczych osób mogą wpłynąć na losy państw i cywilizacji. Mit ten pokazuje także naszą bezradność wobec wyroków losu i przewrotności fatum.

Zarówno w starożytności, jak i w późniejszych wiekach, opowieść o Wojnie Trojańskiej inspirowała liczne dzieła literackie, artystyczne oraz filozoficzne. Nadawała sens zmaganiom człowieka z niesprawiedliwością i przeciwnościami, a jej wpływ na kulturę zachodnią ciężko przecenić.

Na zakończenie warto zastanowić się, czy błędy popełnione w przeszłości mogą służyć jako lekcje dla przyszłych pokoleń. Mit o Wojnie Trojańskiej z pewnością jest opowieścią o ewolucji ludzkich uczuć i przestroga przed powtarzaniem błędów, ale też przypomina, że konflikty międzyludzkie i ich skutki są często dziełem przypadku, przeznaczenia lub wyborów, które wykraczają poza indywidualne kontrole.