Słowa - czyny. Co stanowi fundamenty zaufania? Matura próbna 2023

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.06.2024 o 12:33

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 15.06.2024 o 11:59

Zaufanie to wartość, której rola w społeczeństwie jest nie do przecenienia. W dzisiejszych czasach obserwujemy jednak kryzys zaufania, który obejmuje różne aspekty naszego życia. Ludzie coraz częściej nie ufają instytucjom, politykom, a nawet innym ludziom. Brak zaufania prowadzi do licznych napięć społecznych, osłabia więzi międzyludzkie i dezintegruje całe społeczeństwo. W tym kontekście warto zadać pytanie: co rzeczywiście stanowi fundament zaufania? Czy są to jedynie słowa, czy może czyny mówią więcej o naszej wiarygodności? W tej pracy dokonam analizy wybranych utworów literackich, aby odpowiedzieć na to pytanie. Skupię się na dwóch niezwykle wartościowych dziełach: "Potopie" Henryka Sienkiewicza oraz "Małym Księciu" Antoine de Saint-Exupéry’ego.

Zaufanie, według powszechnej definicji, to przekonanie, że druga osoba lub instytucja postąpi zgodnie z naszymi oczekiwaniami. Jest to więc akt wiary, który odgrywa kluczową rolę w relacjach międzyludzkich. Bez zaufania trudno sobie wyobrazić jakiekolwiek trwałe więzi społeczne czy emocjonalne. Przykładowo, zaufanie w rodzinie, między przyjaciółmi czy w miejscu pracy stanowi podstawę efektywnej współpracy i harmonii. Zaufanie prowadzi do pewnych oczekiwań, że osoba, której ufamy, postąpi w określony sposób, działając zgodnie z wartościami i normami, które cenimy. Słowa bez poparcia czynami mogą być jednak puste i nietrwałe, dlatego fundamentem prawdziwego zaufania są czyny.

Przykład postaci Andrzeja Kmicica i Aleksandry Billewiczówny z "Potopu" Henryka Sienkiewicza doskonale ilustruje ten problem. W początkowej fazie relacji Billewiczówna zostaje zauroczona osobowością i zapałem Kmicica. Jednakże jego działania, pełne przemocy i nieodpowiedzialności, prowadzą do utraty jej zaufania. Kmicic składa wiele obietnic, które nie znajdują pokrycia w rzeczywistości, co skutkuje utratą jego wiarygodności. Jest to przykład, gdzie słowa okazują się puste bez konkretnych działań je popierających.

Kmicic, świadomy swojego błędu, podejmuje długą i trudną drogę odkupienia. Poprzez swoje czyny dąży do odzyskania zaufania Oleńki. Angażując się w obronę ojczyzny, pokazuje swoją lojalność i determinację, co krok po kroku przekonuje Billewiczównę o jego prawdziwych intencjach. Działania Kmicica, takie jak praca na rzecz kraju czy ryzykowanie życia dla dobra wspólnego, stają się dowodem jego wewnętrznej przemiany oraz podstawą dla odbudowania zaufania. To pokazuje, że czyny są trwałym dowodem na prawdziwość intencji i charakteru człowieka. Słowa są zmienne i łatwe do wypowiedzenia, ale czyny wymagają rzeczywistych poświęceń i konsekwencji.

Podobną analizę pod kątem budowania zaufania można przeprowadzić na podstawie "Małego Księcia" Antoine de Saint-Exupéry’ego. Ta pełna filozoficznych refleksji opowieść pokazuje, jak ważne są relacje międzyludzkie i jak fundamentalne znaczenie mają czyny w procesie nawiązywania i utrzymywania więzi.

Proces oswajania, opisany w spotkaniu Małego Księcia z lisem, jest doskonałym przykładem, jak zaufanie budowane jest przez powtarzające się, codzienne działania. Lis tłumaczy, że oswojenie polega na systematycznych, regularnych spotkaniach, które pozwalają na wzajemne poznanie i budowanie zaufania.

"Lepiej widzi się sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu," mówi lis Małemu Księciu, podkreślając, że zdolność do zaufania wynika z naszych doświadczeń i działań, a nie powierzchownych słów. Regularne, prozaiczne czyny, takie jak wspólne spędzanie czasu, rozmowy i wzajemne zrozumienie tworzą silne fundamenty zaufania. To one sprawiają, że relacje stają się wartościowe i trwałe.

Wnioski z analizowanych przykładów literackich są jasne: czyny mają zdecydowanie większe znaczenie w budowaniu zaufania niż same tylko słowa. Postać Kmicica z "Potopu" oraz relacja Małego Księcia z lisem pokazują, że trwałe zaufanie można zdobyć jedynie poprzez konsekwentne działania, które potwierdzają nasze słowa.

Zastanawiając się nad wartością słowa w dzisiejszych czasach, można dojść do wniosku, że współczesne społeczeństwo często dewaluuje wartość słów, co prowadzi do narastającego kryzysu zaufania. Współczesny świat, zdominowany przez media społecznościowe, szybkie przepływy informacji i powierzchowne kontakty, sprawia, że słowa tracą na znaczeniu. Utrata prawdziwego znaczenia słowa, jako obietnicy czy deklaracji, prowadzi do określonych kosztów społecznych.

W przeszłości, konkretna obietnica miała wartość cenną, często równą czynowi. Podanie ręki, przyrzeczenie czy wypowiedziane słowo były symbolem wiary i zaufania, które miały realne i trwałe znaczenie. Dziś, by odbudować zaufanie międzyludzkie, powinniśmy wrócić do stanu, w którym słowa mają wartość tylko wtedy, gdy są wsparte działaniami. W relacjach osobistych, zawodowych czy nawet na poziomie państwowym, musimy kłaść większy nacisk na integralność między słowami a czynami.

Podsumowując, fundamentem zaufania są czyny, a nie słowa. Analiza literacka, na przykładzie Kmicica z "Potopu" oraz relacji Małego Księcia z lisem, wyraźnie pokazuje, że jedynie konsekwentne działania prowadzą do prawdziwego i trwałego zaufania. W dzisiejszych czasach, gdzie słowa często tracą na wartości, powinniśmy dążyć do wzmacniania ich poprzez nasze działanie, aby odbudować i utrwalić zaufanie w relacjach międzyludzkich. Wartość słów powinna wynikać z ich związku z czynami, co pozwoli na odbudowę więzi i zaufania w społeczeństwie.