Różne postawy ludzi wobec okrucieństw II wojny światowej. Scharakteryzuj je na przykładach wybranych z literatury

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.05.2024 o 19:31

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 30.05.2024 o 19:18

II wojna światowa stanowi jedno z najciemniejszych, najbardziej okrutnych momentów w historii świata. Konflikt ten doprowadził do śmierci milionów ludzi, w tym szczególnie brutalnego prześladowania i eksterminacji ludności żydowskiej. Wojna wywołała ekstremalne warunki, które zmusiły ludzi do różnorodnych reakcji i postaw wobec otaczającego ich zła. Celem tego wypracowania jest zbadanie różnych postaw ludzi wobec okrucieństw II wojny światowej, posługując się przykładami z literatury.

W książce Hanny Krall „Zdążyć przed Panem Bogiem” przedstawiona jest postawa obojętności. Krall opisuje historię Marka Edelmana, jednego z przywódców powstania w getcie warszawskim. W jednym z najważniejszych fragmentów książki, Edelman opowiada o karuzeli, która działała pod murami oblężonego getta. Warszawiacy bawili się i korzystali z rozrywki, podczas gdy za murem Żydzi walczyli o życie. Obojętność mieszkańców Warszawy wobec tragedii, która rozgrywała się tuż obok nich, jest szokującym świadectwem, jak można było zignorować potworności wojny i skupić się na codziennym życiu. Ta postawa obojętności nie tylko zwiększała poczucie osamotnienia powstańców, ale także podkreślała, jak okrutny i bezlitosny potrafi być człowiek.

Tadeusz Borowski w „Opowiadaniach” przedstawia narastającą obojętność i adaptację do okrucieństw jako mechanizm przetrwania. Opowiadanie „Proszę państwa do gazu” jest jednym z najbardziej przejmujących utworów autora. Bohater, Tadek, pracuje przy rozładowywaniu wagonów, w których przewożeni są więźniowie do komór gazowych. Tadek i inni więźniowie obozu koncentrują się na swojej pracy, irytują się, gdy ta staje się bardziej wyczerpująca, ale zatracają uczucia wobec przerażającej rzeczywistości pracy przy ludzkich tragedii. W jednej z przerażających scen bohater opisuje sposób palenia ciał, przedstawiając to niemal beznamiętnie. Taka adaptacyjna obojętność jest głębokim świadectwem, jak człowiek potrafi się przystosować do najstraszniejszych warunków, by przetrwać.

W „Pięciu latach kacetu” Stanisław Grzesiuk opisuje swoją pięcioletnią gehennę w hitlerowskich obozach koncentracyjnych. Grzesiuk pokazuje, jak ważne było przystosowanie się do obozowych realiów, aby przeżyć. Autor opowiada, jak nauczył się nie angażować emocjonalnie w to, co widział, by przetrwać w tych nieludzkich warunkach. Jego strategią przetrwania było nie tylko unikanie okrutnych czynów wobec innych, ale również robienie tego, co konieczne, aby przeżyć – niezależnie od kosztów moralnych. Grzesiuk ukazuje równowagę między przetrwaniem a zachowaniem resztek człowieczeństwa.

Z kolei w „Innym świecie” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego przedstawione są postawy ludzi wobec okrucieństw radzieckich łagrów. Herling opisuje desperację więźniów, którzy byli gotowi na najokrutniejsze działania, by zdobyć jedzenie lub inne zasoby niezbędne do przeżycia. Bohater powieści mówi o zjawisku dehumanizacji, gdzie ludzie zatracają swoje człowieczeństwo w obliczu ostateczności. Jeden z najbardziej przerażających epizodów dotyczy więźniów, którzy bili się o resztki jedzenia, nie zwracając już uwagi na moralne konsekwencje swoich działań. To pokazuje, jak ekstremalne warunki mogą zmusić człowieka do przekraczania granic moralności.

Podsumowując, różnorodne postawy ludzi wobec okrucieństw II wojny światowej są złożone i wieloaspektowe. Obojętność, adaptacja do rzeczywistości obozowej, pogoda z obozowym życiem oraz przeżycie za wszelką cenę są różnymi sposobami na przetrwanie w warunkach ekstremalnych. Analizując te postawy za pomocą literatury, możemy zrozumieć, jak różne były reakcje ludzi na okrucieństwa wojny. Te literackie świadectwa ukazują, jak ekstremalne warunki wpływają na ludzkie zachowanie i moralność, zmuszając do refleksji nad zachowaniem człowieczeństwa i solidarności w najtrudniejszych czasach.