Kordian jako bohater romantyczny. Rozprawka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 14.06.2024 o 17:52

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 14.06.2024 o 17:20

Kordian jako bohater romantyczny

Romantyzm był jednym z najważniejszych okresów w historii literatury, który trwał od końca XVIII do połowy XIX wieku. To epoka, która skupiała się na wyrażaniu indywidualnych emocji, fascynacji naturą, oraz walką z konwencjonalnymi normami społecznymi. Charakterystycznymi cechami romantyzmu były indywidualizm, emocjonalność, wybitność, pasja, młodość, wyalienowanie, nieszczęśliwa miłość i tragiczna śmierć. Bohater romantyczny często był postacią tragiczną, nieszczęśliwą i wyalienowaną, co doskonale oddaje postać Kordiana, bohatera dramatu Juliusza Słowackiego.

Celem niniejszej rozprawki jest szczegółowa analiza postaci Kordiana pod kątem cech bohatera romantycznego, bazując na treści dramatu "Kordian" Słowackiego. W trakcie analizy zostaną poruszone kluczowe aspekty życia i działania Kordiana oraz jego emocjonalne i duchowe zmagania.

Rozwinięcie

Kolejnym kluczowym momentem w kształtowaniu postaci Kordiana jako bohatera romantycznego jest jego próba samobójcza. Zrezygnowany i zrozpaczony po nieudanej miłości do Laury, Kordian próbuje odebrać sobie życie. Próba ta jednak kończy się niepowodzeniem. Akt ten jest niemalże lustrzanym odbiciem zachowania Wertera, bohatera powieści Goethego "Cierpienia młodego Wertera". Mimo że Kordian wzoruje się na Werterze, pokazuje również swoją unikalność. Jego niemożność zakończenia własnego życia stawia go w jeszcze bardziej tragicznej sytuacji, potęgując jego cierpienie i podkreślając jego zgodność z archetypem werterycznym. Kordian nie jest jednak papugą Wertera; jego osobowość i postępowanie są bardziej złożone.

Następnym etapem w transformacji Kordiana jest jego metaforyczna i dosłowna podróż po Europie. Kordian wyrusza w tę podróż w poszukiwaniu oświecenia i sensu życia. Jego wędrówka jest konfrontacją z rzeczywistością i próbą odnalezienia własnej tożsamości. Kordian dociera do różnych miejsc – od Londynu, gdzie doświadcza wyrachowania i potęgi pieniądza, przez Włochy i Watykan, gdzie konfrontuje się z duchową pustką i hipokryzją, aż do Dover, gdzie fascynuje go piękno przyrody. Szczególnie ważną sceną jest jego samotny wypad na klify Dover, gdzie poemat naturalny zdaje się być jedyną realną wartością. Jednakże nawet tam uświadamia sobie, że idealistyczne piękno natury jest ulotne i niekompatybilne z brutalną rzeczywistością świata. Kordian w swoich poszukiwaniach wykazuje cechy archetypu bajronicznego – jego aktywność w poszukiwaniach prawdy, bunt przeciwko konwencjom społecznym oraz zgorzkniałość i indywidualizm stanowczo podkreślają jego romantyczny charakter.

Moment mistycznego oświecenia Kordiana na szczycie Mont Blanc jest kolejnym kluczowym momentem w jego życiu. Scena ta symbolizuje duchowe wyniesienie Kordiana, gdzie czuje się on połączony z Bogiem i oddzielony od rzeczywistości. Mont Blanc jest miejscem, gdzie Kordian doznaje mistycznej iluminacji, uważa się za najbardziej wybitnego człowieka, co wynosi go na poziom niemalże boski. Symboliczna samotność na szczycie góry pokazuje także jego duchowe wyniesienie i izolację od świata, podkreślając jego romantyczny indywidualizm.

Kolejną ważną częścią rozwoju bohatera romantycznego w osobie Kordiana jest jego zaangażowanie w spisek koronacyjny. Kordian próbuje stanąć na czele buntu przeciwko tyranowi, co pokazuje jego umiłowanie sprawy narodowej i chęć wyzwolenia narodu polskiego spod jarzma tyranii. Kordian jednakże nie znajduje zrozumienia wśród racjonalnych, ale biernych spiskowców. To emocjonalne zaangażowanie Kordiana oraz jego gotowość do poświęceń dla ideałów narodowych stanowią dowód na jego wyalienowanie i odmienność od reszty społeczeństwa. Takie połączenie patriotyzmu i wyalienowania znowu wpisuje się w kanon bohatera romantycznego.

Niejednoznaczność końca utworu, gdzie Kordian zawieszony jest między życiem a śmiercią, potęguje dramatyzm postaci. Kordian znajduje się w stanie niepewności, co znacznie zwiększa napięcie i podkreśla jego tragiczny los. Ta zawieszenie między życiem a śmiercią może być interpretowane jako jego ostateczny krok w duchowej podróży, reprezentując tragiczne zakończenie typowe dla wielu bohaterów romantycznych. Zakończenie to, nieprzynoszące ani triumfu, ani pełnej katastrofy, jest świadectwem głęboko tragicznej natury bohatera romantycznego, który nie potrafi znaleźć swojego miejsca ani w życiu, ani w śmierci.

Jednym z najważniejszych aspektów analizy postaci Kordiana jako bohatera romantycznego jest jego jedność cech różnych archetypów bohatera romantycznego. Kordian łączy w sobie elementy archetypu werterycznego, bajronicznego oraz wallenrodycznego. Inspirując się różnymi postaciami literackimi, Słowacki stworzył unikalną postać, która nie tylko spełnia wszystkie cechy romantycznego bohatera, ale także wzbogaca je o własne unikalne rysy. Kordian, mimo że nawiązujący do różnych archetypów, jest postacią niezależną, wyróżniającą się swoją złożonością i głębią emocjonalną.

Zakończenie

Unikalność postaci Kordiana na tle literatury romantycznej polega na mistrzowskim połączeniu cech różnych archetypów bohaterów romantycznych przez Słowackiego. Mimo inspiracji różnymi postaciami literackimi, Słowacki stworzył bohatera wybitnego, który wyróżnia się swoją indywidualnością i głębią. Kordian jest dowodem na to, że idee i wewnętrzne życie bohatera mogą być silniejsze od logiki zewnętrznego świata.

Kordian jako bohater romantyczny to postać, która swoimi zmaganiami, emocjonalnymi konfliktami oraz tragizmem wpisuje się na zawsze w kanon literatury romantycznej, a jego postać stanowi nieśmiertelny symbol ducha romantyzmu. Stąd, każdy czytelnik "Kordiana" jest w stanie dostrzec uniwersalność i ponadczasowość tej postaci, co czyni ją jednym z najważniejszych bohaterów w literaturze romantycznej.