Geneza i warunki rozwoju polskiej pedagogiki społecznej
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 3.11.2023 o 9:50
Rodzaj zadania: Streszczenie
Dodane: 2.11.2023 o 14:12
Streszczenie:
Praca przedstawia genezę i warunki rozwoju polskiej pedagogiki społecznej. Jej powstanie było rezultatem zmian społecznych i ekonomicznych oraz wzrostu świadomości społecznej. Rozwój pedagogiki społecznej wiąże się również z reformami edukacyjnymi i systemem oświaty. Po II wojnie światowej pedagogika społeczna zyskała na znaczeniu, a dziś jest przedmiotem studiów i działań organizacji społecznych. ?
W swoim wypracowaniu przedstawię genezę i warunki rozwoju polskiej pedagogiki społecznej. Pedagogika społeczna to dziedzina nauki i praktyki pedagogicznej, zajmująca się problemami społecznymi wychowania i edukacji. Jej geneza w Polsce sięga końca XIX wieku.
Jednym z kluczowych czynników, które przyczyniły się do pojawienia się pedagogiki społecznej, były zmiany społeczne i ekonomiczne, jakie miały miejsce w Polsce na przełomie XIX i XX wieku. Wzrost przemysłu, urbanizacja i industrializacja przyczyniły się do powstawania nowych problemów społecznych, a dotykające społeczeństwo ubóstwo, bieda i patologie społeczne stały się coraz bardziej palącym problemem. Pedagogika społeczna miała na celu rozwiązanie tych problemów poprzez działania edukacyjne i wychowawcze.
Również wzrost świadomości społecznej oraz rozwój ruchów społecznych przyczyniły się do rozwoju pedagogiki społecznej w Polsce. Wielu polskich intelektualistów, pedagogów i działaczy społecznych, takich jak Janusz Korczak, Stefan Żeromski czy Felicjan Faleński, zainteresowało się problemami społecznymi i postawiło na pierwszym miejscu wychowanie i edukację. Ich prace, badania i działania w obszarze pedagogiki społecznej miały ogromny wpływ na jej rozwój w Polsce.
Innym ważnym czynnikiem, który przyczynił się do rozwoju pedagogiki społecznej, był system oświaty. Reformy edukacyjne przeprowadzone w Polsce pod koniec XIX wieku, takie jak wprowadzenie obowiązku szkolnego czy rozwój oświaty na wsi, stworzyły potrzebę rozwinięcia dziedziny pedagogiki, która zajmowałaby się problemami społecznymi w edukacji.
Warunki rozwoju polskiej pedagogiki społecznej były bardzo różnorodne. W pierwszym okresie, czyli od końca XIX wieku do okresu międzywojennego, głównym celem było rozwiązanie problemów społecznych poprzez wychowanie i edukację. Powstawały towarzystwa i organizacje społeczne zajmujące się pomocą dzieciom ulicy, wychowankom domów dziecka czy osobom niepełnosprawnym. Jednak rozwój pedagogiki społecznej w tym okresie był ograniczony i nie miał jeszcze silnej pozycji w systemie oświaty.
Po II wojnie światowej pedagogika społeczna zyskała na znaczeniu. Nowy system polityczny, budowany w Polsce, stawiał duży nacisk na kwestie społeczne i potrzebę eliminacji nierówności społecznych. Powstały instytucje i organizacje zajmujące się problematyką wychowania i edukacji w kontekście społecznym, takie jak Instytut Pedagogiki Społecznej czy Polskie Towarzystwo Pedagogiki Społecznej. Pedagogika społeczna stała się również przedmiotem studiów na polskich uczelniach.
Wnioski, które można wyciągnąć z rozważań na temat genezy i warunków rozwoju polskiej pedagogiki społecznej, są jasne. Pedagogika społeczna rozwija się w odpowiedzi na zmieniające się potrzeby społeczeństwa i problemów społecznych. Jej rozwój jest związany z działaniami i postawą intelektualistów, pedagogów i działaczy społecznych. Ważnym czynnikiem jest również system oświaty, który determinuje potrzeby i cele pedagogiki społecznej. Dlatego jej rozwój jest nieodłącznie związany z rozwojem społeczeństwa jako całości.
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się