W pustyni i w puszczy - opis puszczy

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 31.05.2024 o 18:59

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 31.05.2024 o 18:47

Henryk Sienkiewicz, laureat Nagrody Nobla, jest autorem wielu znanych powieści, wśród których na szczególną uwagę zasługuje „W pustyni i w puszczy”. Dzieło to opowiada o niezwykłych przygodach dwojga dzieci: Stasia Tarkowskiego i Nel Rawlison, których los rzucił w serce dzikiej, nieznanej Afryki. W kontekście tej powieści, szczególną rolę odgrywają opisy afrykańskiej przyrody, w tym opis puszczy, które pełnią funkcję nie tylko dekoracyjną, lecz także stanowią tło dla wielu dramatycznych wydarzeń fabularnych i emocjonalnych napięć bohaterów.

W „W pustyni i w puszczy” Sienkiewicz stara się ukazać czytelnikowi nieodkrytą i egzotyczną Afrykę, z jej różnorodnością krajobrazów i przyrody. Autor, inspirowany własnymi podróżami oraz literaturą geograficzną z epoki, maluje słowami barwne i tętniące życiem obrazy, które miały przybliżyć europejskim czytelnikom początki XX wieku nieznany dla nich świat. Opisy przyrody nie tylko budują autentyczność i atmosferę powieści, ale także stanowią swoisty przewodnik po dotąd „białych plamach” na mapie Afryki.

Akcja powieści rozgrywa się w latach 1884-1885, w czasach kiedy Afryka była jeszcze kontynentem pełnym tajemnic dla Europejczyków. Kontekst historyczny, w tym powstanie Mahdiego w Sudanie, stanowi tło dla przygód Stasia i Nel. Puszcza, w której bohaterowie muszą przetrwać, nie była wówczas w pełni odkryta i zbadana. Europejskie ekspedycje dopiero zaczynały penetrować jej gęstwiny, co dodawało fabule dodatkowego dramatu i realizmu.

Pierwszy kontakt Stasia i Nel z dziką naturą następuje po dramatycznym zastrzeleniu ich porywaczy. Pozostawieni sami sobie wraz z Kalim i Mea, muszą stawić czoła nieokiełznanej przyrodzie. Sienkiewicz kreśli przed czytelnikiem obraz gęstych cierni i krzewów kolczastej mimozy, które dzieci muszą pokonać. Jego opisy są bogate w detale, oddające zarówno piękno, jak i niebezpieczeństwo afrykańskiej puszczy. Dzikie rośliny, tak różne od znanych Stasiowi i Nel europejskich krajobrazów, stają się pierwszą przeszkodą w ich podróży ku wolności.

Bezpieczeństwo w tak nieprzyjaznym środowisku jest kluczowe. Dzieci, mając świadomość zagrożeń, jakie niesie za sobą noc w puszczy, podejmują środki ostrożności. Stasiowi przychodzi do głowy pomysł zabezpieczenia obozu za pomocą zeriby, czyli ogrodzenia z kolczastych krzewów, które ma stanowić barierę dla nocnych drapieżników. Pilnowanie ognia, który daje ciepło, światło i odstrasza dzikie zwierzęta, staje się rytuałem. Ogień wydaje się być jedyną nadzieją na przetrwanie nocy pełnej nieznanych dźwięków: chichotu hien, skomlenia szakali, czy odgłosów lwów.

Nocne warunki w puszczy, w której dzieci się znalazły, są surowe. Chłód nocy kontrastuje z upalnym dniem, ciemność zasnuwająca egzotyczne niebo pełne nieznanych gwiazd. Dźwięki: szelest liści, odgłosy owadów, a w oddali niepokojące głosy większych zwierząt, tworzą aurę grozy i tajemniczości. Jasność dnia jest równie intensywna: słońce praży bezlitośnie, co zmusza dzieci do przerw w marszu i częstego odpoczynku w cieniu.

Opisując roślinność dnia, Sienkiewicz przedstawia puszczę pełną życia. Kaskady lian, przewieszone przez drzewa, kwiaty o kolorach nieznanych europejskim łąkom, a także liście stanowiące paszę dla koni, tworzą tętniący życiem pejzaż. Autor zwraca uwagę na małpy, wielobarwne papugi, brak śpiewu znanych Stasiowi i Nel europejskich ptaków, co tworzy dodatkowy klimat egzotyki.

W poszukiwaniu zasobów i żywności Staś i jego towarzysze muszą wykazać się nie tylko odwagą, ale i sprytem. Poszukiwanie wody w niewielkich basenach w skałach, zapas jedzenia w postaci fig czy polowania na pentarki, stają się elementami codziennego życia. Każda roślina, owoc czy zwierzę staje się potencjalnym zasobem do przetrwania.

Najbardziej dzikie i nieznane obszary puszczy, przez które podróżują bohaterowie, opisuje Sienkiewicz z niemal poetycką precyzją. Drzewa gęsto pokryte pnączami, białe kwiecie lian kauczukowych tworzą niemal nieprzepuszczalne ściany roślinności. Ukąszenia ognistych mrówek siafu dodają dramatyzmu, a metody radzenia sobie z tym zagrożeniem pokazują zaradność Stasia.

Opisy przyrody w „W pustyni i w puszczy” pełnią wiele ról. Poza budowaniem atmosfery i zwiększaniem autentyczności narracji, stanowią magnes dla czytelników. Egzotyka i barwność opisów przyciągały i wciąż przyciągają tysiące czytelników na przestrzeni lat. Te opisy dodają głębi fabule, czyniąc przygody Stasia i Nel bardziej realnymi i emocjonującymi.

Osobiście, uważam, że „W pustyni i w puszczy” ma ogromną wartość zarówno literacką, jak i edukacyjną. Opisy przyrody pozwalają zrozumieć i docenić literacki kunszt Sienkiewicza. Jego zdolność do malowania słowami tętniących życiem pejzaży afrykańskiej puszczy pozwala czytelnikowi przenieść się w całkowicie inny świat i przeżyć niesamowite przygody razem z bohaterami. To właśnie dzięki tak barwnym i szczegółowym opisom, powieść Sienkiewicza pozostaje ponadczasowa i fascynująca.