W pustyni i w puszczy - opis psa Saby

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 27.08.2024 o 13:54

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 27.08.2024 o 13:21

Henryk Sienkiewicz, polski noblista, w swoim dziele "W pustyni i w puszczy" stworzył zapadającą w pamięć opowieść o przygodach dwojga dzieci, a ich wędrówka przez niezwykle surową i nieprzyjazną dla człowieka Afrykę stała się tłem dla ukazania odwagi, determinacji oraz niezwykłych relacji międzyludzkich i międzygatunkowych. Wśród towarzyszy tej niebezpiecznej podróży wyróżnia się Saba, pies, który staje się wiernym przyjacielem i obrońcą Stasia Tarkowskiego i Nel Rawlison.

Saba, pies rasy mastif, pojawia się w życiu bohaterów jako prezent od inżyniera Tarkowskiego dla małej Nel. Władający arabskim inżynier nadaje psu imię Saba, które w tymże języku oznacza lwa – nazwa ta ma symboliczne znaczenie związane z siłą, odwagą i ochroną, cechami, które Saba niejednokrotnie udowodnił podczas przygód dzieci.

Pies, który w literackim świecie Sienkiewicza pełni nie tylko rolę opiekuna, ale także symbolu niezłomnej wierności, jest opisany bardzo skrupulatnie, tak aby czytelnik mógł sobie dokładnie wyobrazić jego wygląd. Saba jest przedstawiony jako ogromny, imponujących rozmiarów zwierzę, przypominający swoją posturą i umaszczeniem lwa. Jego wielki, okrągły łeb oraz silne, grube łapy wzbudzają respekt i strach u tych, którzy nie znają jego łagodnego charakteru. Wzrost psa jest tak imponujący, że w porównaniu do Stasia, który nie był małym chłopcem, lecz wkraczał w wiek dorastania, Saba wydaje się wręcz olbrzymem.

Charakter Saby jest równie imponujący jak jego wygląd. Pies ten, mimo swojego groźnego wyglądu, wykazuje łagodność i radosne usposobienie, szczególnie w obecności dzieci, co jest widoczne w jego zachowaniu – merdanie ogonem i radosne poszczekiwanie stały się częścią codzienności żyjących razem z nim ludzi. Jego przyjazne nastawienie i oddanie do Nel i rodziny Tarkowskich było nieocenione, ponieważ pies nie tylko bawił się z dziećmi, ale także przystosowywał się do różnych sytuacji, jak choćby noszenie na grzbiecie małej Nel, kiedy ta była zmęczona.

Saba nie tylko łagodnością podbił serca bohaterów, ale także swoją intuicją i zdolnościami obronnymi, bez których dzieci miałyby znacznie większe trudności. Pies natychmiast wyczuwał zagrożenie, co było widoczne w jego zachowaniu w obecności takich postaci jak Idrys i Gebhr – Saba najeżał sierść i niskim warczeniem dawał do zrozumienia, że w razie potrzeby będzie bronić swoich małych opiekunów. Jego siła fizyczna i sygnały obronne odstraszały potencjalnych napastników, tworząc dodatkową warstwę ochrony wokół dzieci.

Obecność Saby nie ograniczała się jednak do prostych działań obronnych – jego inteligencja pozwalała na naukę wielu komend, co czyniło go jeszcze bardziej wszechstronnym towarzyszem. Saba potrafił podawać łapę, aportować różne przedmioty, przestać lizać twarze na komendę, co nie tylko przynosiło radość dzieciom, ale także wzbudzało respekt i zdumienie u arabskich dzieci, które początkowo bały się tak dużego psa. To przełamywanie strachu i budowanie relacji z miejscowymi było kolejnym przykładem na wielowymiarowość psa w powieści.

Podczas dramatycznych wydarzeń związanych z porwaniem Stasia i Nel przez arabskich porywaczy, Saba wykazał się niezwykłą wytrwałością. Niestrudzone poszukiwanie dzieci przez pustynię ukazuje pieśń jego determinacji, która ostatecznie prowadzi do odnalezienia swoich małych opiekunów. Nawet porywacze, początkowo przerażeni widokiem tak dużego psa, zmuszeni byli uznać jego siłę i determinację. W momencie ponownego spotkania dzieci, stan fizyczny Saby – ogólne zmęczenie, zapadnięte boki, piana z pyska – świadczył o trudach, jakie przeszedł, by ratować swoich przyjaciół.

Najbardziej dramatyczne zdarzenia, w których Saba odegrał kluczową rolę, dotyczą jego stanów obronnych. Podczas bicia Stasia przez Idrysa, pies natychmiast zareagował, odsłaniając swoje długie kły i przybierając obronną postawę, co zmusiło napastnika do odwrotu. W walkach z Beduinami Saba bez wahania atakował napastników, zatapiając zęby w karku jednego z nich, co niejednokrotnie ratowało życie dzieci i dawało im szansę na ucieczkę.

Trudności, jakie stały przed Sabą, w miarę pogłębiania się przygód w Afryce, nie podważyły jego wierności i wytrwałości. Pies przekraczał bariery fizycznego wytrzymałości w poszukiwaniach wody i pokarmu, nie rezygnując ani na chwilę. Jego obecność była źródłem nieustającego wsparcia, które pozwalało Stasiowi i Nel przetrwać najtrudniejsze momenty ich wędrówki przez kontynent.

W dalszych losach dzieci Saba pozostaje niezastąpionym towarzyszem i obrońcą. Po powrocie do cywilizacji, gdzie życie staje się bezpieczniejsze i stabilniejsze, pies nadal odgrywa ważną rolę w życiu Stasia i Nel. Przetrwał znacznie dłużej, niż wynosi przeciętna długość życia psów tej rasy, co można odbierać jako literackie podkreślenie jego unikalności i niesamowitej wytrwałości. Nawet częściowa utrata wzroku nie odebrała mu woli do bycia blisko swoich młodych przyjaciół.

Znaczenie Saby w powieści Sienkiewicza jest wielowymiarowe. Jako towarzysz, obrońca i przyjaciel, pies staje się symbolem lojalności, odwagi i wierności, które dzieci napotykały na każdym etapie swojego życia. Jego oddanie i bezgraniczna wierność przypominają o fundamentalnych wartościach, które są uniwersalne dla ludzkich relacji, niezależnie od czasów i miejsc, w których się toczą. Saba, choć pies, staje się istotnym bohaterem tej opowieści, podkreślając niezastąpioną rolę zwierząt w życiu człowieka, oraz ich zdolność do kształtowania naszego świata na głębokich i emocjonalnych poziomach.